Golden Globes (Χρυσές Σφαίρες) 2011: Υποψήφιοι και Νικητές

Cecil B. DeMille Award

Robert De Niro

 

Best Motion Picture – Drama

The Social Network

 

Black Swan

The Fighter

Inception

The King's Speech

 

Best Motion Picture - Musical or Comedy

The Kids Are All Right

 

Alice in Wonderland

Burlesque

Red

The Tourist

 

Best Performance by an Actor in a Motion Picture – Drama

Colin Firth για το The King's Speech

 

Jesse Eisenberg για το The Social Network

James Franco για το 127 Hours

Ryan Gosling για το Blue Valentine

Mark Wahlberg για το The Fighter

 

Best Performance by an Actress in a Motion Picture – Drama

Natalie Portman για το Black Swan

 

Halle Berry για το Frankie and Alice

Nicole Kidman για το Rabbit Hole

Jennifer Lawrence για το Winter's Bone

Michelle Williams για το Blue Valentine

 

Best Performance by an Actor in a Motion Picture - Musical or Comedy

Paul Giamatti για το Barney's Version

 

Johnny Depp για το The Tourist

Johnny Depp για το Alice in Wonderland

Jake Gyllenhaal για το Love and Other Drugs

Kevin Spacey για το Casino Jack

 

Best Performance by an Actress in a Motion Picture - Musical or Comedy

Annette Bening για το The Kids Are All Right

 

Anne Hathaway για το Love and Other Drugs

Angelina Jolie για το The Tourist

Julianne Moore για το The Kids Are All Right

Emma Stone για το Easy A

 

Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Motion Picture

Christian Bale για το The Fighter

 

Michael Douglas για το Wall Street: Money Never Sleeps

Andrew Garfield για το The Social Network

Jeremy Renner για το The Town

Geoffrey Rush για το The King's Speech

 

Best Performance by an Actress in a Supporting Role in a Motion Picture

Melissa Leo για το The Fighter

 

Amy Adams για το The Fighter

Helena Bonham Carter για το The King's Speech

Mila Kunis για το Black Swan

Jacki Weaver για το Animal Kingdom

 

Best Director - Motion Picture

David Fincher για το The Social Network

 

Darren Aronofsky για το Black Swan

Tom Hooper για το The King's Speech

Christopher Nolan για το Inception

David O. Russell για το The Fighter

 

Best Screenplay - Motion Picture

The Social Network

 

127 Hours

Inception

The Kids Are All Right

The King's Speech

 

Best Original Song - Motion Picture

You Haven't Seen The Last of Me - Diane Warren στο Burlesque

 

Bound to You - Samuel Dixon, Christina Aguilera, Sia Furler στο Burlesque

Coming Home - Bob DiPiero, Tom Douglas, Hillary Lindsey, Troy Verges στο Country Strong

There's A Place For Us - Carrie Underwood, David Hodges, Hillary Lindsey στο The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader

I See the Light- Alan Menken, Glenn Slater στο Tangled

 

Best Original Score - Motion Picture

Trent Reznor, Atticus Ross για το The Social Network

 

A.R. Rahman για το 127 Hours

Danny Elfman για το Alice in Wonderland

Hans Zimmer για το Inception

Alexandre Desplat για το The King's Speech

 

Best Animated Film

Toy Story 3

 

Despicable Me

How to Train Your Dragon

L'Illusionniste

Tangled

 

Best Foreign Language Film

Haevnen (Denmark)

 

Biutiful (Mexico/Spain)

Le Concert (France)

Kray (Russia)

Io Sono l'Amore ((Italy)

 

Best Television Series – Drama

Boardwalk Empire

 

Dexter

The Good Wife

Mad Men

The Walking Dead

 

Best Television Series - Musical or Comedy

Glee

 

The Big Bang Theory

The Big C

Modern Family

Nurse Jackie

30 Rock

 

