Κριτική: Michael

Πριν περίπου μια δεκαετία, ο παραγωγός Graham King (που είχε ξαναδοκιμάσει τις δυνάμεις του στο είδος λίγα χρόνια νωρίτερα με το Jersey Boys του Eastwood) έδωσε εντολή στον Bryan Singer (και Dexter Fletcher βεβαίως βεβαίως) να “αναστήσει” τον Freddie Mercury, με το Bohemian Rhapsody να σημειώνει τεράστια επιτυχία, οδηγώντας σε μια έκρηξη κινηματογραφικών μουσικών βιογραφιών, σχεδόν καμία εκ των οποίων όμως δεν κατάφερε να ξεχωρίσει. Έχοντας βρει τη συνταγή, μόλις ένα χρόνο αργότερα εξασφάλισε τα δικαιώματα για τη παραγωγή μιας ταινίας για τη ζωή του «βασιλιά της ποπ» αλλά και εξαιρετικά αμφιλεγόμενης περσόνας, Michael Jackson. Η ταινία καθυστέρησε λίγο αλλά επιτέλους έφτασε στις οθόνες μας. Για να δούμε τί είδαμε…

The Wild Robot [Το Ατίθασο Ρομπότ] review

Ίσως φταίει και το 4 που έχει μπει (απ)αισίως ως αρχικό ψηφίο της ηλικίας μου, αλλά η απόλαυση που μου προσέφεραν κάποτε οι ταινίες κινουμένων σχεδίων, τα τελευταία χρόνια έχει ατονήσει. Όχι βέβαια και τελείως αναίτια, μια και τα μεγάλα studios βρίσκονται εδώ και αρκετά χρόνια σε μια φάση… μία μέσα-πέντε έξω. Για να βρω τη τελευταία “μεγάλη” ταινία της Walt Disney Animation Studios και Pixar πρέπει να πάω πίσω 7 χρόνια στα Coco και Zootopia ενώ και τα underdogs Aardman, Cartoon Saloon και Laika μοιάζουν να βρίσκονται σε περίοδο αγρανάπαυσης.

Τελείως υποκειμενικά, την DreamWorks Animation δεν την συμπεριέλαβα ποτέ στους “μεγάλους” του χώρου, μιας και παρότι εξίσου παραγωγική με τους ανταγωνιστές της, στα 26 χρόνια ιστορίας της, δυσκολεύομαι να βρω πάνω από 3-4 πραγματικά εξαιρετικές ταινίες, ενώ δεν πρόκειται ποτέ να της συγχωρέσω τα δύο χειρότερα animated features που έχω δει ποτέ μου, τα Shark Tale και Megamind.

Γι’ αυτό ακριβώς εξεπλάγην κι εγώ με την ενστικτώδη αντίδρασή μου να βάλω τη νέα της ταινία, The Wild Robot στη λίστα μου με τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της σεζόν, σχεδόν από τη πρώτη ματιά. Και δεν είχα άδικο… περίπου.

Les Traducteurs (The Translators [Οι Μεταφραστές] review

Οχτώ χρόνια μετά το… χαριτωμένο ντεμπούτο του με το Populaire, ο Régis Roinsard επιστρέφει και βουτάει στα βαθιά με κάτι τελείως διαφορετικό, το θρίλερ μυστηρίου Les Traducteurs.

Le Grand Bain [Κολύμπα ή Αλλιώς Βυθίσου] review

Βιάστηκε να χαρακτηριστεί ως η feelgood ταινία του φετινού καλοκαιριού… κάθε καλοκαίρι άλλωστε χρειάζεται και από μια τέτοια. Δεν μπορείς και να τους κατηγορήσεις, μιας και το Le Grand Bain φέρνει στη μεγάλη οθόνη μιας ιδιαιτέρως χαριτωμένη αληθινή ιστορία, έχοντας στις τάξεις του εκλεκτούς ηθοποιούς και συντελεστές, ενώ και το trailer ήταν αρκούντως διασκεδαστικό. Ποιος να φανταζόταν πως τίποτα απ’ αυτά δεν αξιοποιήθηκε σωστά…

Manbiki Kazoku (Shoplifters) [Κλέφτες Καταστημάτων] review

Η κριτική επιτυχία μιας ταινίας του Hirokazu Kore-eda δεν αποτελεί έκπληξη για κανέναν, το αντίθετο μάλλον, μιας και κάθε του δημιουργία, με ελάχιστες εξαιρέσεις λατρεύεται από κοινό και κριτικούς. Για πρώτη φορά στη καριέρα του όμως, καταφέρνει να ανέβει στη κορυφή του κινηματογραφικού Ολύμπου και να κατακτήσει το Χρυσό Φοίνικα. Είναι όντως το Shoplifters κάτι τόσο ξεχωριστό; Για να δούμε…

Crooked House [Δέκα Υποπτοι για Φόνο] review

A Cure for Wellness [Αντίδοτο στην Ευεξία] review

Resident Evil: The Final Chapter [Resident Evil: Το Τελευταίο Κεφάλαιο] review

xXx: Return of Xander Cage [xXx: Επανεκκίνηση] review

Allied [Σύμμαχοι] review

Robert Zemeckis v4.3. Η καριέρα του διάσημου σκηνοθέτη μέσα στα χρόνια πέρασε από τρία ιδιαίτερα ξεχωριστά στάδια, εκείνο της κωμικής περιπέτειας (Back to the Future, Romancing the Stone), εκείνο των Οσκαρικών -ή έστω wannabe- επικών ταινιών (Forrest Gump, Cast Away), εκείνο των motion captured animations (The Polar Express, Beowulf) και τώρα βρισκόμαστε αισίως στο 4^ο, το πιο…ελεύθερου θέματος αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του δραματικού. Μετά λοιπόν τα Flight και The Walk, μας παρουσιάζει το Allied.

