The Wild Robot [Το Ατίθασο Ρομπότ] review

Ίσως φταίει και το 4 που έχει μπει (απ)αισίως ως αρχικό ψηφίο της ηλικίας μου, αλλά η απόλαυση που μου προσέφεραν κάποτε οι ταινίες κινουμένων σχεδίων, τα τελευταία χρόνια έχει ατονήσει. Όχι βέβαια και τελείως αναίτια, μια και τα μεγάλα studios βρίσκονται εδώ και αρκετά χρόνια σε μια φάση… μία μέσα-πέντε έξω. Για να βρω τη τελευταία “μεγάλη” ταινία της Walt Disney Animation Studios και Pixar πρέπει να πάω πίσω 7 χρόνια στα Coco και Zootopia ενώ και τα underdogs Aardman, Cartoon Saloon και Laika μοιάζουν να βρίσκονται σε περίοδο αγρανάπαυσης.

Τελείως υποκειμενικά, την DreamWorks Animation δεν την συμπεριέλαβα ποτέ στους “μεγάλους” του χώρου, μιας και παρότι εξίσου παραγωγική με τους ανταγωνιστές της, στα 26 χρόνια ιστορίας της, δυσκολεύομαι να βρω πάνω από 3-4 πραγματικά εξαιρετικές ταινίες, ενώ δεν πρόκειται ποτέ να της συγχωρέσω τα δύο χειρότερα animated features που έχω δει ποτέ μου, τα Shark Tale και Megamind.

Γι’ αυτό ακριβώς εξεπλάγην κι εγώ με την ενστικτώδη αντίδρασή μου να βάλω τη νέα της ταινία, The Wild Robot στη λίστα μου με τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της σεζόν, σχεδόν από τη πρώτη ματιά. Και δεν είχα άδικο… περίπου.

The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn [Οι Περιπέτειες του Τεν Τεν: Το Μυστικό του Μονόκερου] review

Ο Βέλγος νεαρός ριψοκίνδυνος δημοσιογράφος TinTin δημιουργήθηκε από τον Hergé πριν περίπου 83 χρόνια αλλά ποτέ δε κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστός και αποτελούσε πάντα το…underdog στις επιλογές της παιδικής μας ψυχαγωγίας. Ακόμα και ο μεγάλος παραμυθάς Steven Spielberg δε τον είχε ακουστά, μέχρι τη κυκλοφορία του πρώτου Indiana Jones και τις ερωτήσεις που δέχτηκε από τους οπαδούς αν εμπνεύστηκε την ιστορία του από τον TinTin. Φυσικά δε θα μπορούσε να αφήσει τη περιέργειά του ανικανοποίητη και οι ιστορίες τον μάγεψαν, γνωρίζοντας τον ίδιο τον Hergé που δήλωσε ότι μόνο ο Spielberg θα μπορούσε να αποτυπώσει ικανοποιητικά τον TinTin σε φιλμ. Οι πρώτες προσπάθειες δεν ευοδώθηκαν, τα δικαιώματα γύρισαν πίσω στον Hergé, ο οποίος αρνήθηκε να τα πουλήσει στους Roman Polanski και Claude Berri που ενδιαφέρθηκαν να τα αγοράσουν και τα χρόνια περνούσαν, μέχρι το 2001 οπότε ο Spielberg αποκάλυψε ότι σκεφτόταν να γυρίσει τον TinTin σε κινούμενα σχέδια, ξαναγόρασε τα δικαιώματα, και ξεκίνησε η παραγωγή, ξανάλλαξε γνώμη θέλοντας να την κάνει live-action και κάλεσε την Weta Digital του Peter Jackson για να τον βοηθήσουν με το σχεδιασμού του Μιλού. Ο Jackson, μεγάλος οπαδός του κόμικ, μετά από μία επίδειξη των δυνατοτήτων της Weta, έπεισε τον Spielberg ότι η καλύτερη μέθοδος είναι το motion capture, η μέθοδος δηλαδή που εφάρμοσε στο Gollum, χρησιμοποιώντας πραγματικούς ηθοποιούς. Η επίσημη ανακοίνωση ήρθε το 2007 και οι δύο τεράστιοι δημιουργοί ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν σε μια επική τριλογία που θα ξεκινούσε με το The Secret of the Unicorn σε σκηνοθεσία του Spielberg.

Arthur Christmas - Ο Γιος του Αϊ Βασίλη review

Ως γνήσιος λάτρης των Χριστουγέννων, δε μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να δω τη νέα ταινία της Aardman, δημιουργού εταιρίας των Wallace and Gromit και Chicken Run, με τίτλο Arthur Christmas, έστω και αν η προσχολική συνοδεία μου με ανάγκασε να κατευθυνθώ στην μεταγλωττισμένη έκδοση. Πάμε να δούμε αν βρήκαμε τη ταινία των φετινών Χριστουγέννων…

Cars 2 [Αυτοκίνητα 2] review

Εξ’αρχής ήταν πολύ περίεργη η επιλογή της Pixar να δημιουργήσει sequel για μια από τις λιγότερο επιτυχημένες ταινίες της, το Cars. Υπάρχει βέβαια και η άλλη οπτική, μιας και μπορεί η ταινία να μην ήταν συγκριτικά τόσο καλή όμως προώθησε τεράστιας γκάμας προϊόντα για παιδιά, γεμίζοντας τα ράφια των καταστημάτων με τον Κεραυνό Μακουίν. Έχοντας όμως και πάλι τον δημιουργό της Pixar, John Lasseter πίσω από το τιμόνι, ήταν δύσκολο να πιστέψουμε ότι το Cars 2 θα ήταν απλά μια αρπαχτή.

Arthur 3 and the War of Two Worlds [Αρθουρ 3: Ο Πόλεμος των Δύο Κόσμων] review

The Smurfs [Στρουμφάκια] review

Σε όλη μου τη ζωή βλέπω Στρουμφάκια, όπως και οι περισσότεροι άλλωστε, όμως ποτέ δεν ήμουν «φανατικός» φίλος. Για όσους θυμούνται, όταν προωτοανακοινώθηκε η είδηση για ταινία βασισμένη στα θρυλικά μπλε πλασματάκια του Peyo, αυτή αναφερόταν σε μια επική τριλογία και όχι απλά σε μια παιδική ταινιούλα.