Best Mini-Series or Motion Picture Made for Television

Carlos

 

The Pacific

The Pillars of the Earth

Temple Grandin

You Don't Know Jack

 

Best Performance by an Actor in a Mini-Series or a Motion Picture Made for Television

Al Pacino για το You Don't Know Jack

 

Idris Elba για το Luther

Ian McShane για το The Pillars of the Earth

Dennis Quaid for The Special Relationship

Édgar Ramírez για το Carlos

 

Best Performance by an Actress in a Mini-Series or a Motion Picture Made for Television

Claire Danes for Temple Grandin

 

Hayley Atwell για το The Pillars of the Earth

Judi Dench για το Cranford

Romola Garai για το Emma

Jennifer Love Hewitt για το The Client List

 

Best Performance by an Actor in a Television Series - Musical or Comedy

Jim Parsons για το The Big Bang Theory

 

Alec Baldwin για το 30 Rock

Steve Carell για το The Office

Thomas Jane για το Hung

Matthew Morrison για το Glee

 

Best Performance by an Actress in a Television Series - Musical or Comedy

Laura Linney για το The Big C

 

Toni Collette για το United States of Tara

Edie Falco για το Nurse Jackie

Tina Fey για το 30 Rock

Lea Michele για το Glee

 

Best Performance by an Actor in a Television Series – Drama

Steve Buscemi για το Boardwalk Empire

 

Bryan Cranston για το Breaking Bad

Michael C. Hall για το Dexter

Jon Hamm για το Mad Men

Hugh Laurie για το House M.D.

 

Best Performance by an Actress in a Television Series – Drama

Katey Sagal για το Sons of Anarchy

 

Julianna Margulies για το The Good Wife

Elisabeth Moss για το Mad Men

Piper Perabo για το Covert Affairs

Kyra Sedgwick για το The Closer

 

Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Series, Mini-Series or Motion Picture Made for Television

Chris Colfer για το Glee

 

Scott Caan για το Hawaii Five-0

Chris Noth για το The Good Wife

Eric Stonestreet για το Modern Family

David Strathairn για το Temple Grandin

 

Best Performance by an Actress in a Supporting Role in a Series, Mini-Series or Motion Picture Made for Television

Jane Lynch για το Glee

 

Hope Davis για το The Special Relationship

Kelly Macdonald για το Boardwalk Empire

Julia Stiles για το Dexter

Sofía Vergara για το Modern Family

Centurion (Σιωπηλός Εχθρός) review

Ο Βρετανός βασιλιάς του action-gorror genre, Neil Marshall, επιστρέφει, όχι με το Burst 3D, όπως είχε αρχικά ανακοινώσει, αλλά με μια “ιστορική” ταινία τοποθετημένη στην εποχή της εξάπλωσης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη Βρετανία. Μπορεί η αιματηρή τρέλα του που απολαύσαμε στα Doomsday και Descent, ή ακόμα και στο cult Dog Soldiers, να μεταφερθεί στο πιο ρεαλιστικό περιβάλλον του 2ου μ.Χ αιώνα;

Ο εκατόνταρχος Quintus Dias, είναι ο μοναδικός επιζών της επίθεσης των ιθαγενών Pict, στο φυλάκιο των συνόρων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στα βόρεια της Βρετανίας, περίπου στη σημερινή Σκοτία, από τους οποίους και αιχμαλωτίζεται. Την ίδια ώρα, σε ένα άλλο στρατόπεδο της περιοχής, ο στρατηγός Virilus παίρνει τη διαταγή να μαζέψει τους άντρες του και να κατευθυνθούν προς την περιοχή των Pict, με σκοπό να σκοτώσουν τον αρχηγό τους Gorlacon, ώστε επιτέλους να καταλάβουν και το τελευταίο κομμάτι της Βρετανίας, που τόσο καιρό δεν έχουν καταφέρει λόγω της αντίστασης των Pict. Ο δρόμος των δύο συναντιέται, ο Dias απελευθερώνεται και μαζί με τον Virilus και τους άντρες του κατευθύνονται προς τους Pict, όμως πέφτουν σε παγίδα και οι περισσότεροι από αυτούς σφαγιάζονται, με τους ιθαγενείς να παίρνουν αιχμάλωτο τον Virilus. Τώρα ο Dias, μαζί με 6 επιζώντες, πρέπει να απελευθερώσουν τον Virilus, να σκοτώσουν τον Gorlacon και να επιστρέψουν πίσω ζωντανοί.

