Crooked House [Δέκα Υποπτοι για Φόνο] review

Transit review

Το Transit σηματοδοτεί την επιστροφή του Jim Caviezel στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, σε πρωταγωνιστικό ρόλο από την εποχή του The Passion of the Christ, με μια μικρή παρένθεση του Unknown το 2006. Οχτώ ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει και ο γνωστός ηθοποιός ακόμα προσπαθεί να πετάξει από πάνω του, τη «κατάρα» των καλλιτεχνών που έχουν υποδυθεί τον Ιησού, γυρίζοντας αρκετές ταινίες, χωρίς όμως καμία να έχει ιδιαίτερη επιτυχία, και κάποιες από αυτές να πηγαίνουν κατευθείαν στα ράφια των βίντεο κλάμπς. Είναι αλήθεια ότι και η προβολή του Transit στις μεγάλες οθόνες της χώρας, μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μιας και σχεδόν σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου, δε προβλήθηκε στους κινηματογράφους. Για να δούμε αν αξίζει το κόπο να ξαναδούμε τον Jim στη μεγάλη οθόνη…

The Girl with the Dragon Tattoo U.S. [Το Κορίτσι με το Τατουάζ] review

Η διαδικασία του να δεις και να γράψεις κριτική για ένα remake μια τόσο πρόσφατης, αλλά ταυτόχρονα και διάσημης ταινίας, είναι από τις πιο άχαρες και άβολες επαγγελματικές καταστάσεις. Δε ξέρεις σε ποιους πρέπει να απευθυνθείς, δε ξέρεις αν θα πρέπει να αναλωθείς σε μια αυτονόητη σύγκριση ή αν θα πρέπει να φερθείς σαν να βλέπεις και γράφεις για κάτι πρωτότυπο. Το The Girl with the Dragon Tattoo ανήκει ακριβώς σε αυτή τη κατηγορία. Όλοι, σχεδόν, γνωρίζουν την Σουηδική έκδοση αλλά αυτό δε σημαίνει και ότι την έχουν δει.

Man on a Ledge [Στενά Περιθώρια] review

Πριν από μερικά χρόνια, εμφανίστηκε από πουθενά ο Sam Worthington και με σερί blockbusters (βλ. Avatar, Terminator, Clash of the Titans) και έγινε ένας, με το στανιό, αστέρας. Μετά από αυτό το καταιγισμό, έκανε κάποιες ταινίες που πέρασαν μάλλον απαρατήρητες και με μικρότερους ρόλους και τώρα, με το Man on a Ledge ξεκινάει ο «δεύτερος γύρος δημοσιότητας» με τα Wrath of the Titans και Thunder Run να αναμένονται στο άμεσο μέλλον (το Avatar 2 αργεί ακόμα).

J. Edgar review

Ο Clint Eastwood δεν είναι ένας σκηνοθέτης που μπορείς να εμπιστευθείς με κλειστά τα μάτια. Του έχεις εμπιστοσύνη ότι δεν έχει πέσει (ακόμα) στην ημικωματώδη κατάσταση άλλων υπέργηρων σκηνοθετών που δε θέλουν να το βάλουν κάτω αλλά οι επιλογές του είναι συχνά διφορούμενες με τις ταινίες του να γίνονται στόχος σχολίων. Μετά το Hereafter, ο Eastwood αναλαμβάνει να μας παρουσιάσει τη ζωή ενός ανθρώπου που άλλαξε την έννοια της πληροφορίας, και από διαπραγματευτικό αβαντάζ τη μετέτρεψε σε εκβιαστικό όργανο κυνηγιού μαγισσών. Ποιος ήταν τελικά ο J. Edgar Hoover;

In Time review

Όταν λες Andrew Niccol, ακούς Gattaca. Η παρθενική ταινία του σκηνοθέτη εντυπωσίασε τους πάντες και όλοι περιμέναμε τις επόμενες δουλειές του. Η συνέχεια δε τον δικαίωσε, με το S1m0ne να χαρακτηρίζεται, στη καλύτερη, μέτριο, η συνέχεια να γίνεται με το Lord of War, που πήρε αρκετά καλές κριτικές αλλά δεν έχω προσωπική άποψη, και φέτος επιστρέφει στο γνώριμο sci-fi είδος με το In Time.

The Conspirator [Ύποπτη Συνωμοσίας] review

Το The Conspirator είναι η παρθενική ταινία της εταιρίας The American Film Company που σκοπό έχει να παρουσιάσει σημαντικά γεγονότα της Αμερικάνικης ιστορίας, με όσο το δυνατόν πιο ακριβή τρόπο. Σκηνοθέτης για τη ταινία επιλέχτηκε να είναι ο Robert Redford. Αμερικάνικη ιστορία, Redford, το Conspirator, δυστυχώς, μας δίνει την εντύπωση του καμένου χαρτιού. Μήπως όμως δεν είναι ακριβώς έτσι;

Trespass review

Μα γιατί συνεχίζουμε να βλέπουμε να βλέπουμε ταινίες του Nicolas Cage; Γιατί πριν 15 χρόνια κέρδισε το Όσκαρ και ελπίζουμε ότι κάποιο ταλέντο έχει μείνει από τότε; Γιατί την ίδια περίπου περίοδο, με σερί ταινίες όπως Con Air και Face/Off και The Rock, έγινε ξαφνικά action hero και μάλιστα ιδιαίτερα επιτυχημένος; Ή μήπως απλά θέλουμε να δούμε πόσο βαθύς είναι ο πάτος του βαρελιού της καριέρας του;