We Bought a Zoo [Ο Ζωολογικός μας Κήπος] review

Μπορεί πριν μια δεκαετία να έγινε…Almost Famous με τον Vanilla Sky του, όμως τα τελευταία χρόνια η καριέρα του Cameron Crowe σίγουρα δεν είναι και στα καλύτερά της. Έξι χρόνια πέρασαν από το αδιάφορο Elizabethtown και η νέα του ταινία μοιάζει να μη προσπαθεί καν να επανακτήσει τα κεκτημένα, λιμνάζοντας στα στάσιμα νερά μιας οικογενειακής κομεντί. Ή μήπως όχι…

Få Meg På, For Faen (Turn Me On, Dammit!) [Άναψέ Με] review

Εφηβικές ορμόνες….μπλινγκ, μπλινγκ, μπλινγκ! Άλλοι τα ζείτε τώρα και οι υπόλοιποι σίγουρα θυμάστε τις στιγμές που οι ορμόνες χτυπούσαν κόκκινο και δεν…κρατιόσασταν! Το θέμα έχει απασχολήσει το κινηματογράφο, αμερικάνικο και ευρωπαϊκό, ουκ ολίγες φορές, όμως σχεδόν πάντα από την οπτική του αγοριού. Αλήθεια πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε μια ταινία για τις…ξαναμμένες στιγμές ενός κοριτσιού;

Review: Mirror Mirror [Καθρέφτη, Καθρεφτάκι Μου]

…who is the fairest of them all? Το Mirror Mirror είναι μόλις η πρώτη από τις τρεις συνολικά ταινίες που βρέθηκαν στη παραγωγή σχεδόν ταυτόχρονα, βασισμένες στο γνωστό παραμύθι της Χιονάτης. Η έκδοση του Tarsem Singh είναι η πιο…παραμυθένια, αυτή που έμοιαζε πιο κοντινή με τη πρωτότυπη ιστορία των αδερφών Grimm, τουλάχιστον στο ύφος. Για να δούμε τι ψάρια κατάφερε να πιάσει ο Ινδός δημιουργός και αν επιτέλους κάνει τη μεγάλη επιτυχία που κυνηγάει εδώ και χρόνια.

Project X review

Άλλο ένα μήνυμα «Από τους δημιουργούς του The Hangover» στη αφίσα, από τα πολλά που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, έκανε τη διάθεσή μου να δω το Project X, σχεδόν μηδενική. Το concept του νεανικού πάρτυ που φεύγει από κάθε έλεγχο δε μπορώ να πω ότι με συγκινεί και πρέπει να παραδεχτώ ότι ήμουν αρνητικά προκατειλημμένος προς τη ταινία. Για να δούμε αν κατάφερε να μου αλλάξει γνώμη.

Une Vie Meilleure (A Better Life) [Μια Καλύτερη Ζωή] review

Με τις γνώσεις μου περί γαλλικού σινεμά να μην είναι και το φόρτε μου, πρέπει να παραδεχτώ ότι σχεδόν μοναδικό θέλγητρο που με έκανε να δω τη ταινία ήταν ο εξαιρετικά ταλαντούχος ζεν πρεμιέ Guillaume Canet, χωρίς ουσιαστικά να ξέρω τίποτα παραπάνω γι αυτή. Ευτυχώς η επιλογή μου ήταν κάτι παραπάνω από επιτυχημένη…

The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn [Οι Περιπέτειες του Τεν Τεν: Το Μυστικό του Μονόκερου] review