The Haunted World of El Superbeasto review

Ο Rob Zombie μπορεί να έχει πολλούς φίλους και στη χώρα μας αλλά σκηνοθετικά οι μέχρι τώρα προσπάθειές του ήταν άκρως απογοητευτικές με αποκορύφωμα τα δύο Halloween. Εκτός από συνθέτης και σκηνοθέτης, ο Zombie έχει και τη δικιά του σειρά κόμικ, με ήρωα τον Superbeasto. Αυτό το κόμικ προσπαθούσε για περίπου τρία χρόνια να μεταφέρει στην οθόνη και τελικά τα κατάφερε λίγο μετά το Halloween 2. Η ταινία προβλήθηκε πολύ περιορισμένα σε σημείο ακόμα και το DVD να κυκλοφορεί σε ελάχιστες χώρες. Άγνωστο αν και πότε θα κυκλοφορήσει και στη χώρα μας αλλά για να δούμε αν αξίζει να το περιμένουμε.

Ο El Superbeasto είναι ένας ξιπασμένος μεξικανός σούπερ ήρωας που μαζί με την σούπερ σέξι κατάσκοπο αδερφή του Suzi X και το μανιορομαντικό ρομπότ-βοηθό της Marvin, σώζουν τον κόσμο από κάθε είδους τέρας. Ο Beasto σταμπάρει την Velvet Von Black δε θα σταματήσει μέχρι να την…κάνει δικιά του. Από την άλλη ο μικροκαμωμένος Dr Satan ψάχνει την εκλεκτή με το 666 σημάδι στα οπίσθια για να την παντρευτεί και να γίνει ο ένας μεγάλος δαίμονας, ώστε να κερδίσει τη καρδιά της Suzi X. Κάπου εκεί μέσα πετάξτε μερικούς ζόμπι ναζί, έναν φυλακισμένο με κρεμασμένους όρχεις κάτι κάτι άσχετους μεξικάνους μηχανόβιους και έχετε μια γενική ιδέα τους χάους που επικρατεί στο The Haunted World of El Superbeasto.

Με λίγα λόγια το Superbeasto είναι μια περίεργη μίξη South Park, Machete και μιας διεστραμμένης ονείρωξης ενός ερεθισμένου εφήβου! Προσπαθεί να προκαλέσει όσο περισσότερο μπορεί, είναι γεμάτο αίμα, σεξ και τρέλα αλλά όλα μέσα στα θεωρητικά όρια του χιούμορ. Υπερμεγέθη στήθη, σέξι ξανθιές, ανελέητα σεξιστικά αστεία και αίμα, πολύ αίμα. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι μπλέκει τόσες trademarks από τον Benny Hill και τον Ψαλιδοχέρη μέχρι τον σατανά και κάτι άσχετους ζόμπι-ναζί που τελικά η ταινία είναι ένα συνονθύλευμα των παραπάνω και όχι ένα σύνολο.

Σκοπός του Zombie είναι να σοκάρει, αλλά σοκάρει το πρώτο δεκάλεπτο, άντε το πρώτο τέταρτο, μετά όλα γίνονται ρουτίνα και όσο το χιούμορ είναι τόσο χαμηλού, σχεδόν προεφηβικού, επιπέδου τα πάντα μοιάζουν να μην έχουν κανένα νόημα. Μέσα όμως σε αυτό το χάος, υπάρχουν λίγες, μετρημένες στα δάχτυλα σκηνές που είναι πραγματικά εμπνευσμένες και τρομερά αστείες και καταφέρνουν να κρατήσουν τον ανήξερο θεατή μέχρι το τέλος.

Αν λατρεύετε σειρές όπως South Park και Happy Tree Friends, υπάρχει μια αρκετά μεγάλη πιθανότητα ότι θα απολαύσετε και το The Haunted World of El Superbeasto, αλλά οι υπόλοιποι καλύτερα να μείνουν μακριά.

4/10

 

Rio review

Έχοντας αφήσει πίσω του την άκρως επιτυχημένη τριλογία Ice Age, o Βραζιλιάνος Carlos Saldanha επιστρέφει στα θερμά κλίματα και στην πατρίδα του, το Ρίο ντε Τζανέιρο. Καταφέρνει όμως τελικά να μας ζεστάνει ή μήπως του ταιριάζουν περισσότερο οι προϊστορικοί πάγοι;

Ο Blu είναι ένας μπλε Μακάο παπαγάλος ο οποίος κατά τύχη ή μάλλον ατυχία βρέθηκε να μεγαλώνει στην παγωμένη Μινεσότα αντί στα νότια θερμά κλίματα όπου ανήκει, όταν τον περιμάζεψε η μικρή τότε Linda. Από ελεύθερο Μακάο, ο Blu έγινε ένα κατοικίδιο που δε ξέρει καν να πετάει. Μέχρι που ένας ορνιθολόγος βρίσκει την Linda και της ζητάει να έρθει στο Ρίο της Βραζιλίας όπου βρίσκεται το τελευταίο Μακάο για να ζευγαρώσουν με τον Blu και να μη χαθεί το είδος. Εκεί πέφτει θύμα απαγωγής από λαθρέμπορους εξωτικών πτηνών, περνάει από σαράντα κύματα για να καταφέρει να σώσει τον εαυτό του αλλά και την πανέμορφη αλλά άγρια Jewel, να βρει την Linda και όλα αυτά ενώ προσπαθεί να μάθει να πετάει.

Βλέποντας το trailer, περιμέναμε samba, καρναβάλι και τρελό κέφι με έναν παπαγάλο που προσπαθεί να πετάξει. Μπορεί όλα αυτά, αν μέρη να τα πήραμε και ίσως ακόμα περισσότερα με τα εκπληκτικά πανοραμικά της πόλης που σου έκοβαν την ανάσα έστω και αν ήξερες ότι ήταν απλά “ζωγραφιές”, πανέμορφα, πολύχρωμα αλλά και γεμάτα ένταση κυνηγητά, αλλά όλα τα παραπάνω ήρθαν σε μικρές δόσεις. Ενώ η κεντρική ιστορία είχε αρκετά στάδια εξέλιξης, αυτά ήταν υπερβολικά δημοκρατικά μοιρασμένα με αρκετές “αποτυχημένες” σκηνές όπως hip-hop dance sequences που δε κολλούσαν καθόλου, οι σκηνές με τους “ανθρώπινους” πρωταγωνιστές να καταλαμβάνουν συγκριτικά μεγάλο μέρος της ταινίας που προκαλούσαν μία κάποια κούραση.