Let Me In [Ασε το Κακό να Μπει] review

Όσο έχω απενοχοποιήσει τα sequels-prequels, τόσο φοβάμαι τα remakes και ειδικά αυτά που μόνο σκοπό έχουν την αγγλικοποίηση μιας ξενόγλωσσης ταινίας ώστε να βρει πιο ευρύ κοινό. Το πρωτότυπο Låt den rätte komma in, αν και ήταν μια εξαιρετική ταινία, δε με ενθουσίασε στα επίπεδα του εκθειασμού που έφτασε από τους υπόλοιπους κριτικούς. Όμως πραγματικά πίστευα ότι ένα χολιγουντιανό remake ήταν μια κάκιστη ιδέα μιας και η ταινία καταπιανόταν με θέματα που δε μπορούσαν να «περάσουν» στη πουριτανή Αμερική. Πάμε να δούμε τι ψάρια έπιασε.

Drive review

Πολύ συχνά βλέπουμε καλές ταινιούλες, πολύ σπάνια πιο βλέπουμε…ταινίαρες όμως είναι ελάχιστες οι φορές στη ζωή μας που βλέπουμε μία ταινία που μας θυμίζει πως πρέπει να κοκορευόμαστε για τον όρο σινεφίλ που μας έχουν κολλήσει περιπαιχτικά οι φίλοι μας. Το Drive είναι μία από αυτές.

Blitz review

Όπως έχει δηλώσει και παλιότερα ο Jason Statham, δε σκοπεύει με τις ταινίες του να κερδίσει κάποιο Όσκαρ, αλλά απλά να μας διασκεδάσει, και παρά τον ουσιαστικά μοναδικό τυποποιημένο ρόλο που παίζει λίγο-πολύ στις περισσότερες ταινίες του, καταφέρνει το στόχο του σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Και το η νέα του ταινία Blitz, έμοιαζε κάτι παρόμοιο, έλα όμως που βρήκε τη λάθος στιγμή για την αλλαγή, όσο μικρή και αν είναι αυτή.

The Next Three Days [Οι Επόμενες Τρεις Μέρες] review

Το 2004, ο Paul Haggis έκανε το μεγάλο μπαμ με το Crash που, αν και δέχτηκε πολλές κριτικές, κατάφερε να σαρώσει και στα Όσκαρ. Από τότε όμως, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος δεν ήταν και ιδιαίτερα πολυάσχολος, τουλάχιστον στα σκηνοθετικά του καθήκοντα με μοναδική του ταινία το, μάλλον αδιάφορο λόγω θέματος, Valley of Elah το 2007. Το The Next Three Days είναι η τελευταία του ταινία με πρωταγωνιστή τον, ιδιαιτέρως αχώνευτο στο ελληνικό κοινό, Russell Crowe.

I Saw the Devil review

Αν και η κινηματογραφική βιομηχανία της Κορεατικής χερσονήσου βρίσκεται σε άνθηση και είναι ιδιαιτέρως αγαπητή από τους κριτικούς, λίγες είναι οι ταινίες που καταφέρνουν να πλασαριστούν και στο ευρύ κοινό με πιο σημαντική το OldBoy του 2003.

Το I Saw the Devil μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί ένας άξιος συνεχιστής του OldBoy, αφού οι σχέσεις των δύο ταινιών είναι δύσκολο να παραβλεφτούν όπως το παρόμοιο κεντρικό concept της μανιασμένης εκδίκησης αλλά και ο κεντρικός πρωταγωνιστής.

Henry`s Crime [Το Σχέδιο του Χένρι] review

Αν και αποτελεί, με διαφορά, έναν από τους πιο μισητούς ηθοποιούς για τους κριτικούς, ο Keanu Reeves έχει ακόμα αρκετά υψηλές μετοχές στο κοινό και ήταν αρκετά περίεργο πως το Henry’s Crime, μια ταινία που έμοιαζε αρκετά ενδιαφέρουσα από το trailer, κατέληξε σε περιορισμένη διανομή, στην Ελλάδα αλλά και στην Αμερική. Όπως αποδεικνύεται, τίποτα δεν είναι τυχαίο…

And Soon the Darkness [Και Ξαφνικά Σκοτάδι] review

Εντάξει, παραδεχτείτε το, δεν είναι ντροπή. Κανείς από τους ομοφύλους μου δε θα πάει να δει το And Soon the Darkness για τις ποιοτικές ερμηνείες, την έντονη δράση και το σασπένς. Μπορεί όλοι να ελπίζουμε ότι θα υπάρχουν και αυτά αλλά το πρωταγωνιστικό δίδυμο Amber Heard - Odette Yustman (νυν Odette Annable λόγω του γάμου με τον Dave Annable) είναι κατά κύριο, και πιθανότατα μοναδικό λόγο, η αφορμή για να παρακολουθήσει ο κάθε άρρεν την ταινία του Marcos Efron.