Μόνο μετά το τέλος της ταινίας, και αφού μπήκα στη διαδικασία να ψάξω για την ιστορία της, έμαθα ότι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, κάτι που έστω και εκ των υστέρων, την έκανε αρκετά πιο ενδιαφέρουσα. Ο “θρύλος” της ιστορικής 9ης λεγεώνας χρησιμοποιήθηκε με αρκετά ενδιαφέρον τρόπο ώστε χωρίς να γεμίσουμε άχρηστες ιστορικές λεπτομέρειες, έδωσε ένα ρεαλιστικό βάθος σε μια κατά τ’ άλλα ρηχή ταινία.

Το Centurion δεν είναι ένα ιστορικό έπος τύπου Μονομάχος, και απλά στη βάση του σκηνικού των μαχών των Ρωμαίων με τους Πικτ, χτίζει μια υπεβίαια, σε σημείο καρτουνισμου, περιπέτεια δράσης. Το σημείο αναφοράς της ταινίας είναι, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη ταινία του Marshall, η βία. Μάχες με σπάθες, τσεκούρια, ανελέητες σφαγές και τα ανθρώπινα μέλη να πετάγονται προς κάθε κατεύθυνση ανεξέλεγκτα. Παρότι οι μάχες είναι καλοσκηνοθετημένες, έντονες και ηδονικά βίαιες, έχουν δύο μεγάλα μειονεκτήματα, την υπερβολή και την αδυναμία πρωτοτυπίας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, στο Μονομάχο, στο Braveheart και σε τόσες άλλες ταινίες εποχής έχουμε δει ανάλογες σκηνές μάχης και αναγκαστικά ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει μία από τα ίδια. Ο τρόπος που βρίσκει για να σπάσει αυτή τη μονοτονία είναι η Υπερβολική βία, με το Υ κεφαλαίο, σε σημείο που χάνει τα όρια του ρεαλισμού. Πιο χαρακτηριστική σκηνή που πραγματικά χάθηκε το όριο, το οριζόντιο κόψιμο του κεφαλιού ενός άτυχου Ρωμαίου στη μέση από ένα απλό σπαθί…ούτε lightsaber να ήταν!

Έχοντας ρίξει όλο το βάρος στις μάχες, οι υπόλοιπες σκηνές είναι απλά διεκπεραιωτικές. Οι χαρακτήρες είναι χάρτινοι, δε προλαβαίνουμε να έχουμε οποιοδήποτε δέσιμο μαζί τους. Ευτυχώς όμως όλοι έχουν το ρόλο τους εκεί που χρειάζεται, στη μάχη. Η Etain, η μυστηριώδης ιχνηλάτης και η Arianne, η εκδιωγμένη μάγισσα είναι δύο από τους χαρακτήρες που ενώ θα μπορούσαν να έχουν ουσιαστικό ρόλο, υπάρχουν μόνο ως “manipulated living” όπως θα έλεγε και ο Kelly, για να παριστάνει τον μυστηριώδη εχθρό η πρώτη, και την αγγελική άγνωστη η δεύτερη. Το ευρωπαϊκό cast του Σιωπηλού Εχθρού (γιατί όχι απλά Εκατόνταρχος;) είναι ικανοποιητικό με αρκετές γνωστές φυσιογνωμίες όπως Michael Fassbender, Dominic West, Olga Kurylenko, Imogen Poots αλλά όπως προείπα λόγω του υπερτονισμού της δράσης, δεν έχει και μεγάλη σημασία η ερμηνεία τους. Πάντως κανένας τους δεν ξεχωρίζει αρνητικά ή θετικά.