Τα Ice Age μπορεί σαν σύνολο να ήταν άκρως επιτυχημένα αλλά δεν έπασχαν και από λίγα μειονεκτήματα τα οποία δυστυχώς είναι εμφανή και εδώ με βασικότερο τους αδιάφορους έως εκνευριστικούς δεύτερους χαρακτήρες. Και μπορεί τα Ice Age να είχαν τον Scrat και στο Horton την μικρή Katie αλλά εδώ δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο που να κλέβει τη παράσταση και να μετριάζει την αποτυχία των υπολοίπων. Ο Luiz, ένα σαλιάρικο μπουλντόγκ ίσως είχε αυτό το ρόλο αλλά η εμφάνισή του έγινε πολύ αργά και δε πρόλαβε να κερδίσει το θεατή.

Το Rio είναι αναμφισβήτητα μια πανέμορφη, γεμάτη χρώμα ταινία που θα απολαύσουν όλες οι ηλικίες. Αλλά τα αρκετά μειονεκτήματα δεν το αφήνουν να γίνει όσο διασκεδαστικό, όσο έντονο, όσο samba, όσο Rio θα θέλαμε. Δείτε το, με ή χωρίς ανήλικη παρέα και δε θα το μετανιώσετε αλλά βγαίνοντας, μάλλον θα περιμένετε το Cars 2 ή το Ice Age 4 για κάτι καλύτερο.

6/10

 

Rango review

Μπορεί ο σκηνοθέτης με το αιματηρό όνομα, Gore Verbinsi να κάνει συνεχώς επιτυχίες τα τελευταία χρόνια, όμως χρειάστηκε σχεδόν μια δεκαετία για να κάνει επιτέλους και ένα δικό του project. Μετά την αποχώρησή του από τους Πειρατές της Καραϊβικής, έστρεψε το βλέμμα του στην άγρια Δύση με πρωταγωνιστή μια…σαύρα!

Ο Rango είναι ένας κατοικίδιος χαμαιλέων, που ζει στο μικρόκοσμο της γυάλας του και σκηνοθετεί τις περιπέτειές του με πρωταγωνιστές τα πλαστικά διακοσμητικά. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού όμως, η γυάλα πέφτει από το αμάξι της οικογένειας και ο Rango βρίσκεται στη μέση της ερήμου, μόνος, αβοήθητος και διψασμένος. Μετά από διάφορες περιπέτειες στην έρημο, τα βήματά του θα τον φέρουν στην πόλη της Σκόνης όπου θα βρει τους κατοίκους να ψάχνουν απελπισμένοι για νερό. Με πολύ τύχη και ακόμα περισσότερα παραμύθια που θα πει, παρουσιάζεται σαν ήρωας, γίνεται ο σερίφης της πόλης και τώρα πρέπει να βρει γιατί δεν έρχεται πια το νερό στη Σκόνη.

Η παραγωγός εταιρία Nickelodeon Movies είναι γνωστή για άκρως παιδικές ταινίες τηλεοπτικού επιπέδου όμως εδώ αυτοδιαψεύδεται και μάλιστα πανηγυρικά. Το Rango είναι ένα blockbuster με τα όλα του, με εκπληκτικά γραφικά, γεμάτο με εντυπωσιακές σκηνές δράσης, ένα κανονικό rollercoaster διασκέδασης.

Όμως όπως κάθε blockbuster, έτσι και το Rango πάσχει από την απύθμενη επιθυμία να εντυπωσιάσει σε βάρος του συνόλου. Ναι, ολόκληρη η ταινία έχει πάρα πολλές γρήγορες, αστείες, διασκεδαστικές και οπτικά εντυπωσιακές σκηνές αλλά όταν αυτές τελειώνουν, μοιάζει σαν κανείς να μην ασχολήθηκε με το “ανάμεσα”. Ανούσιες, και κάποιες φορές υπερβολικά μεγάλες σε διάρκεια σκηνές και διάλογοι που ενώ θα έπρεπε να προχωρούν την ιστορία, το μόνο που καταφέρνουν είναι να ρίχνουν το ενδιαφέρον στα τάρταρα. Το roallercoaster φαίνεται ότι δε σχεδιάστηκε με τον καλύτερο τρόπο αφού δεν έχει μια σταθερή ποιότητα έντασης, με το τρενάκι να πηγαίνει από τις απίστευτα γρήγορες στροφές σε βασανιστικά αργές ευθείες και τον θεατή να φοβάται κάθε που πλησιάζει το τέλος μιας action sequence.

Στην τελική κρίση, το πρόσημο είναι σίγουρα θετικό αφού η διασκέδαση που μας προσφέρει το Rango είναι υψηλής ποιότητας αλλά μένει και η πικρίλα ότι με λίγη παραπάνω προσοχή θα μιλούσαμε για τον σίγουρο νικητή στον άτυπο αγώνα του animation της χρονιάς, ενώ τώρα με τα Rio και Cars 2 να έρχονται φουριόζα, το Rango πολύ πιθανόν να ξεχαστεί πιο γρήγορα απ’ όσο του αξίζει.

6,5/10

 

Shrek Forever After (The Final Chapter) [Σρεκ κι Εμείς Καλύτερα] review

Το βαρύ χαρτί της Dreamworks Animation, ο Shrek και η παρέα του επιστρέφουν για τέταρτη και τελευταία φορά, σε μια περιπέτεια που μάλλον δεν είχε λόγο ύπαρξης.

Shrek και Fiona, τα ogres που είδαμε να ερωτεύονται, να παντρεύονται, να κάνουν κουτσούβελα και να ζουν μια παραμυθένια ζωή, πίσω στο σπίτι στο βάλτο αφού φόρτωσαν το βασίλειο στον Αρθούρο. Ο Shrek από φόβητρο γίνεται ένας οικογενειάρχης που κανείς πια δε φοβάται και κανείς δε τον σέβεται. Νοσταλγεί το παρελθόν όταν τριγυρνούσε τρομάζοντας τους ανθρώπους. Έτσι βρίσκει την ευκαιρία ο κακός Rumpelstiltskin, που είχε προσπαθήσει και παλιότερα να κλέψει το βασίλειο από τον βασιλιά Harold, και τάζει στον Shrek μία μέρα όπως ακριβώς την επιθυμεί με αντάλλαγμα να πάρει εκείνος με τη σειρά του μια μέρα του Shrek. Το ogre δέχεται και όλα φυσικά πάνε στραβά. Ο Rumpelstiltskin γίνεται βασιλιάς, ο Shrek καταλαβαίνει τι έχασε και προσπαθεί να διορθώσει τη κατάσταση.