Η Stephanie και η Ellie είναι δυο φίλες που με τον ποδηλατικό σύλλογο ταξιδεύουν στην Αργεντινή. Η δυο τους ξεκόβουν από το γκρουπ και αποφασίζουν να κάνουν τουρισμό και…τρέλες σε ένα μικρό χωριό. Όλα πάνε υπερβολικά κατ’ ευχήν, σε βαθμό να χάσουν το πρωινό και μοναδικό λεωφορείο και να αναγκαστούν να μείνουν στο μικρό χωριό. Μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνουν εξερευνούν τις γύρω μαγευτικές τοποθεσίες. Ένα μικρό καβγαδάκι κάνει την Stephanie να αφήσει την Ellie να…λιάζεται και αυτή να φεύγει νευριασμένη. Πριν προλάβει να απομακρυνθεί λίγο, το μετανιώνει, επιστρέφει και η Ellie έχει εξαφανιστεί. Με τη βοήθεια του Calvo (όχι του Toni!), του αστυνομικού της περιοχής αλλά και του Michael, ενός μυστήριου αμερικάνου που τυχαίνει να βρίσκεται όλο στο δρόμο των κοριτσιών, η Stephanie ξεκινήσει την έρευνα για να βρει ποιος πήρε τη φίλη της.

Η κλασική συνταγή, τουρίστριες σε ξένη, ελαφρώς τριτοκοσμική χώρα μπλέκουν σε θανατηφόρους μπελάδες λόγω της βλακείας τους, επαναλαμβάνεται σε μια ακόμα ταινία. Αν έχει δει το Turistas, ξέρετε ΑΚΡΙΒΩΣ τι να περιμένετε. Ανελέητα ζουμ στους γλουτούς των καλλίγραμμων πρωταγωνιστριών, οι οποίες εντελώς κατά τύχη φοράνε οτιδήποτε βρήκαν με ελάχιστη ποσότητα υφάσματος, μια μεγάλη εισαγωγή και ένα αιματηρό φινάλε. Αυτά τουλάχιστον περιμένει ο αδαής θεατής, που ελπίζει σε κάτι, έστω λίγο καλύτερο από το Turistas (οι ομοιότητες των δύο είναι εξόφθαλμες και δε γίνεται να μη συγκριθούν).

Όμως, ο σκηνοθέτης Marcos Efron αλλά και οι σεναριογράφοι, κατάφεραν να μας παρουσιάσουν κάτι, αν είναι δυνατόν, πολύ - μα πολύ χειρότερο. Αν αφαιρέσουμε την πλήρη απουσία οποιασδήποτε έκπληξης σε όλη τη ταινία, αφού ούτος ή άλλος δε περιμέναμε κάτι περισσότερο, το μεγαλύτερο σφάλμα σε μια ταινία διάρκειας λιγότερο από 90 λεπτών, είναι η σχεδόν 70λεπτη εισαγωγή! Το πρώτο μισάωρο απλά παρακολουθούμε τις κοπέλες να διασκεδάζουν, το επόμενο εικοσάλεπτο εξαφανίζεται η Ellie και η Stephanie χάνει το μπούσουλα τριγυρνώντας στα μέρη που βρισκόταν μπας και τη βρει και πρέπει να περιμένουμε να περάσει η πρώτη ώρα για να αρχίσει η ταινία να έχει μια κάποια υποτυπώδη ένταση, αφού θρίλερ και τρόμος είναι δυο λέξεις που μόνο θεωρητικά υπήρχαν στο σενάριο. Ακόμα και αυτό το φινάλε όμως είναι κάκιστα σκηνοθετημένο, όπως άλλωστε και ολόκληρη η ταινία, με αποτέλεσμα να βαρεθείτε ακόμα περισσότερο και να παίζετε με το ρολόι σας ανυπομονώντας πότε θα τελειώσει. Κερασάκι στη τούρτα, η πραγματικά ελεεινή ερμηνεία (ο θεός να την κάνει) της πανέμορφης μεν, ατάλαντης δε Odette Yustman.

Δε το πιστεύω ότι θα μπορούσα να το προτείνω σε κάποιον, αλλά πραγματικά αντί να πετάξετε τα λεφτά και τα λεπτά σας στα οπίσθια των Yustman- Heard, δείτε καλύτερα το, έστω και λίγο καλύτερο Turistas.

2,5/10

 

In the Electric Mist [Καταιγίδα στην Ομίχλη] review

Μπορεί ο Tommy Lee Jones να μη θεωρείται το πιο εμπορικό όνομα στη βιομηχανία αλλά κάθε του νέα του ταινία περνούσε από το μικροσκόπιο πολλών θεατών. Αντίθετα, το In the Electric Mist, παραγωγής 2009, πέρασε και δεν ακούμπησε αφού δε βγήκε ποτέ στις αίθουσες τις Αμερικής, ενώ στην Ελλάδα και σε υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης και Ασίας όπου προβλήθηκε και στις μεγάλες οθόνες, πέρασε σχεδόν το ίδιο απαρατήρητο. Μένει να δούμε αν του άξιζε αυτή η μοίρα…

Ο Dave Robicheaux είναι αστυνόμος σε μια μικρή περιοχή της μετά-Κατρίνα ημικατεστραμένης Louisiana. Βετεράνος του Βιετνάμ, αλκοολικός, μοναστηριακά καλοκάγαθος αλλά ταυτόχρονα τρομερά θρασύς και βίαιος όταν νοιώθει ότι κάποιος ύποπτος τον περνάει για μαλάκα. Το κατακρεουργημένο πτώμα μιας ανήλικης πόρνης τον κάνει να τα βάλει με τους μεγαλοκαρχαρίες της περιοχής Baby Feet και LeMoyne. Ένα δεύτερο πτώμα παραχωμένο σ’ ένα βαρέλι με καβούρια φέρνει για βοήθεια την πράκτορα Rosie Gomez. Ταυτόχρονα ένα πτώμα ενός μαύρου άνδρα που μοιάζει να δολοφονήθηκε 40 χρόνια πριν, τα γυρίσματα μιας ταινίας και ένα starlet ζευγαράκι που δημιουργεί μια περίεργη σχέση με τον Robicheaux αλλά και τα φαντάσματα της διμοιρίας του στρατηγού John Bell Hood που μοιάζει να τριγυρνούν στην ομίχλη της περιοχής μπαίνουν στην εξίσωση που πρέπει να βρει λύση ο Robicheaux.