Το Centurion, είναι μια αρκετά διασκεδαστική ταινία δράσης που όμως δεν έχει να μας δείξει κάτι καινούριο. Εντυπωσιακές σκηνές δράσης αλλά με αρκετά μειονεκτήματα, υποβαθμισμένη ιστορία που κάνει την ταινία γρήγορη αλλά μας αποξενώνει από τους ήρωες. Τι λείπει από τη νέα ταινία του Marshall, η καταδίωξη λίγο πριν το τέλος του Doomsday, το πέταγμα από τη καρέκλα όταν πρωτοείδαμε τα πλάσματα στη Κάθοδο, η τρέλα του σκηνοθέτη. Μπορεί να μη βαρεθείτε στα 90 λεπτά της διάρκειάς της αλλά πιθανότατα δε θα τη ξανασυζητήσετε ποτέ σας όπως ίσως κάνατε για τις προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη.

5,5/10

 

The Fighter review

Πριν περίπου τρία χρόνια, ο Darren Aronofsky είχε ανακοινώσει σχεδόν ταυτόχρονα τα Wrestler και Fighter, δυο ταινίες με σχεδόν κοινό θέμα, κάτι που φυσικά προκάλεσε την απορία. Το Wrestler βγήκε στις αίθουσες πολύ γρήγορα και, για ακατανόητο σε μένα λόγο, εντυπωσίασε. Ο γνωστός σκηνοθέτης αποφάσισε να αλλάξει άθλημα, σκηνοθετώντας το εξαιρετικό Black Swan παραδίδοντας το The Fighter στον David O. Russell, γνωστό κυρίως από το Three Kings, μένοντας πίσω ως παραγωγός.

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και ο Micky Ward είναι ένας μποξέρ που ζει στη Μασαχουσέτη και προσπαθεί να χτίσει τη καριέρα του. Με προπονητή τον πρώην πρωταθλητή, νυν εθισμένο στο κρακ, ετεροθαλή μεγαλύτερο αδερφό του, Dickie και με μάνατζερ την μητέρα του Alice, βλέπει να πληρώνει τα λάθη της οικογένειάς του, τους οποίους λατρεύει αλλά του κάνουν κακό στη καριέρα, κλείνοντάς του αγώνες που τον καταστρέφουν. Η Alice είναι η απόλυτη αρχηγός τους σπιτιού, και παρά τις καταστροφικές συνήθειες του Dickie, ο μεγάλος αδερφός είναι το σύμβολο της οικογένειας, το καμάρι της πόλης, η αδυναμία της. Μια ακόμα μικροπαρανομία του Dickie όμως θα τον φέρει στη φυλακή, και ο Micky πρέπει επιτέλους να δει την αλήθεια μακριά από την οικογένεια.

Να ξεκαθαρίσω ότι ποτέ δε με ενθουσίασαν οι ταινίες με μποξέρ, παλαιστές και κάθε τέτοιου είδους μαχητές. Η ιστορία, κάθε φορά η ίδια, το φτωχόπαιδο με τα χίλια μύρια προβλήματα που τελικά γίνεται πρωταθλητής. Δυστυχώς και στο Fighter, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα με τη διαφορά ότι δίνεται περισσότερη έμφαση στα ενδοοικογενειακά προβλήματα του Dickie και του Micky και λιγότερο σε αυτή καθ’ αυτή τη προσπάθεια επαγγελματικής επιτυχίας. Το τελικό αποτέλεσμα όμως δεν αλλάζει και ιδιαίτερα μιας και λίγο πολύ ξέρεις τι θα γίνει από την αρχή ως το τέλος (και δεν εννοώ ότι γνωρίζω την αληθινή ιστορία του Mickey Ward, δε τον έχω καν ακουστά), το σενάριο είναι ιδιαιτέρως προβλέψιμο και γενικά μας παρουσιάζει μια ιστορία που προσωπικά δε μου προκάλεσε το παραμικρό ενδιαφέρον για τον πραγματικό Micky Ward.