Ο Βέλγος νεαρός ριψοκίνδυνος δημοσιογράφος TinTin δημιουργήθηκε από τον Hergé πριν περίπου 83 χρόνια αλλά ποτέ δε κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστός και αποτελούσε πάντα το…underdog στις επιλογές της παιδικής μας ψυχαγωγίας. Ακόμα και ο μεγάλος παραμυθάς Steven Spielberg δε τον είχε ακουστά, μέχρι τη κυκλοφορία του πρώτου Indiana Jones και τις ερωτήσεις που δέχτηκε από τους οπαδούς αν εμπνεύστηκε την ιστορία του από τον TinTin. Φυσικά δε θα μπορούσε να αφήσει τη περιέργειά του ανικανοποίητη και οι ιστορίες τον μάγεψαν, γνωρίζοντας τον ίδιο τον Hergé που δήλωσε ότι μόνο ο Spielberg θα μπορούσε να αποτυπώσει ικανοποιητικά τον TinTin σε φιλμ. Οι πρώτες προσπάθειες δεν ευοδώθηκαν, τα δικαιώματα γύρισαν πίσω στον Hergé, ο οποίος αρνήθηκε να τα πουλήσει στους Roman Polanski και Claude Berri που ενδιαφέρθηκαν να τα αγοράσουν και τα χρόνια περνούσαν, μέχρι το 2001 οπότε ο Spielberg αποκάλυψε ότι σκεφτόταν να γυρίσει τον TinTin σε κινούμενα σχέδια, ξαναγόρασε τα δικαιώματα, και ξεκίνησε η παραγωγή, ξανάλλαξε γνώμη θέλοντας να την κάνει live-action και κάλεσε την Weta Digital του Peter Jackson για να τον βοηθήσουν με το σχεδιασμού του Μιλού. Ο Jackson, μεγάλος οπαδός του κόμικ, μετά από μία επίδειξη των δυνατοτήτων της Weta, έπεισε τον Spielberg ότι η καλύτερη μέθοδος είναι το motion capture, η μέθοδος δηλαδή που εφάρμοσε στο Gollum, χρησιμοποιώντας πραγματικούς ηθοποιούς. Η επίσημη ανακοίνωση ήρθε το 2007 και οι δύο τεράστιοι δημιουργοί ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν σε μια επική τριλογία που θα ξεκινούσε με το The Secret of the Unicorn σε σκηνοθεσία του Spielberg.

The Innkeepers review

Πριν από περίπου τρία χρόνια, εμφανίστηκε από το πουθενά ο Ti West, ένας 30χρονος horror geek σκηνοθέτης που με το ρετρολαγνικό The House of the Devil εντυπωσίασε τους κορεσμένους horror fans. Η ταινία κατάφερνε να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα τρόμου από το μηδέν αλλά έμενε εκεί, χωρίς ιστορία, χωρίς σενάριο και ουσιαστικά χωρίς τρόμο. Μετά το Cabin Fever 2, ο West επέστρεψε με το επόμενο προσωπικό του project, με τίτλο The Innkeepers. Πόσο τρομακτικά όμως είναι τα φαντάσματά του;

Wrath of the Titans [Η Οργή των Τιτάνων] review

Το Clash of the Titans, η πρώτη ταινία του 2010, ήταν ένα από τα απόνερα της επιτυχίας των 300, που προσπαθούσε, και ακόμα προσπαθεί, να εξαργυρώσει το Hollywood. Το σενάριο ήταν έτοιμο από την ομώνυμη ταινία του 1981 και το μόνο του τους έλειπε ήταν ένας νέος σταρ και εντυπωσιακά εφέ. Το αισχρό αποτέλεσμα είναι γνωστό σε όλους. Ο λόγος που αποφάσισαν να προχωρήσουν στο sequel διπλός. Από τη μία η ταινία, παρά τη μέτρια εμπορική πορεία στην Αμερική, στο εξωτερικό σάρωσε φτάνοντας τα 500 εκ σε συνολικές εισπράξεις, και από την άλλη, οι ειδήμονες της Warner θεωρούσαν τους Τιτάνες δυνατό χαρτί με δυνατότητα για πολλά sequels που δεν ήθελαν να κάψουν τόσο νωρίς. Με ελάχιστη δημοσιότητα, κάτι λογικό μιας και κανείς δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα, το Wrath of the Titans μπήκε στη παραγωγή, και είναι η αλήθεια ότι το εντυπωσιακό trailer μας κέντρισε τη περιέργεια. Για να δούμε αν κατάφεραν κάτι καλύτερο ή αν θα μείνουμε να χαζεύουμε την ώρα για ακόμα μια φορά…

Intouchables [Αθικτοι] review

Η σαρωτική πορεία του The Artist, άφησε έξω από το χορό των βραβείων μια άλλη Γαλλική ταινία, που σίγουρα της άξιζε πολύ μεγαλύτερη δημοσιότητα. Το Intouchables κυκλοφόρησε και στη χώρα μας και είναι από τις ελάχιστες φορές που μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά και να το προτείνω χωρίς κανέναν ενδοιασμό στον οποιονδήποτε.

The Hunger Games [Αγώνες Πείνας] review

The Hunger Games, ένας τίτλος που…θέλουμε, δε θέλουμε θα μας συνοδεύει κινηματογραφικά για την επόμενη περίπου πενταετία. Δε προσπάθησαν καν να κρυφτούν οι παραγωγοί, και η ταινία χαρακτηρίστηκε από τα σπάργανα, αντικαταστάτης του Twilight που σε λίγους μήνες μας αποχαιρετά (και πολύ άργησε). Με τέτοιες δηλώσεις, οι προσδοκίες μας ήταν κοντά στο μηδέν και απλά ελπίζαμε να είναι απλά λίγο καλύτερο από την saga…ο θεός να τη κάνει, που μας ταλαιπώρησε τη τελευταία πενταετία. Για να δούμε αν αξίζει τη προσοχή του γενικού κοινού ή καλύτερα θα ήταν να τη δει μόνο η έφηβη ανιψιά σας…