Αν και φαντάζομαι, ελάχιστοι θα το γνωρίζουν ο Dave Robicheaux, είναι χαρακτήρας μιας σειράς 18 βιβλίων του βραβευμένου με Πούλιτζερ, James Lee Burke και τον έχουμε ξαναδεί στις οθόνες μας το 1995 ενσαρκωμένο από τον Alec Baldwin στο Heaven's Prisoners. Το Electric Mist θεωρείται sequel αν και ουσιαστικά πρόκειται απλά για μια ιστορία με τον ίδιο κεντρικό χαρακτήρα σε μια σειρά αυτοτελών ιστοριών, και όχι άμεσο sequel που θα απαιτεί να έχουμε δει το πρώτο μέρος.

Η κεντρική ιστορία των δολοφονημένων ιεροδούλων αλλά και υποιστορία του αγνώστου πτώματος που βρέθηκε μετά από 40 χρόνια και όλα αυτά στην δεδομένα μυστηριακή περιοχή της Louisiana, μοιάζουν ιδανικές για ένα αστυνομικό θρίλερ που ξεκινάει με τια καλύτερες των προθέσεων αλλά δυστυχώς η εξέλιξή του είναι απογοητευτική. Δύο είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα της ταινίας, η –σχεδόν- αποτυχία του βετεράνου Γάλλου (!) σκηνοθέτη Bertrand Tavernier να αποτυπώσει ικανοποιητικά το μουχλιασμένο τοπίο μιας μικρής πόλης του Νότου και τα αμέτρητα αναπάντητα γιατί και πως. Γιατί το σχεδόν μανιακό ενδιαφέρον του Robicheaux για την υπόθεση, ποια ήταν η νεκρή πόρνη για την οποία μαθαίνουμε μόνο το όνομά της, γιατί δε μάθαμε τίποτα για το δεύτερο πτώμα, γιατί οι υποψίες του έπεσαν αμέσως και αποκλειστικά στους δύο μεγαλοκαρχαρίες, πως τελικά βρήκε ότι ο τάδε είναι ο δολοφόνος, ποιος ο ρόλος του ζευγαριού των ηθοποιών και πως ή γιατί ανέπτυξαν αυτή τη περίεργη φιλία που τελικά δεν είχε και καμία σχέση με την υπόθεση.

Εκτός του πρώτου εισαγωγικού εικοσαλέπτου, παρακολουθούμε ένα ψευτονουάρ θρίλερ σε αργή κίνηση με τον πρωταγωνιστή να μη προσπαθεί να βρει το δολοφόνο αλλά να είναι πεπεισμένος για το ποιος είναι αυτός, χωρίς ουσιαστικά  να γνωρίζουμε γιατί, και απλά να προσπαθεί να βρει στοιχεία για να τους κατηγορήσει άμεσα. Αλήθεια, όση ώρα έβλεπα τη ταινία, δε μπόρεσα να πεισθώ ότι ο πρωταγωνιστής είναι ένας έξυπνος, ένας κινηματογραφικά ενδιαφέρον, αλλά ένας πωρωμένος με μπόλικα συμπλέγματα και τραύματα, αστυνομικός. Θα προσπεράσω τελείως το στοιχείο του υπερφυσικού αφού ο μόνος λόγος παρουσίας του είναι για να ακούσουμε μερικές παραπάνω φιλοσοφίες για να περνάει η ώρα.

Βαρετή, ίσως όχι πολύ, αλλά απογοητευτική σίγουρα. Δεν έχεις μόνο μία αλλά δύο, ομοίως ενδιαφέρουσες υποθέσεις, και καταφέρνεις να κουράσεις το θεατή αφήνοντάς τον έξω από τις εξελίξεις. Δυστυχώς οι δολοφονίες μοιάζουν τελικά μόνο μια αφορμή για να ανακαλύψει κάποια μυστικά του παρελθόντος αλλά και να ξαναθυμίσει ότι ο (εμφύλιος) πόλεμος στο Νότο, δεν τέλειωσε ποτέ. Μας ενδιαφέρει; Μάλλον όχι.

5/10

The Town review

Πριν από λίγα χρόνια, ο Ben Affleck είχε εκπλήξει τους πάντες με την απόφασή του να σκηνοθετήσει το Gone Baby Gone, για το οποίο και βραβεύτηκε πολλάκις ως πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης. Αυτή τη φορά, έχοντας χάσει το το στοιχείο του αιφνιδιασμού αναλαμβάνει το The Town, ακόμη μία ταινία βασισμένη σε βιβλίο, κάνοντας όμως το λάθος να βάλει για πρωταγωνιστή τον εαυτό του.