Ξεχάστε τον Ted Elliott, ξεχάστε τον  Andrew Adamson και ότι ξέρατε μέχρι σήμερα. Όλοι σχεδόν οι δημιουργοί των προηγούμενων κεφαλαίων έχουν εγκαταλείψει το πλοίο και τη θέση τους έχουν πάρει φτηνοί και αποτυχημένοι συντελεστές. Αλλά όπως και να το κάνουμε, σαν τελευταίο κεφάλαιο ενός από τα σημαντικότερα animation franchises, περιμέναμε κάτι ιδιαίτερο. Ξεχάστε την pop παρωδία των πρώτων δύο κεφαλαίων, ξεχάστε ακόμα και την μέτρια αλλά αστεία ιστορία του τρίτου γιατί εδώ έχουμε μια βιντεοταινία γεμάτη με ηθικά διδάγματα για τους μικρούς θεατές. Όλη η ταινία μπορεί να συγκεντρωθεί στο δίδαγμα του “εκτιμάς αυτά που έχει αφού τα χάσεις”.

Το πανέξυπνο lol χιούμορ κάνει την εμφάνισή του με το σταγονόμετρο ενώ οι χαρακτήρες με αποκορύφωμα τον Shrek και τη Fiona έχουν γίνει πιο βαρετοί από ποτέ. Όσο για την νέα προσθήκη του Rumpelstiltskin, αυτή μοιάζει με πρόσληψη στο ελληνικό δημόσιο, αφού εκτός από παντελώς ανόητος σαν χαρακτήρας, τη φωνή του παίρνει από κάποιον Walt Dohrn, που εντελώς κατά τύχη είναι και ο άνθρωπος πίσω από τη κεντρική ιστορία της ταινίας.

Το πρώτο μέρος της ταινίας είναι πραγματικά τραγικό αφού σε μια ταινία χωρίς ιστορία, προσπαθεί να μας διηγηθεί τη προϊστορία του τίποτα. Ευτυχώς γύρω στα μέσα, αρχίζει να αποκτάει λίγο ρυθμό, εμφανίζονται και οι πιο αστείοι χαρακτήρες του Donkey και Puss in Boots και προσφέρει στο θεατή μια υποτυπώδη διασκέδαση, πάντα σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες.

Από βαρύ πυροβολικό, ο Shrek κατέληξε βιντεοταινία. Η Dreamworks τον ξεζούμισε μέχρι εκεί που δεν πάει και είναι κρίμα ένας τέτοιος κόσμος να τελειώσει με αυτό το τρόπο. Καλύτερα ξεχάστε ότι υπάρχουν τα δύο τελευταία κεφάλαια και ξαναδείτε τα δύο πρώτα για να καταλάβετε τι θα πει Shrek.

5/10

Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole [Ο Θρύλος των Ιπτάμενων Φρουρών] review

Μετά το σχεδόν σατιρικό, μάλλον υποτιμημένο Watchmen, ο Zack Snyder επιστρέφει με κάτι που αρχικά μοιάζει τελείως διαφορετικό, μια τρισδιάστατη “παιδική” περιπέτεια φαντασίας με πρωταγωνιστές πολεμιστές κουκουβάγιες που όμως πάσχει από σύνδρομο διπλής προσωπικότητας.

Ο Soren και ο Kludd είναι δυο μικρές κουκουβάγιες που στη προσπάθειά τους να μάθουν να πετάνε, απάγονται από τους “Αγνούς”, το στρατό του Metalbeak, που προσπαθεί να καταστρέψει όλα τα βασίλεια των Κουκουβάγιων και να γίνει ο απόλυτος άρχοντας. Με υπνωτιστικούς τρόπους μετατρέπουν τις μικρές κουκουβάγιες σε σκλάβους ή πολεμιστές, ανάλογα με τις δυνατότητές τους. Ο Kludd υποκύπτει στις υποσχέσεις δύναμης του Metalbeak, ενώ ο Soren δραπετεύει και αποφασίζει να βρει τους Φύλακες του Ga'Hoole, επίλεκτους πολεμιστές-κουκουβάγιες που είχαν νικήσει και στο παρελθόν τον Metalbeak. Στο ταξίδι θα βρει φίλους και συνοδοιπόρους, τον Twilight, τον Digger και την Gylfie και μαζί με τους Φύλακες του Ga'Hoole, θα προσπαθήσουν να σώσουν τα βασίλεια των κουκουβάγιων.

Η ταινία βασίζεται σε σειρά βιβλίων, 15 τον αριθμό, της Kathryn Lasky, με τα τρία πρώτα να δανείζουν ήρωες και ιστορίες στη ταινία του Snyder. Η ιστορία όπως μπορείτε να καταλάβετε, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την χιλιοειπωμένη μάχη του καλού ενάντια στο κακό που θέλει να κυριεύσει τα πάντα, μη ξεχνάμε όμως ότι και μεγάλα έπη όπως ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών ήταν κατά βάθος, αυτό ακριβώς. Φυσικά, τα δύο δε μπορούν να συγκριθούν αλλά και το Ga’Hoole έχει μεγάλο σεναριακό υπόβαθρο, με αρκετούς και ενδιαφέροντες χαρακτήρες.

Αυτός ο επικός χαρακτήρας αποτυπώνεται με θαυμάσιο τρόπο στα εκπληκτικά γραφικά της ταινίας που στο σύνολό τους είναι ίσως τα καλύτερα που έχουμε δει σε animation. Οι εκπληκτικοί χρωματισμοί και τα παιχνίδια με τα χρώματα του ήλιου,  το υπερλεπτομερές περιβάλλον, η κίνηση των κουκουβάγιων, είναι άξια θαυμασμού και ίσως δίνουν τη αίγλη που χάνεται από το χιλιοειπωμένο concept.

Σε τι αναφερόμουν τελικά όταν έλεγα για σύνδρομο διπλής προσωπικότητας; Είναι προφανές ότι ο Snyder δε σκόπευε να κάνει μια τυπική “παιδική” ταινία με ζώα. Το mood της ταινίας είναι σκοτεινό, οι μάχες είναι ιδιαίτερα έντονες και εξαιρετικά χορογραφημένες, και δε νικάει πάντα το “καλό”. Από την άλλη, άκυρες στιγμές ανήλικου χιούμορ κάνουν την εμφάνισή τους ενώ και η εξέλιξη της ιστορίας είναι σε γενικές γραμμές politically-correct και φυσικά αναμενόμενη. Το Ga’hoole δεν είναι μια οικογενειακή ταινία, δεν απευθύνεται σε μικρές ηλικίες αλλά ταυτόχρονα δε παίρνει κανένα ρίσκο για να γίνει πιο θελκτική σε μεγαλύτερους θεατές. Σκληρές μάχες με κοφτερές λεπίδες στα νύχια των κουκουβάγιων και ξαφνικά η οπτική αλλάζει για να μη δούμε τη “βία” ενώ ούτε σταγόνα αίμα δε πέφτει στο πεδίο της μάχης. Σα να βλέπεις τη μάχη του Helm's Deep σε PG13! Μισές δουλειές, που όπως αποδείχτηκε, δεν αποδέχτηκε το κοινό αφού ουσιαστικά η ταινία δε ξέρει σε ποιον απευθύνεται. Για τις μικρές ηλικίες είναι σχεδόν ακατάλληλο, για τους εφήβους είναι ξενέρωτο λόγω κουκουβάγιων, ενώ για τους ενήλικές οι μάχες μεταξύ κουκουβάγιων σε συνδυασμό με ένα σχετικά άνοστο trailer, δε κατάφερε να τους/μας δελεάσει.