Όμως το Wrestler, έτσι και το Fighter βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών της. Αυτή τη φορά όμως οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι οι δεύτεροι ρόλοι, η Alice, ο Dickie, η κοπέλα του Micky, Charlene, αφού ο Ward μοιάζει σαν μικρή μαριονέτα στα χέρια του που απλά προσπαθεί να διαλέξει αφεντικό. Σίγουρα όχι κακός, αλλά ο Mark Wahlberg, αν και θεωρητικά πρωταγωνιστής, δε μπορούσε να συγκριθεί με τις εξαιρετικές Melissa Leo, Amy Adams και κυρίως τον Christian Bale. Για ν-οστή φορά ο Bale αλλάζει εντελώς την εμφάνισή του και το σώμα του, πλησιάζοντας τα κιλά του Μηχανουργού ή του Rescue Dawn, και δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία, πανάξια υποψήφια για χρυσό αγαλματάκι.

Εξαιρετικές ερμηνείες…και τέλος. Μια οικογενειακή ιστορία χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ένας πρωταγωνιστής μαριονέτα, ικανοποιητική σκηνοθεσία εκτός των σκηνών μέσα στους αγώνες που όλα μοιάζουν αρκετά ψεύτικα και συνολικά μια ταινία που, με τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα, τα ups and downs, είναι στα ίδια επίπεδα με τον Παλαιστή. Για τους περισσότερους αυτό μπορεί να είναι θετικότατο, αλλά για μένα είναι απογοητευτικό.

5,5/10

 

The Final review

Το After Dark Horrorfest δημιουργήθηκε πριν τέσσερα περίπου χρόνια με τη “δικαιολογία” ότι σε αυτό το φεστιβάλ θα παρουσιαζόταν ταινίες που λόγω προκλητικού, βίαιου θέματος, δεν θα έβρισκαν διανομή σε μεγάλες αίθουσες. Φυσικά δεν αργήσαμε να καταλάβουμε ότι δε πρόκειται κάτι περισσότερο από μια συλλογή low-budget horror films που βρήκαν τρόπο να γίνουν πιο γνωστά στο ευρύτερο κοινό.

Στο πιο πρόσφατο HorrorFest 4, μία από τις ταινίες που παρουσιάστηκαν ήταν και το The Final. Στη ταινία του, ο Joey Stewart, μέχρι πρότινος βοηθός σκηνοθέτη σε διάφορες βιντεοταινίες, μας διαφημίζει ένα σκληρό νεανικό revenge flick. Πιο συγκεκριμένα μια παρέα παιδιών ενός σχολείου βαρέθηκαν, να τους χτυπάνε, να τους κοροϊδεύουν, να τους ξεφτιλίζουν και αποφασίζουν να εκδικηθούν τους συμμαθητές τους. Οργανώνουν ένα ψεύτικο πάρτυ σε μια απομακρυσμένη αποθήκη, τους ναρκώνουν, τους αλυσοδένουν και αρχίζει το μαρτύριο.

Το concept, θύματα εκδικούνται τους νταήδες, είναι ενδιαφέρον και αν και το έχουμε ξαναδεί, συνήθως γίνεται με αρκετά soft τρόπο σε κωμωδίες ή δράματα, ενώ εδώ τα θύματα παίρνουν στα χέρια τους τσεκούρια, χημικά οξέα, κόφτες, μέχρι και πιστόλι ευθανασίας αγελάδων!