Η Βοστώνη και πιο συγκεκριμένα το Charlestown, είναι μια περιοχή που η ληστεία τραπεζών είναι επάγγελμα, είναι παράδοση που πάει από πατέρα σε γιο. Οι Doug, James, Gloansy και Desmond είναι μια συμμορία που ληστεύουν τράπεζες και θωρακισμένα οχήματα. Η τελευταία ληστεία δε πάει ακριβώς όπως υπολογίζουν και αναγκάζονται να πάρουν την Claire, διευθύντρια της τράπεζας, ως όμηρο και να την ελευθερώσουν λίγο αργότερα. Ο James, είναι ο πιο πωρωμένος, ο πιο βίαιος, αυτός που πυροβολεί στο ψαχνό αν κάποιος του πάει κόντρα ανησυχεί ότι η απελευθέρωση της Claire θα τους βάλει σε μπελάδες, έτσι ο Doug, αναλαμβάνει να την παρακολουθεί για να ανακαλύψει αν ξέρει κάτι που μπορεί να τους ενοχοποιήσει. Όμως Doug και Claire γνωρίζονται και μια περίεργη σχέση ξεκινάει, χωρίς φυσικά την τελευταία να ξέρει ότι ο Doug είναι ο άνθρωπος που την απήγαγε. Το FBI με επικεφαλή τον πράκτορα Frawley προσπαθεί να ανακαλύψει τους τέσσερεις ληστές ενώ ο Doug παίρνει την σημαντικότερη απόφαση και αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή του με την Claire, όμως είναι ήδη μπλεγμένος πολύ βαθιά…

Το The Town βασίζεται στη νουβέλα του Chuck Hogan, Prince of Thieves. Η αρχική κόπια της ταινίας ήταν σχεδόν τέσσερις ώρες μιας και το βιβλίο δεν ήθελε απλά να πει μια ιστορία με κλεφτές και αστυνόμους αλλά να τονίσει το πραγματικό γεγονός της τεράστιας εγκληματικότητας στο Charlestown αλλά και της ιδιότυπης σχέσης του Doug και της Claire. Το αποτέλεσμα που βλέπουμε εμείς στις οθόνες μας πέρασε από εκτεταμένο μοντάζ αφαιρώντας οποιαδήποτε σημαντική μεν, αλλά χρονοβόρα λεπτομέρεια ώστε να φτάσει στα, και πάλι αρκετά 150 λεπτά. Ακόμα όμως και έτσι, τα γεγονότα που παρακολουθούμε είναι λίγα για να γεμίσει αυτό το χρόνο και το επίθετο, ο χαρακτηρισμός που πλημυρίζει το μυαλό μου όσο την έβλεπα ήταν, Φλύαρη.

Φλύαρη αλλά όχι και βαρετή. Αυτό όπως που καταφέρνει ο Affleck πραγματικά δε μπορεί να μην εντυπωσιάσει αφού χωρίς ιδιαίτερη δράση, αλλά ούτε ιδιαίτερη πρόοδο της ιστορίας, το The Town δε κουράζει παρά ελάχιστα. Ιδιαίτερα στρωμένη σκηνοθεσία, χωρίς εξωτικά Χολιγουντιανά εφέ, υποτονικός αλλά σταθερός ρυθμός, ο Affleck με μόλις δύο ταινίες στο ενεργητικό του μοιάζει ήδη βετεράνος. Αυτό όμως δεν ακυρώνει το δεδομένο ότι τελικά βλέπεις μια ακόμα heist movie και μάλιστα με υπεραπλουστευμένα βασικά στοιχεία του είδους όπως η οργάνωση των ληστειών χωρίς αυτά να αναπληρώνονται με κάποιο τρόπο.

Το μεγαλύτερο λάθος όμως βρίσκεται στην απόφαση του Affleck να αναλάβει το πρωταγωνιστικό ρόλο. Πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν είναι τόσο κακός αλλά απέναντι στους εξαιρετικούς Jeremy Renner, Rebecca Hall και Jon Hamm, πραγματικά ωχριά και το τεράστιο screentime του, σε σχέση με τους άλλους χαρακτήρες γίνεται όλο και πιο ενοχλητικό.

Τελικά αξίζει το The Town τον ντόρο που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά του. Κατηγορηματικά όχι. Σε καμιά περίπτωση όμως δεν είναι και κακή ταινία, κάθε άλλο. Εντυπωσιακή σκηνοθεσία, ικανοποιητικός ρυθμός, φλύαρο και ελαφρώς μεγαλομανιακό σενάριο, εξαιρετικές δεύτερες ερμηνείες που όμως χαντακώνονται από τον πρωταγωνιστή, και 2μιση ώρες που πέρασαν ανώδυνα και σχετικά διασκεδαστικά. Σίγουρα αξίζει να ξαναδούμε τον Affleck πίσω από τη κάμερα, αλλά ελπίζω να μη τον ξαναδούμε μπροστά από αυτή.