Το Legend of the Guardians είναι μια ιδιαίτερα διασκεδαστική περιπέτεια φαντασίας, με εξαιρετικά γραφικά και έντονη δράση που όμως στο τέλος σε αφήνει ανικανοποίητο. Μια καλή προσπάθεια του Snyder στο χώρο του animation που αποδεικνύει ακόμα μια φορά τι είναι ικανός να κάνει, όμως την επόμενη φορά θα θέλαμε κάτι πιο ενήλικο.

6,5/10

Megamind (Μεγαλοφυής) review

Η μεγαλομανία βλάπτει σοβαρά τη ποιότητα. Η Pixar έβγαλε το Toy Story 3, η Fox βγάζει το Rio, η Disney το Tangled αλλά της Dreamworks δε της έφτανε το Shrek Forever After και έπρεπε να βγάλει και το Megamind, και ιδού τα αποτελέσματα.

Δύο σούπερ μωράκια από γειτονικούς πλανήτες που καταστρέφονται πέφτουν στη γη. Ο ένας είναι όμορφος, ευγενικός και πετάει, ο άλλος είναι μπλε, περίεργος και ανεπιθύμητος. Ο πρώτος γίνεται ο Metro Man, προστάτης της Metro City και ο δεύτερος ο Megamind, το αντίπαλο δέος που προσπαθεί να σκοτώσει τον Metro Man και να του πάρει το κορίτσι, τη δημοσιογράφο Roxanne Ritchie. O Megaming προσπαθεί ξανά και ξανά χωρίς αποτέλεσμα και ξαφνικά εκεί που δε το περιμένει, σκοτώνει τον Metro Man, και γίνεται κυρίαρχος της Metro City. Όμως ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι χωρίς έναν καλό για να τον κυνηγάει, δεν έχει νόημα η ύπαρξή του και έτσι αποφασίζει να φτιάξει έναν νέο ήρωα από το DNA του Metro Man. Φυσικά τα πράγματα δε πάνε όπως περίμενε και τώρα ο Megamind πρέπει να μαζέψει τα σπασμένα…

Ο Tom McGrath, σκηνοθέτης των Madagascar 1 & 2, έχει μαζέψει icons και clichés από ταινίες και παιχνίδια με σούπερ ήρωες αλλά και άσχετα και μας έχει πετάξει στα μούτρα μια σούπα με απίστευτα βαρετούς χαρακτήρες χωρίς ίχνος χιούμορ σε μια εντελώς αδιάφορη ιστορία που ευτυχώς δεν είναι παραγεμισμένη με ηθικά διδάγματα αλλά δε καταφέρνει να μας τραβήξει μέσα της ούτε δευτερόλεπτο. Τι έχει το Megamind, κάποια καλά γραφικά που όμως έχουμε ξαναδεί, κάποια καλά τραγούδια που προσπαθούν να ανεβάσουν την ένταση και ένα ικανοποιητικής έντασης φινάλε, ώστε να μη βλαστημάμε την ώρα και τη στιγμή που μπήκαμε στο κόπο να δούμε τη ταινία.

Κουραστικό, βαρετό, ελεεινοί χαρακτήρες, τρισάθλιες φωνητικές ερμηνείες από τους Will Ferrell, Brad Pitt και Jonah Hill που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι αστείοι. Το Megamind είναι η χειρότερη animation, 3D ή 2D, ταινία που θυμάμαι να έχω δει.

3/10

 

Toy Story 3 review

Μεγαλωμένος με Bugs Bunny, Lion King και Ducktales, το Toy Story και η Pixar μπήκε με το έτσι θέλω στη ζωή μου το 1995 και ποτέ δε κατάλαβα προς τι ο τόσο μεγάλος θόρυβος. Τα τότε απίστευτα τρισδιάστατα γραφικά με εντυπωσίασαν σαν τεχνολογία αλλά δε κατάφεραν να με πείσουν ότι προσφέρουν κάτι παραπάνω και ποτέ δε συμπάθησα τη συγκεκριμένη σειρά. Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια αργότερα και αφού είχε ήδη κυκλοφορήσει το Toy Story 3 στις αίθουσες, το οποίο και είχα σνομπάρει επιδεικτικά, αποφάσισα να του ξαναδώσω μια ευκαιρία ξαναβλέποντας τα δύο πρώτα μέρη ώστε μετά να δω και το τρίτο. Πρέπει να παραδεχτώ ότι το πρώτο μου άρεσε αρκετά, ενώ το δεύτερο αρκετά λιγότερο και αν και ανέβηκε στην υπόληψη μου, παρέμεινε μια σχεδόν αδιάφορη σειρά, ίσως τη χειρότερη της Pixar μαζί με το Up (χωρίς να έχω δει το A Bug's Life).

Μετά τις περιπέτειες που πέρασαν ο Woody, ο Buzz και τα υπόλοιπα παιχνίδια στις δύο προηγούμενες ταινίες, στο Toy Story 3 τα χρόνια έχουν περάσει, ο μικρός Andy έχει γίνει 17, σε λίγο φεύγει στο κολλέγιο και τα έχει ξεχάσει σε ένα μπαούλο. Λίγο πριν φύγει πρέπει να ξεκαθαρίσει το δωμάτιό του αποφασίζοντας τι θα πάρει μαζί του, τι θα βάλει στο πατάρι και τι θα πετάξει. Τα παιχνίδια με διάφορα τεχνάσματα προσπαθούν να θυμίσουν στον Andy τις ώρες παιχνιδιού που πέρασαν μαζί φοβούμενοι ότι θα βρεθούν στα σκουπίδια. Μετά από διάφορες αναποδιές τα παιχνίδια καταλήγουν σε ένα παιδικό σταθμό που αν και αρχικά μοιάζει με παράδεισος, τελικά αποδεικνύεται ότι είναι μια φυλακή με αρχηγό τον αρκόυδο Lotso. Τα παιχνίδια θα προσπαθήσουν να αποδράσουν, να γυρίσουν σπίτι τους αλλά και να βρουν τι θα απογίνουν στο μέλλον αφού ο Andy φεύγει.

