Les Traducteurs (The Translators [Οι Μεταφραστές] review

Οχτώ χρόνια μετά το… χαριτωμένο ντεμπούτο του με το Populaire, ο Régis Roinsard επιστρέφει και βουτάει στα βαθιά με κάτι τελείως διαφορετικό, το θρίλερ μυστηρίου Les Traducteurs.

Crooked House [Δέκα Υποπτοι για Φόνο] review

A Cure for Wellness [Αντίδοτο στην Ευεξία] review

The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn [Οι Περιπέτειες του Τεν Τεν: Το Μυστικό του Μονόκερου] review

Ο Βέλγος νεαρός ριψοκίνδυνος δημοσιογράφος TinTin δημιουργήθηκε από τον Hergé πριν περίπου 83 χρόνια αλλά ποτέ δε κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστός και αποτελούσε πάντα το…underdog στις επιλογές της παιδικής μας ψυχαγωγίας. Ακόμα και ο μεγάλος παραμυθάς Steven Spielberg δε τον είχε ακουστά, μέχρι τη κυκλοφορία του πρώτου Indiana Jones και τις ερωτήσεις που δέχτηκε από τους οπαδούς αν εμπνεύστηκε την ιστορία του από τον TinTin. Φυσικά δε θα μπορούσε να αφήσει τη περιέργειά του ανικανοποίητη και οι ιστορίες τον μάγεψαν, γνωρίζοντας τον ίδιο τον Hergé που δήλωσε ότι μόνο ο Spielberg θα μπορούσε να αποτυπώσει ικανοποιητικά τον TinTin σε φιλμ. Οι πρώτες προσπάθειες δεν ευοδώθηκαν, τα δικαιώματα γύρισαν πίσω στον Hergé, ο οποίος αρνήθηκε να τα πουλήσει στους Roman Polanski και Claude Berri που ενδιαφέρθηκαν να τα αγοράσουν και τα χρόνια περνούσαν, μέχρι το 2001 οπότε ο Spielberg αποκάλυψε ότι σκεφτόταν να γυρίσει τον TinTin σε κινούμενα σχέδια, ξαναγόρασε τα δικαιώματα, και ξεκίνησε η παραγωγή, ξανάλλαξε γνώμη θέλοντας να την κάνει live-action και κάλεσε την Weta Digital του Peter Jackson για να τον βοηθήσουν με το σχεδιασμού του Μιλού. Ο Jackson, μεγάλος οπαδός του κόμικ, μετά από μία επίδειξη των δυνατοτήτων της Weta, έπεισε τον Spielberg ότι η καλύτερη μέθοδος είναι το motion capture, η μέθοδος δηλαδή που εφάρμοσε στο Gollum, χρησιμοποιώντας πραγματικούς ηθοποιούς. Η επίσημη ανακοίνωση ήρθε το 2007 και οι δύο τεράστιοι δημιουργοί ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν σε μια επική τριλογία που θα ξεκινούσε με το The Secret of the Unicorn σε σκηνοθεσία του Spielberg.

Extremely Loud and Incredibly Close [Εξαιρετικά Δυνατά & Απίστευτα Κοντά] review

Κάθε νέα ταινία του Stephen Daldry είναι πάντα ένα σημαντικό κινηματογραφικό γεγονός και συνήθως καταδικασμένη να πρωταγωνιστήσει και να βραβευτεί πλειστάκις. Το Extremely Loud & Incredibly Close, εκτός των άλλων, είχε και ένα ακόμα σημαντικό πλεονέκτημα, ένα πανέμορφο trailer που μας υποσχόταν πολλά, υπερβολικά πολλά, τα οποία δυστυχώς δε καταφέρνει να υλοποιήσει. Η ταινία σχεδόν κατακρεουργήθηκε κριτικά όμως προς μεγάλη έκπληξη όλων, βρέθηκε στη λίστα με τις υποψήφιες για Όσκαρ, καλύτερες ταινίες. Τις άξιζε όμως;