6,5/10

 

Bronson review

Πολλοί ίσως ξαφνιαστήκατε αλλά και εντυπωσιαστήκατε όταν πριν λίγους μήνες, ανάμεσα στο all-star cast του Inception, ξεχώρισε ο σχετικά άγνωστος Tom Hardy στο ρόλο του Eames, τόσο πολύ ώστε να έχει ήδη υπογράψει και για ρόλο στο Dark Knight Rises. Πως όμως επιλέχτηκε ένας τέτοιος ηθοποιός, ανερχόμενος και με αρκετές και γνωστές ταινίες στο βιογραφικό του όπως Marie Antoinette, Layer Cake και Star Trek: Nemesis μεν, αλλά που όμως προφανώς πέρασε απαρατήρητος στους περισσότερούς μας. Η απάντηση βρίσκεται στο Bronson, την προτελευταία ταινία του Δανού Nicolas Winding Refn (πριν το κάκιστο Valhalla Rising) που έγινε σχετικά γνωστός στο Ευρωπαϊκό κοινό από τη βίαιη τριλογία Pusher.

Ο Charlie Bronson γεννήθηκε στην Ουαλία το 1952 με το όνομα Michael Gordon Peterson. Από μικρός το μόνο που του άρεζε ήταν η βία. Χωρίς  πολλές πολλές δικαιολογίες το μόνο που έκανε ήταν να μπλέκει σε καβγάδες. Μόλις στα 19 του μπήκε για πρώτη φορά στη φυλακή για ληστεία στο τοπικό ταχυδρομείο και εκεί ανακάλυψε ότι η φυλακή είναι το δικό του λούνα παρκ αφού εκεί έβρισκε άφθονες ευκαιρίες και θύματα για τη βίαιη μανία του. Η υπερβίαιη συμπεριφορά του και η ανικανότητα του συστήματος να τον ελέγξει τον έφερε σε διάφορα ψυχιατρικά και σωφρονιστικά ιδρύματα όπου φυσικά το μόνο που έκανε ήταν να βρίσκει ευκαιρίες να σαπίζει στο ξύλο συγκρατουμένους και φύλακες, να παίρνει ομήρους και να βανδαλίζει δημόσια περιουσία. Με μια μικρή “διακοπή” 69 ημερών που αφέθηκε ελεύθερος, ο Bronson έζησε και συνεχίζει να ζει όλη του τη ζωή στη φυλακή. Το ίσως απίστευτο στοιχείο του σεναρίου του Bronson είναι ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία (με αρκετές βέβαια “κινηματογραφικές” αλλαγές) με τον πραγματικό Charles Bronson να είναι ακόμα έγκλειστος στη φυλακή του Wakefield χωρίς να έχει κάποια ημερομηνία αποφυλακίσεως και να θεωρείται μέχρι σήμερα ο πιο βίαιος εγκληματίας της Βρετανίας.

Δεν υπάρχει τίποτα κοινότυπο στο Bronson. Ο σκηνοθέτης πήρε μια σχεδόν απίστευτη αληθινή ιστορία, της άλλαξε τα φώτα ώστε να ταιριάζει στις ιδιαιτερότητές του και μας παρέδωσε ένα σχεδόν σουρεαλιστικό υπερβίαιο παραμύθι παρουσιασμένο με θεατρική αφήγηση και όμοια σκηνοθετικά τρικς, που όντως εντυπωσιάζουν σε μια κινηματογραφική ταινία, αλλά έχασε την ουσία. Το Bronson δεν είναι μια βιογραφία με την κλασσική έννοια του όρου, απλά μας παρουσιάζονται, μερικές από τις σημαντικότερες (κατά το σκηνοθέτη) στιγμές της ζωής του με τον ίδιο στο ρόλο του θεατρικού αφηγητή. Η χρήση αναρίθμητων οπτικών τρικς για να δώσει ένα έντονο στυλιζάρισμα στον οπτικό τομέα σίγουρα εμπλουτίζει το περιτύλιγμα αλλά όταν το περιεχόμενο είναι τόσο επαναλαμβανόμενο με την μόνη ιστορία που ουσιαστικά παρακολουθούμε να είναι τον Bronson να μεταφέρεται από φυλακή σε φυλακή και να ξυλοκοπεί φύλακες, δε μπορεί παρά να κουράσει ανελέητα το θεατή.

Όμως κακά τα ψέματα, ο λόγος που θα δεις και πραγματικά αξίζει να δεις το Bronson είναι η ερμηνεία του Tom Hardy. Αν δε σου πουν ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που είδαμε στο Inception, δε μπορείς να το πιστέψεις, κάτι που είναι προφανές και από την αφίσα. Αυτός ο σικ νεαρός γίνεται ένα πραγματικό κτήνος, σωματικά και πνευματικά. Η ανεξέλεγκτη οργή του αποτυπώνεται σε κάθε του κίνηση, όπως και παντελής απουσία κοινωνικότητας. Έστω και σε όχι ιδιαίτερα καλοχορογραφημένες σκηνές ξύλου (η κλασσική μπουνιά που φεύγει 5-10 εκατοστά μακριά το πρόσωπο του φύλακα και ο τελευταίος εκτοξεύεται στον απέναντι τοίχο, είναι συχνό φαινόμενο), η μανία, η τρέλα, η ευχαρίστηση που έχει όταν σαπίζει κάποιον στο ξύλο είναι μνημειώδης. Υπάρχουν όμως με μερικές λίγες σκηνές που μάλλον έπρεπε να ξαναγυριστούν γιατί περιέργως η ερμηνεία περνάει τα όρια του θεατρινισμού και φτάνουν το καραγκιοζιλίκι, κάτι που φυσικά δεν είναι καθόλου δύσκολο αφού ο χαρακτήρας είναι ένας πραγματικός κλόουν του συστήματος που με τις πράξεις του διασκεδάζει τους θεατές.