Αν και η ταινία ξεκινάει με έναν υπερβολικά αναμενόμενο τρόπο που σε τρομάζει ότι θα δεις πάλι μία από τα ίδια, στη συνέχεια μας δείχνει τα δόντια της. Αν και σε όλη τη διάρκειά της έχει “επικές” σκηνές δράσης, μεγάλες δόσεις χιούμορ, αρκετά ανώτερης ποιότητας από τις προηγούμενες προσπάθειες σωστά μοιρασμένα σε αστεία που απευθύνονται σε μικρές και μεγάλες ηλικίες ώστε να μην αφήσει κανέναν παραπονούμενο, το Toy Story 3 είναι κατά βάθος μία από τις καλύτερες coming-of-age ταινίες που μπορώ να θυμηθώ. Χωρίς να προσπαθεί καθόλου, η σχέση του Andy με τα παιχνίδια του γίνεται για πρώτη φορά πιστευτή. Γεμάτο συναισθήματα, μας πείθει ότι το Toy Story είναι μια ολοκληρωμένη ιστορία και όχι απλά η ιδέα των παιχνιδιών που ζωντανεύουν και μπλέκουν σε περιπέτειες.

Γέλασα με τη ψυχή μου, συγκινήθηκα, διασκέδασα αλλά κυρίως είδα το Toy Story ως ταινία και όχι σαν ευκαιρία για να βγάλουν χιλιάδες νέα παιχνίδια με τους νέους χαρακτήρες. Οι υπερβολικά πολλές σκηνές απόδρασης/κυνηγητού πρέπει να παραδεχτώ ότι κούρασαν αφού επαναλαμβάνονται με αρκετή φαντασία μεν, αλλά για πολλοστή φορά με τον ίδιο τρόπο μέσα σε αυτά τα 15 χρόνια και δε προσφέρουν τίποτα στους μεγαλύτερους θεατές, αντίθετα με τις μικρότερες ηλικίες που πιστεύω θα ενθουσιαστούν. Συγγνώμη Toothless (How to Train your Dragon) αλλά μόλις το Toy Story 3 σου έκλεψε το φετινό Όσκαρ…

7,5/10

 

Despicable Me [Εγώ, ο Απαισιότατος] review

Μετά την Pixar, τη Dreamworks, τη Blue Sky, έρχεται ακόμα μία εταιρία για να μπει σε αυτό το μαραθώνιο τεχνολογίας και δημιουργικότητας των τρισδιάστατων κινουμένων σχεδίων. Η Illumination Entertainment δημιουργήθηκε από πρώην στελέχη της Dreamworks και της Fox και ξεκινάει τον αγώνα με το Despicable Me, τη πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων με πρωταγωνιστή έναν αντιήρωα, έναν κακό.

Ο Gru είναι ένας κακός, ένας κλέφτης, ένας villain που εδώ και χρόνια προσπαθεί να γίνει ο διασημότερος κακός αλλά όλο πέφτει σε γκάφες και τα θαλασσώνει. Ένας νέος κακός, ο Vector, κάνει την εμφάνισή του, κλέβει μια πυραμίδα της Αιγύπτου και κερδίζει στην άτυπη μάχη του καλύτερου κακού. Φυσικά ο Gru δε τα παρατάει και βάζει σκοπό να κλέψει το φεγγάρι! Για να τα καταφέρει όμως θα αναγκαστεί να ζητήσει τη βοήθεια τριών ορφανών κοριτσιών τα οποία και θα υιοθετήσει. Μπορεί στην αρχή να τους φέρεται σαν κατοικίδια αλλά γρήγορα τα αξιαγάπητα κορίτσια θα πάρουν τον έλεγχο αλλά και τα μυαλά του Gru που όμως έχει να εκτελέσει και σχέδιό του.

Η πρωτοτυπία του κακού στο πρωταγωνιστικό ρόλο είναι ιδιαιτέρως πετυχημένη και δίνει μια αρκετά διαφορετική διάσταση σε μια απλοϊκή μεν, πολύ διασκεδαστική και ευαίσθητη δε, ιστορία. Το πρόβλημα είναι όμως ότι ο Gru δεν είναι ιδιαίτερα αστείος, κάτι που κάνει το πρώτο μέρος της ταινίας, μέχρι να μπουν τα κορίτσια στη ζωή του, ελαφρώς αδιάφορο πέφτοντας όλο το βάρος στα απίστευτα αστεία minions (βοηθοί) που με τις αδιανόητες γκάφες τους και την ξεκαρδιστική γλώσσα τους, προσπαθούν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μας. Αυτή η αδυναμία του Gru, αλλά και του έτερου κακού Vector, γίνεται αντιληπτή σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, με οποιαδήποτε σκηνή που απουσιάζουν τα κορίτσια ή τα minions είναι αδιανόητα βαρετή. Μου έκανε εντύπωση πως μέσα σε ένα λεπτό, στη μία στιγμή να ξεκαρδίζομαι στα γέλια και την επόμενη να κοιτάω το ρολόι για να δω πόση ώρα έχει μείνει ακόμα.

Συνολικά, το Despicable Me είναι μια, ασυνεχώς μεν, ιδιαιτέρως διασκεδαστική ταινία δε, που προσφέρει άφθονο γέλιο με τους ξεκαρδιστικούς δεύτερους χαρακτήρες της, με καλοδουλεμένο το στοιχείο της ευαισθησίας χωρίς να προκαλεί τις μεγαλύτερες ηλικίες προσπαθώντας να περάσει διάφορα μηνύματα, και σίγουρα μια αξιοπρεπέστατη πρώτη προσπάθεια της Illumination που αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

6,5/10

 

A Christmas Carol [Χριστουγεννιάτικη Ιστορία] review

Το κλασσικό αριστούργημα του Καρόλου Ντίκενς που έγραψε τη δική του ιστορία στη Βρετανική και παγκόσμια λογοτεχνία, έβαλε στο στόχο του ο πολυβραβευμένος σκηνοθέτης Robert “Forrest Gump” Zemeckis. Είναι περίεργο όταν συνειδητοποιείς ότι παρά τις αμέτρητες μεταφορές του βιβλίου και γενικότερα του ήρωα Ebenezer Scrooge στη μικρή ή μεγάλη οθόνη, λίγα ήταν πιστά στο βιβλίο και αποτύπωσαν τα γραπτά του Ντίκενς, ενώ αντίθετα τα πιο επιτυχημένα ήταν αυτά που πήραν τον Scrooge και του άλλαξαν τα φώτα, από το Scrooged του Bill Murray μέχρι τη Χριστουγεννιάτικη Ιστορία των Muppets και τον…Scrooge McDuck!