The Girl with the Dragon Tattoo U.S. [Το Κορίτσι με το Τατουάζ] review

Η διαδικασία του να δεις και να γράψεις κριτική για ένα remake μια τόσο πρόσφατης, αλλά ταυτόχρονα και διάσημης ταινίας, είναι από τις πιο άχαρες και άβολες επαγγελματικές καταστάσεις. Δε ξέρεις σε ποιους πρέπει να απευθυνθείς, δε ξέρεις αν θα πρέπει να αναλωθείς σε μια αυτονόητη σύγκριση ή αν θα πρέπει να φερθείς σαν να βλέπεις και γράφεις για κάτι πρωτότυπο. Το The Girl with the Dragon Tattoo ανήκει ακριβώς σε αυτή τη κατηγορία. Όλοι, σχεδόν, γνωρίζουν την Σουηδική έκδοση αλλά αυτό δε σημαίνει και ότι την έχουν δει.

Tinker Tailor Soldier Spy [Κι ο Κλήρος Επεσε στον Σμάιλι] review

Μετά τη τεράστια επιτυχία του Låt den rätte komma in, ο Tomas Alfredson επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με τη πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, αφήνοντας πίσω τους βρικόλακες για χάρη ενός παλιομοδίτικου ψυχροπολεμικού κατασκοπευτικού θρίλερ. Για να δούμε τι κατάφερε…

Let Me In [Ασε το Κακό να Μπει] review

Όσο έχω απενοχοποιήσει τα sequels-prequels, τόσο φοβάμαι τα remakes και ειδικά αυτά που μόνο σκοπό έχουν την αγγλικοποίηση μιας ξενόγλωσσης ταινίας ώστε να βρει πιο ευρύ κοινό. Το πρωτότυπο Låt den rätte komma in, αν και ήταν μια εξαιρετική ταινία, δε με ενθουσίασε στα επίπεδα του εκθειασμού που έφτασε από τους υπόλοιπους κριτικούς. Όμως πραγματικά πίστευα ότι ένα χολιγουντιανό remake ήταν μια κάκιστη ιδέα μιας και η ταινία καταπιανόταν με θέματα που δε μπορούσαν να «περάσουν» στη πουριτανή Αμερική. Πάμε να δούμε τι ψάρια έπιασε.

Abduction review

Θέλοντας και μη, για ακόμα μια φορά, θα αναγκαστώ να γράψω για αυτή τη πληγή που λέγεται Twilight. Στο Twilight λοιπόν, τρεις είναι οι πρωταγωνιστές, με την Kristen Stewart να έχει αναγνωρισμένη καριέρα πολύ πριν από αυτό (και ελπίζουμε να μην της την καταστρέψει), τον Robert Pattinson να είναι μεν άγνωστός αλλά πολύ γρήγορα να παίρνει ρόλους όπου και έδειξε ότι κάτι αξίζει, και έμεινε ο Taylor “Doesn’t-he-own-a-shirt” Lautner. Ο 19χρονος ακόμα, πιτσιρικάς δεν είχε ακόμα κάποια ουσιαστική ευκαιρία να δείξει αν έχει κάποιο ταλέντο. Το μόνο που ήταν γνωστό για αυτόν ήταν οι γνώσεις πολεμικών τεχνών που έχει και το καλογυμνασμένο σώμα του που επιδεικνύει με μανία. Το Abduction είναι η πρώτη του προσπάθεια να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ένας action-star με τους υπεραισιόδοξους να μιλάνε για τον νέο Tom Cruise. Πάμε να δούμε τι ψάρια έπιασε.

Season of the Witch [Το Κυνήγι των Μαγισσών] review

 

Το Season of the Witch είναι ακόμα μια ταινία που θα έπρεπε να ξεκινήσω τη κριτική μου αναφερόμενος στη κατρακύλα που έχει πάρει η καριέρα του Nicolas Cage. Με αυτή τη ταινία όμως, φαίνεται ότι η κατηφόρα έφτασε στο τέλος της. Έπιασε και επίσημα πάτο.