Το Bronson σαν σύνολο δεν έχει να προσφέρει σχεδόν τίποτα στο θεατή εκτός από κάποιες πληροφορίες για τον κρατούμενο Charles Bronson, αρκετές εκ των οποίων είναι και παραποιημένες. Έχει σίγουρα τις πολύ έντονες σκηνές της με απίστευτα ειρωνικό χιούμορ και στυλιζαρισμένη βία αλλά αυτές είναι πραγματικά λίγες αφού δεν υπάρχει το υλικό για τις ενώσει. Το μόνο που σου μένει στο τέλος είναι η εκπληκτική ερμηνεία του Hardy, μερικοί σκηνοθετικοί “θεατρινισμοί” όπως ο άνθρωπος με τα δύο πρόσωπα και ο κλόουν που δίνουν μια άλλη ποιότητα στη γενική αισθητική και η κούραση, η πολύ μεγάλη κούραση που νοιώθεις μετά από μία μόλις 90 λεπτών ταινία αφού νομίζεις ότι κράτησε πάνω από 2 ώρες.

5/10

 

Machete review

Τυπικά ο Machete ξεκίνησε τη καριέρα του στο Spy Kids, ως πρώην πράκτορας, θείος των μικρών πρακτόρων και συνέχισε ως fake trailer στο Grindhouse, όμως, και φαντάζομαι ότι μιλάω εκ μέρους των περισσοτέρων, οι περισσότεροι τον θυμόμαστε και τον θαυμάσαμε στο Desperado. Ο πρώην κατάδικος Danny Trejo, ήταν από τις πιο cool φιγούρες στο μανίκι του Robert Rodriguez και μετά τη δημοσιότητα που πήρε το fake trailer ανάμεσα στα Death Proof και Planet Terror αλλά και την επιμονή του ηθοποιού, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία βασισμένη στον Machete είναι πραγματικότητα.

Ο Machete, ένας πρώην ομοσπονδιακός Μεξικανός πράκτορας, ζει πια ως λαθρομετανάστης κάπου στο Τέξας. Ένας άγνωστος του αναθέτει να σκοτώσει έναν γερουσιαστή που τα έχει βάλει με τους μετανάστες έχοντας βάλει σκοπό να τους διώξει από τη χώρα. Η αποστολή αποδεικνύεται παγίδα, ο γερουσιαστής McLaughlin τραυματίζεται, ο Machete καταζητείται και μαζί με τη βοήθεια ενός παπά και της Luz, αρχηγό μια Μεξικανικής ομάδας “αντίστασης” προσπαθεί να καθαρίσει το όνομά του αλλά και να ξεσκεπάσει τον βρώμικο McLaughlin.

Κανείς δε περιμένει υλικό για Όσκαρ, αλλά δυστυχώς το Machete αποτυγχάνει σχεδόν σε κάθε του προσπάθεια. Ο exploitation χαρακτήρας που θέλει να περάσει, και ήταν κάποτε μεγάλη μόδα δε προσφέρει τίποτα περισσότερο από αρκετό αίμα, λίγο γυμνό και ψευτο-οργιακές σκηνές. Η σκηνοθεσία έχει επιτηδευμένα συγκεκριμένο κάκιστο μοντάζ γιατί απλά αυτό είναι το ύφος των ταινιών στις οποίες βασίζεται αλλά και γιατί ο Danny Trejo δεν είναι ο τρομακτικός τύπος που έκανε τον El Mariachi να τρέχει για να ξεφύγει από τα στιλέτα του αλλά ένας κοντόχοντρος 66χρονος γεράκος που με το ζόρι μπορεί να τρέξει, πόσο μάλλον να γυρίσει σκηνές δράσης. Οι μόνες στιγμές που βλέπουμε το πρόσωπό του είναι σε πολύ κοντινά πλάνα με όλες τις υπόλοιπες να είναι γυρισμένες από περίεργες γωνίες ώστε να μη δούμε τον stunt man.

Το cast που έχει μαζέψει ο Rodriguez περνάει σχεδόν απαρατήρητό γιατί δε φρόντισε να έχουν ρόλους που να τους ταιριάζουν και να τονίζουν τον λόγο για τον οποίο τους αγαπήσαμε αλλά απλά παίζουν ένα ρόλο. Αποκορύφωμα τραγικότητας ο Steven Seagal που κάνει έναν Μεξικανό μεγαλέμπορο ναρκωτικών που πολεμάει με Κατάνα και έχει αμερικανο-μεξικανο-γιαπωνέζικη προφορά! Τραγικό…

Αν δεν τρελαθήκατε με το ύφος του Grindhouse, μη προσπαθήσετε να δώσετε καν ευκαιρία στο Machete γιατί υπάρχει μεγάλη περίπτωση να αποχωρήσετε στο πρώτο μισάωρο κακήν κακώς και να χάσετε και το μοναδικό λόγο που άξιζε να το δείτε μέχρι το τέλος, τις γοητευτικότατες παρουσίες των Michelle Rodriguez και Jessica Alba. Αν πάλι, το Grindhouse είναι η αγαπημένη σας ταινία, δώστε του μια ευκαιρία και ίσως και να το απολαύσετε.