Αυτό ακριβώς έκανε ή τουλάχιστον ήθελε να κάνει στο A Christmas Tale ο Zemeckis, και κατά γενική ομολογία το πέτυχε αρκετά καλά. Σχεδόν για πρώτη φορά μια μεταφορά χρησιμοποιεί ακριβώς τα λόγια του Ντίκενς αλλά και τις περιγραφές του. Η γνωστή ιστορία που έχουμε δει πολλάκις δεν είναι ακριβώς όπως την έχουμε δει, εκτός αν έχουμε διαβάσει το βιβλίο, κάτι που ντρέπομαι που το λέω αλλά δεν έχω κάνει, και οι λεπτομέρειες των τριών φαντασμάτων κάνουν τη διαφορά. Το ανθρωπόμορφο κερί που δείχνει το φως του παρελθόντος, ο καλοκάγαθος γελαστός γίγαντας, σύμβολο της Βρετανικής παράδοσης, κάτι ανάμεσα σε Άγιο Βασίλη και Ιρλανδικό τρολ που αναλαμβάνει να μας κάνει βόλτα στο σήμερα και το ανατριχιαστικό, σχεδόν αόρατο πνεύμα του ζοφερού μέλλοντος, παρουσιάζονται με ένα επιμελημένο τρόπο που δεν έχουμε ξαναδεί.

Αλλά το αποτέλεσμα δε θα ήταν το ίδιο χωρίς το Jim Carrey. Η ταινία γυρίστηκε με τη τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε στα Polar Express και Beowulf, δηλαδή γυρίστηκαν οι σκηνές κανονικά με τους ζωντανούς ηθοποιούς και μετά επεξεργάστηκαν σε 3D ώστε να βγει το τελικό αποτέλεσμα που θαυμάσαμε για μια ακόμη φορά. Χωρίς το εύπλαστο πρόσωπο του Carrey και το εκπληκτικό ταλέντο στην απόδοση των διαφόρων φωνών αλλά και κινήσεων, μιας και υποδύεται συνολικά 7 χαρακτήρες (τον Scrooge σε διάφορες ηλικίες συν τα 3 πνέυματα), το Christmas Carol δε θα ήταν το ίδιο. Ο Scrooge απογειώνεται ως πραγματικά κακός και ανελέητα τσιγκούνας γέρος που έχει ξεχάσει να ζει. Μαζί του συμμετέχουν οι Gary Oldman, Colin Firth, Cary Elwes, Robin Wright και Bob Hoskins.

Τη μεγαλύτερη εντύπωση κάνει η ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα της Βικτοριανής Αγγλίας αφού ο Zemeckis παίρνει το ρίσκο να αποτυπώσει με σκληρό, σχεδόν ανατριχιαστικό τρόπο την ιστορία του Scrooge. Δε φοβάται να τρομάξει τους μικρούς θεατές ώστε να δείξει, αυτό που ήθελε να πει ο Ντίκενς, ένα νοσταλγικό διήγημα, ύμνο στην εξιλέωση και όχι ένα παιδικό παραμυθάκι. Αυτό που φοβάται όμως είναι τους ιθύνοντες νους της Disney, αφού έχει προσθέσει “τσόντα” μερικές παντελώς άχρηστες rollercoaster thrill ride σκηνές που μόνο σκοπό είχαν να “διαφημίσουν” και να δικαιολογήσουν την Disney 3D τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε, με αποτέλεσμα να χάνει μεγάλο μέρος της “σοβαρής μαγείας του βιβλίου”.

Το αρκετά πιο μέτριο δεύτερο μέρος δε φτάνει για να αμαυρώσει το αριστουργηματικό πρώτο μισό, τουλάχιστον όχι τόσο ώστε να χαλάσει μια σχεδόν “μυθιστορηματική” εμπειρία, έστω και αν έχασα την ευκαιρία να την απόλαυση σε όλο της το μεγαλείο στη μεγάλη οθόνη κάποιου κινηματογράφου και πρέπει να παραδεχτώ ότι το μετάνιωσα. Merry Christmas and God Bless Us Everyone…

7/10

 

Metropia review

Η σχετική στασιμότητα του 3D animation σε συνδυασμό με την συνειδητοποίηση των δυνατοτήτων της τεχνολογίας έχουν σπρώξει του δημιουργούς σε νέους νέους δρόμους καλλιτεχνικής δημιουργίας και το Metropia μας παρουσιάζει μια νέα τεχνική που έχει τραβήξει πολλά βλέμματα πάνω του. Μένει να δούμε αν έχει και το περιεχόμενο να το υποστηρίξει.

Βρισκόμαστε στη βόρεια Ευρώπη του 2024, σε μια δυστοπική κοινωνία με το πετρέλαιο να έχει εξαντληθεί και τους ανθρώπους να ζουν σε έναν σχεδόν νεκρό καταθλιπτικό επίγειο κόσμο. Τα παραδοσιακά μέσα μεταφοράς έχουν εξαφανιστεί και μια ιδιωτική εταιρία έχει ενώσει όλη την ήπειρο υπογείως με ένα τεράστιο δίκτυο μετρό. Ο Roger είναι ένας απλός υπάλληλος μιας τηλεφωνικής εταιρίας που όμως υποψιάζεται τα πάντα γύρω του σε σημείο παράνοιας και η φωνή που ξαφνικά αρχίζει να ακούει μέσα στο κεφάλι του τον φέρνει στα όρια της ψυχικής του υγείας. Συνομωσίες, πολυεθνικές εταιρίες, πειράματα, προδοσίες, έλεγχος συνείδησης και εγκεφάλου, μια μοιραία γυναίκα είναι μερικά από τα γεγονότα που ξετυλίγονται μπροστά στον Roger και προσπαθεί να καταλάβει τι γίνεται αλλά και να αντιδράσει.