Tormented review

Αν και είμαι άνθρωπος που συνήθως ψάχνω αρκετά μία ταινία πριν τη δω, δεν είναι λίγες οι φορές που πάω…ξυπόλυτος στα αγκάθια αφού ποτέ δε ξέρεις που θα βρεις το διαμαντάκι. Κάπως έτσι στα τυφλά είδα και το Tormented με μόνη μου γνώση, την αφίσα! Ας πρόσεχα…

Super 8 review

Κλασσικό κατά παραγγελία. Το Super 8, και με τη βοήθεια του viral marketing φυσικά, είχε μπει στη πρώτη θέση της λίστας μου των πιο πολυαναμενόμενων ταινιών του καλοκαιριού. Το trailer με ενθουσίασε όσο λίγα και οι προσδοκίες μου ήταν ιδιαίτερα αυξημένες. Για να δούμε όμως αν τελικά κατάφερε να ικανοποιήσει…

Los Ojos de Julia (Julia's Eyes) [Τα Μάτια της Τζούλια] review

Με τον διάσημο Μεξικανό σκηνοθέτη Guillermo del Toro, τα τελευταία χρόνια να έχει δουλέψει προπαρασκευαστικά σε πολλές ταινίες (Hobbit, Mountains of Madness) αλλά τελικά να μην έχουμε δει κάποια καινούρια του δημιουργία εδώ και τρία χρόνια, γεμίζει το χρόνο του με την παραγωγή, τόσο ισπανόφωνων όσο και αγγλόφωνων ταινιών, βλ. Splice, Biutiful κτλ. Η τελευταία ταινία που έχει το προνόμια να αναγράφει στον τίτλο της “Guillermo del Toro presents” είναι το Ισπανικό Los Ojos de Julia του Guillem Morales (The Uncertain Guest).

Devil review

Ο Ινδός σκηνοθέτης M. Night Shyamalan, από αγαπημένος των ανεξάρτητων υποτονικών θρίλερ, έχει γίνει κόκκινο πανί για τους πάντες αφού οι αποτυχίες του δεν έχει τελειωμό αλλά και όρια. Έτσι φαίνεται να αποφάσισε να χαμηλώσει λίγο τον πήχη και να δημιουργήσει μια τριλογία ταινιών υπό τη δικιά του νεοϊδρυθείσα εταιρία παραγωγής Night Chronicles βασισμένες σε υπερφυσικές φοβίες και να δώσει τη σκηνοθεσία τους σε άλλους δημιουργούς. Η πρώτη από αυτές ήταν το Devil, σε σενάριο του Brian Nelson (Hard Candy) και σκηνοθεσία του John Erick Dowdle (Quarantine).

Ένα πρωινό, πέντε άγνωστοι μπαίνουν στο ίδιο ασανσέρ ενός ουρανοξύστη, το ασανσέρ σταματάει και κάθε φορά που το φως σβήνει, ένας τους πεθαίνει. Ο διάβολος είναι μαζί τους, είναι ένας από αυτούς. Έτσι, τόσο απλά, το σκηνικό στήνεται και η ιστορία σιγά σιγά ξετυλίγεται. Ποιοι είναι οι πέντε άγνωστοι. Τι ήρθαν να κάνουν στο κτήριο. Γιατί όλοι τους είναι τόσο κακιασμένοι και ποιος τελικά είναι ο δολοφόνος.