 

4/10

 

Repo Men review

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον trailer, η επιστροφή του Jude Law ως action-hero (αν μπορεί να πει κανείς ότι είχε ποτέ αυτό το ρόλο) και η θεωρητική διαμάχη με Darren Lynn Bousman για τις “τυχαίες” ομοιότητες με το almost-cult, Repo! The Genetic Opera. Τρεις λόγοι που δε φάνηκαν αρκετοί για να φέρουν το Repo Men στις μεγάλες αίθουσες της Ελλάδας και είναι από τις λίγες φορές που θα συμφωνήσω απόλυτα με τις εταιρίες διανομής.

Βρισκόμαστε στο κοντινό μέλλον, ένας καταστροφικός πόλεμος έχει φέρει το κόσμο στα όριά του και μετά το τέλος του οι εταιρίες κυριαρχούν με μία από αυτές, ονόματι The Union να κατασκευάζει τεχνητά όργανα, να είναι ικανή να αντικαθιστά οποιοδήποτε “ελαττωματικό” όργανο από καρδιά μέχρι αυτιά και από μάτια μέχρι το κεντρικό νευρικό σύστημα! Φυσικά τα όργανα κοστίζουν εξωφρενικά πολλά χρήματα τα οποία πληρώνει ο ασθενής σε τοκογλυφικές δόσεις, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα πολλοί από τους κατόχους των τεχνητών οργάνων να μην είναι ικανοί να αποπληρώσουν. Κάπου εκεί αναλαμβάνουν οι Repo Men, εργαζόμενοι στην Union που αν η πληρωμή καθυστερήσει πάνω από 96 μέρες, μπουκάρουν στο σπίτι σας, σας αναισθητοποιούν και έτσι απλά σας ανοίγουν και παίρνουν πίσω το όργανο! Οι Remy και Jake είναι δυο φίλοι και συνάδελφοι, κορυφαίοι στη συλλογή εκπρόθεσμων οργάνων. Μέχρι που ο Remy έχει ένα “εργατικό ατύχημα” και αναγκάζεται να βάλει τεχνητή καρδιά. Οι μήνες περνάνε, ο Remy δε μπορεί να ξεπληρώσει και ένα κυνηγητό ξεκινάει ώστε να γλιτώσει από τους πρώην συναδέλφους του που αργά ή γρήγορα θα τον ψάξουν για να πάρουν τη καρδιά. Μαζί του σε αυτή τη περιπέτεια, η Beth, μια πανέμορφη τραγουδίστρια που έχει 10 τεχνητά όργανα και έχει μάθει πως να επιβιώνει και να κρυφτεί από τους Repo Men.

Πολλές φορές έχουμε εξαπατηθεί από ένα trailer και στη περίπτωση του Repo Men, το σοκ είναι μεγάλο αφού από μια Hard-R περιπέτεια που περιμένεις να δεις, καταλήγεις με μια κοινωνική σάτιρα! Ολόκληρη η πρώτη ώρα είναι μια αποτυχημένα σκληρή σάτιρα μιας μελλοντικής δυστοπικής κοινωνίας, με το σενάριο να ασχολείται με τα προβλήματα της οικογένειας με τη δουλειά του Remy αλλά και την ευκολία αφαίρεσης μιας ζωής αφού αυτή δε κοστίζει τίποτα μπροστά στο υπερεξελιγμένο τεχνητό όργανο. Μπορεί θεωρητικά όλα αυτά να ακούγονται ενδιαφέροντα αλλά το σενάριο είναι τόσο φλύαρο που πολύ δύσκολα κρατάς την υπομονή ώστε να αντέξεις 60 ατελείωτα λεπτά. Κάπου εκεί νομίζεις/ελπίζεις ότι αρχίζει η ταινία που περιμένεις και εν μέρη, το Repo Men που περιμένεις αρχίζει με κατακόρυφη άνοδο της έντασης, κάποιες σκηνές δράσης και ουσιαστική προώθηση της ιστορίας έστω και αν είναι απολύτως αναμενόμενη. Όμως και εδώ, η απουσία ρυθμού κάνει τις προαναφερόμενες σκηνές ανούσιες και σε συνδυασμό με τη κακή fight choreography, το υπόλοιπο 40λεπτο περνάει απλά ανώδυνα. Και κάπου εκεί έρχεται το φινάλε που δε περιμένεις, και ίσως το μοναδικό εντυπωσιακό σεναριακό στοιχείο της ταινίας που αφήνει μια γλυκιά γεύση, έστω και του τελευταίου λεπτού.

Με τους Jude Law, Forest Whitaker, Alice Braga και Carice van Houten στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, περιμένεις το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Όμως η χημεία, δεν είναι μόνο μάθημα στο σχολείο, αλλά και η ιδιαίτερη σχέση που που κάνουν δύο συμπρωταγωνιστές να γίνουν πιστευτοί, κάτι που εδώ δεν υπάρχει ούτε σε νανομόρια. Εντελώς αταίριαστοι σε όλα τα ζευγάρια, είναι πραγματικό επίτευγμα πως κατάφεραν με το παραπάνω cast, οι μόνοι αξιόλογοι να είναι ο κυνικός διεθυντής Liev Schreiber και σε μικρό cameo ο John Leguizamo.

Πλήρης απογοήτευση σε όλο της το μεγαλείο. Δεν είναι action movie όπως διαφημίζεται, δεν αξιοποιείται το all-star cast, και κυρίως ΔΕΝ είναι εύκολο να κρατήσεις ανοιχτά τα μάτια κατά τη διάρκεια της πρώτης ώρας της ταινίας.

4/10