Η ιστορία δυστυχώς δεν έχει να προσφέρει σχεδόν τίποτα που δεν έχουμε ξαναδεί και προσπαθεί να αλλάξει τη μοίρα της χρησιμοποιώντας μια neo-noir τεχνική “κινηματογράφησης” θυμίζοντας οργουελικούς εφιάλτες με υπνωτικά αργό ρυθμό, μουντές ερμηνείες με όσο το δυνατό απουσία εντόνων συναισθημάτων και αντιδράσεων αλλά τελικά το αποτέλεσμα εκτός από πειραματικά ενδιαφέρον, είναι θανατηφόρα κουραστικό. Η πολυσυζητημένη εικαστική οπτική της που αξίζει και τη τελευταία λέξη που της έχει αφιερωθεί, είναι ένας περίεργος συνδυασμός πραγματικών πρόσωπο-φωτογραφιών που επεξεργάστηκαν σε υπολογιστή ώστε να αποκτήσουν κάποιο (έστω και ελάχιστο animation) και αποτυπώθηκε σε δισδιάστατη οπτική με ψευτοτρισδιάστατα αντικείμενα και χώρους. Αν μπερδευτήκατε, μην ανησυχείτε, γιατί είναι από τις πιο φερέλπιδες νέες προσπάθειες στο χώρο των ταινιών animation αν και είναι ακόμα σε βρεφικό στάδιο με αρκετές ανομοιομορφίες, και σχεδόν προϊστορικό animation που θυμίζει μαριονέτες και μια σχετική προσπάθεια lipsync. Όπως ο σκηνοθέτης δήλωσε, το τελικό αποτέλεσμα είναι επηρεασμένο και εμπνευσμένο από τις δημιουργίες των Terry Gilliam, Roy Andersson και Yuriy Norshteyn.

Δυστυχώς ο μοναδικός λόγος που αξίζει κάποιος να δώσει μια ευκαιρία στο Metropia είναι η πιθανή λατρεία για τους δυστοπικούς κόσμους του στυλ Blade Runner, Matrix κτλ με τις συνήθεις ιστορίες που τους συνοδεύουν και κυρίως η περιέργεια για ένα εκπληκτικό, πανέμορφα άσχημο, πρωτότυπο εικαστικό πείραμα που οπτικά στέφεται με απόλυτη επιτυχία και ελπίζω να έχει και συνέχεια. Απλά ενώ χαζεύετε τον κόσμο, να έχετε και πρόχειρο το x2 στο remote του dvd σας γιατί θα βαρεθείτε πάαααρα πολύ.

 

5/10

 

Arthur and the Revenge of Maltazard [Ο Άρθουρ και η Εκδίκηση του Μαλταζάρ] review

Η κατακραυγή που δέχτηκε από τους κριτικούς ο διάσημος Γάλλος σκηνοθέτης Luc Besson μετά το The Story of Joan of Arc ήταν κατά πολλούς, ο λόγος που ανακοίνωσε ότι θα γυρίσει μια τελευταία ταινία και μετά θα αποσυρθεί από τη σκηνοθεσία και θα συνεχίσει μόνο σαν σεναριογράφος και παραγωγός. Η τελευταία του ταινία ήρθε με το σχεδόν σινεφίλ Angel-A αλλά μετά από λίγο αυτοδιαψεύστηκε και ανακοίνωσε την ταινία Arthur and the Minimoys, ένα συνδυασμό ζωντανών ηθοποιών και animation που κυκλοφόρησε το 2006 και δέχτηκε επίσης πολύ μέτριες κριτικές. Αγνοώντας τα σχόλια, ανακοίνωσε ότι ο Arthur θα γίνει τριλογία με τα δύο επόμενα μέρη Revenge of Maltazard και Two Worlds War να κυκλοφορήσουν με μερικούς μήνες διαφορά το 2009 και 2010.

 

 

Το Arthur and the Minimoys, παρά τις μέτριες κριτικές, μου είχε αρέσει αρκετά και δε δικαιολογούσε τη κατακραυγή που δέχτηκε ο δημιουργός του, αν και φυσικά δεν έφτανε τα υψηλά standards που είχε ο Besson τη δεκαετία του ‘90. Στο δεύτερο μέρος του όμως, πραγματικά σπάει τα αυγά και δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Όλα τα σενάρια του Γάλλου μπορεί να ήταν ελαφρώς ανόητα αλλά είχαν το τρόπο να σου κρατήσουν το ενδιαφέρον, κάτι που λάμπει δια της απουσίας του στο Revenge of Maltazard. Ολόκληρη η ταινία είναι μια μεγάλη εισαγωγή προς το τρίτο μέρος όπου πραγματικά δε συμβαίνει σχεδόν απολύτως τίποτα και απλά διάφοροι χαρακτήρες περιφέρονται και μιλάνε για… έναν κόκκο ρύζι. Χαρακτηριστικό παράδειγμα όχι ξοδεύει γύρω στα 10 λεπτά για να μας περιγράψει πως η πριγκίπισσα Sélenia σηκώθηκε, πλύθηκε, ντύθηκε και έκανε τη γυμναστική της για να περιμένει τη μεγάλη επιστροφή του Arthur στο χωριό των Minimoys… τρομερά ενδιαφέρον. Δεν έχει χιούμορ, δεν έχει ουσιαστικά καμία ιστορία και το μόνο γεγονός που προχωράει την ιστορία το βλέπουμε τα τελευταία 10-15 λεπτά όπου εμφανίζεται και ο χαρακτήρας του τίτλου, ο κακός Maltazard και απλώς μας προετοιμάζει για το τρίτο μέρος.

 

 

Έχει τελικά τίποτα καλό; Δυστυχώς το μόνο στοιχείο άξιο αναφοράς είναι τα eye-candy γραφικά του που χαζεύεις, μιας και δεν έχεις να κάνεις και τίποτα καλύτερο κατά τη διάρκειά του. Ακόμα και οι real-life σκηνές έχουν μια τρομερή ομορφιά που ίσως έχουμε λίγο-πολύ συνηθίσει από τις ευρωπαϊκές παραγωγές, αλλά εδώ βρίσκεται στο ζενίθ της. Όσο για τους ηθοποιούς, η επιστροφή του (αιώνιου;) wonderchild Freddie Highmore είναι ικανοποιητική αλλά πολλές γνωστές φωνές από το πρώτο μέρος αποφάσισαν να μη συμμετέχουν και οι αντικαταστάτες τους τα κάνουν λίγο μαντάρα με πιο τρανταχτό παράδειγμα της αντικατάστασης της Madonna από την Selena Gomez και του David Bowie από τον Lou Reed.

Αν σας άρεσε ΤΟΣΟ πολύ το Arthur and the Minimoys, ρίξτε μια ματιά στο Revenge of Maltazard αλλά να είστε προετοιμασμένοι για μία ατελείωτη εισαγωγή προς το τρίτο μέρος The Two Worlds War.

 

4/10