Σου το λέει στο τίτλο, σου τον δείχνει από τα πρώτα σχεδόν λεπτά, όμως και πάλι, η αρχαία μέθοδος της τραγικής ειρωνείας λειτουργεί άψογα. Ξέρεις ότι είναι ο διάβολος, ξέρεις γιατί πεθαίνουν αλλά και πάλι το σενάριο σε κάνει να αναρωτιέσαι. Το όλο σκηνικό των εγκλωβισμένων αγνώστων θυμίζει λίγο του Δέκα Μικρούς Νέγρους και το παιχνίδι, βρες το δολοφόνο παίζεται με ιδιαίτερη μαεστρία. Το στοιχείο του υπερφυσικού και ειδικά η εισαγωγή του θρησκευτικού στοιχείου στη ταινία, αφαιρεί πόντους καθαρής διασκέδασης και ουσιαστικά μας εμποδίζει να δούμε το φινάλε που περιμένουμε.

Τεχνικά, το Devil τα πηγαίνει αρκετά καλά αφού η σκηνοθεσία του Dowdle δεν κάνει ουσιαστικά κοιλιές, έχει αυξανόμενη ένταση και υπολογίζοντας και τα μόλις 80 λεπτά διάρκειας, η ταινία περνάει νεράκι. Το πρόβλημα βρίσκεται όμως στους πέντε εγκλωβισμένους. Η σεναριακή πλοκή υποδείκνυε τους εγκλωβισμένους να έχουν αρκετά ερειστική συμπεριφορά, κάτι που όμως τους κάνει εντελώς αδιάφορους προς το θεατή. Πραγματικά δε σε ενδιαφέρει καθόλου ποιος θα πεθάνει επόμενος και στη τελική γιατί πεθαίνουν, με αποτέλεσμα οι σκηνές τους να είναι με διαφορά οι πιο κουραστικές. Ο συμπαθής αστυνομικός που προσπαθεί να τους απεγκλωβίσει καταφέρνει να κρατήσει το αντίβαρο μέχρι ενός σημείου αλλά στη τελική μοιάζεις να βλέπεις μια ταινία που δε σε ενδιαφέρει τι τελικά θα συμβεί.

Το Devil είναι ένα συνειδητοποιημένο «θριλεράκι». Δε το παίζει έπος, και σε γενικές γραμμές καταφέρνει να κερδίσει τους πόντους του είδους του. Έχει αρκετά μειονεκτήματα που αφαιρούν από την τελική άποψη αλλά τελικά είναι μια «ταινιούλα» που μπορείς να προτείνεις, χωρίς τύψεις, σε οποιονδήποτε για ένα χαλαρό Παρασκευατόβραδο.

5,5/10

 

Το δεύτερο μέρος της τριλογίας θα ονομάζεται Reincarnate με σκηνοθέτη τον Daniel Stamm του The Last Exorcism.

And Soon the Darkness [Και Ξαφνικά Σκοτάδι] review

Εντάξει, παραδεχτείτε το, δεν είναι ντροπή. Κανείς από τους ομοφύλους μου δε θα πάει να δει το And Soon the Darkness για τις ποιοτικές ερμηνείες, την έντονη δράση και το σασπένς. Μπορεί όλοι να ελπίζουμε ότι θα υπάρχουν και αυτά αλλά το πρωταγωνιστικό δίδυμο Amber Heard - Odette Yustman (νυν Odette Annable λόγω του γάμου με τον Dave Annable) είναι κατά κύριο, και πιθανότατα μοναδικό λόγο, η αφορμή για να παρακολουθήσει ο κάθε άρρεν την ταινία του Marcos Efron.

Η Stephanie και η Ellie είναι δυο φίλες που με τον ποδηλατικό σύλλογο ταξιδεύουν στην Αργεντινή. Η δυο τους ξεκόβουν από το γκρουπ και αποφασίζουν να κάνουν τουρισμό και…τρέλες σε ένα μικρό χωριό. Όλα πάνε υπερβολικά κατ’ ευχήν, σε βαθμό να χάσουν το πρωινό και μοναδικό λεωφορείο και να αναγκαστούν να μείνουν στο μικρό χωριό. Μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνουν εξερευνούν τις γύρω μαγευτικές τοποθεσίες. Ένα μικρό καβγαδάκι κάνει την Stephanie να αφήσει την Ellie να…λιάζεται και αυτή να φεύγει νευριασμένη. Πριν προλάβει να απομακρυνθεί λίγο, το μετανιώνει, επιστρέφει και η Ellie έχει εξαφανιστεί. Με τη βοήθεια του Calvo (όχι του Toni!), του αστυνομικού της περιοχής αλλά και του Michael, ενός μυστήριου αμερικάνου που τυχαίνει να βρίσκεται όλο στο δρόμο των κοριτσιών, η Stephanie ξεκινήσει την έρευνα για να βρει ποιος πήρε τη φίλη της.