Όμως τα όποια θετικά της ταινίας τελειώνουν εδώ. Ο ερασιτεχνισμός πλημυρίζει τη ταινία. Μια καλή ιδέα χρειάζεται να ξεδιπλωθεί σωστά σεναριακά, σκηνοθετικά και ερμηνευτικά και το The Final πατώνει και στους τρεις τομείς. Μπορεί να μην έχει τα κλίσε που θα περιμέναμε αλλά τα γεγονότα που εξελίσσονται μπροστά μας είναι τόσα λίγα που κάνει τη ταινία τρομερά βαρετή. Η σκηνοθεσία είναι χειρότερη και από ερασιτεχνική και οι “μαθητικές” ερμηνείες των θυμάτων αλλά κυρίως των θητών, καταστρέφουν όποιο ίχνος ατμόσφαιρας μπορούσε να δημιουργηθεί.

Μερικά κομμένα δάχτυλα, αρκετό, αλλά όχι πολύ, αιματάκι και πολύ νύστα. Προσπεράστε το…

2,5/10

 

Megamind (Μεγαλοφυής) review

Η μεγαλομανία βλάπτει σοβαρά τη ποιότητα. Η Pixar έβγαλε το Toy Story 3, η Fox βγάζει το Rio, η Disney το Tangled αλλά της Dreamworks δε της έφτανε το Shrek Forever After και έπρεπε να βγάλει και το Megamind, και ιδού τα αποτελέσματα.

Δύο σούπερ μωράκια από γειτονικούς πλανήτες που καταστρέφονται πέφτουν στη γη. Ο ένας είναι όμορφος, ευγενικός και πετάει, ο άλλος είναι μπλε, περίεργος και ανεπιθύμητος. Ο πρώτος γίνεται ο Metro Man, προστάτης της Metro City και ο δεύτερος ο Megamind, το αντίπαλο δέος που προσπαθεί να σκοτώσει τον Metro Man και να του πάρει το κορίτσι, τη δημοσιογράφο Roxanne Ritchie. O Megaming προσπαθεί ξανά και ξανά χωρίς αποτέλεσμα και ξαφνικά εκεί που δε το περιμένει, σκοτώνει τον Metro Man, και γίνεται κυρίαρχος της Metro City. Όμως ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι χωρίς έναν καλό για να τον κυνηγάει, δεν έχει νόημα η ύπαρξή του και έτσι αποφασίζει να φτιάξει έναν νέο ήρωα από το DNA του Metro Man. Φυσικά τα πράγματα δε πάνε όπως περίμενε και τώρα ο Megamind πρέπει να μαζέψει τα σπασμένα…

Ο Tom McGrath, σκηνοθέτης των Madagascar 1 & 2, έχει μαζέψει icons και clichés από ταινίες και παιχνίδια με σούπερ ήρωες αλλά και άσχετα και μας έχει πετάξει στα μούτρα μια σούπα με απίστευτα βαρετούς χαρακτήρες χωρίς ίχνος χιούμορ σε μια εντελώς αδιάφορη ιστορία που ευτυχώς δεν είναι παραγεμισμένη με ηθικά διδάγματα αλλά δε καταφέρνει να μας τραβήξει μέσα της ούτε δευτερόλεπτο. Τι έχει το Megamind, κάποια καλά γραφικά που όμως έχουμε ξαναδεί, κάποια καλά τραγούδια που προσπαθούν να ανεβάσουν την ένταση και ένα ικανοποιητικής έντασης φινάλε, ώστε να μη βλαστημάμε την ώρα και τη στιγμή που μπήκαμε στο κόπο να δούμε τη ταινία.

Κουραστικό, βαρετό, ελεεινοί χαρακτήρες, τρισάθλιες φωνητικές ερμηνείες από τους Will Ferrell, Brad Pitt και Jonah Hill που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι αστείοι. Το Megamind είναι η χειρότερη animation, 3D ή 2D, ταινία που θυμάμαι να έχω δει.

3/10