Η κλασική συνταγή, τουρίστριες σε ξένη, ελαφρώς τριτοκοσμική χώρα μπλέκουν σε θανατηφόρους μπελάδες λόγω της βλακείας τους, επαναλαμβάνεται σε μια ακόμα ταινία. Αν έχει δει το Turistas, ξέρετε ΑΚΡΙΒΩΣ τι να περιμένετε. Ανελέητα ζουμ στους γλουτούς των καλλίγραμμων πρωταγωνιστριών, οι οποίες εντελώς κατά τύχη φοράνε οτιδήποτε βρήκαν με ελάχιστη ποσότητα υφάσματος, μια μεγάλη εισαγωγή και ένα αιματηρό φινάλε. Αυτά τουλάχιστον περιμένει ο αδαής θεατής, που ελπίζει σε κάτι, έστω λίγο καλύτερο από το Turistas (οι ομοιότητες των δύο είναι εξόφθαλμες και δε γίνεται να μη συγκριθούν).

Όμως, ο σκηνοθέτης Marcos Efron αλλά και οι σεναριογράφοι, κατάφεραν να μας παρουσιάσουν κάτι, αν είναι δυνατόν, πολύ - μα πολύ χειρότερο. Αν αφαιρέσουμε την πλήρη απουσία οποιασδήποτε έκπληξης σε όλη τη ταινία, αφού ούτος ή άλλος δε περιμέναμε κάτι περισσότερο, το μεγαλύτερο σφάλμα σε μια ταινία διάρκειας λιγότερο από 90 λεπτών, είναι η σχεδόν 70λεπτη εισαγωγή! Το πρώτο μισάωρο απλά παρακολουθούμε τις κοπέλες να διασκεδάζουν, το επόμενο εικοσάλεπτο εξαφανίζεται η Ellie και η Stephanie χάνει το μπούσουλα τριγυρνώντας στα μέρη που βρισκόταν μπας και τη βρει και πρέπει να περιμένουμε να περάσει η πρώτη ώρα για να αρχίσει η ταινία να έχει μια κάποια υποτυπώδη ένταση, αφού θρίλερ και τρόμος είναι δυο λέξεις που μόνο θεωρητικά υπήρχαν στο σενάριο. Ακόμα και αυτό το φινάλε όμως είναι κάκιστα σκηνοθετημένο, όπως άλλωστε και ολόκληρη η ταινία, με αποτέλεσμα να βαρεθείτε ακόμα περισσότερο και να παίζετε με το ρολόι σας ανυπομονώντας πότε θα τελειώσει. Κερασάκι στη τούρτα, η πραγματικά ελεεινή ερμηνεία (ο θεός να την κάνει) της πανέμορφης μεν, ατάλαντης δε Odette Yustman.

Δε το πιστεύω ότι θα μπορούσα να το προτείνω σε κάποιον, αλλά πραγματικά αντί να πετάξετε τα λεφτά και τα λεπτά σας στα οπίσθια των Yustman- Heard, δείτε καλύτερα το, έστω και λίγο καλύτερο Turistas.

2,5/10

 

Red Riding Hood [Η Κοκκινοσκουφίτσα] review

Δεν υπάρχει τρόπος να ασχοληθείς με το τη νέα ταινία της Catherine Hardwicke χωρίς να αναφέρεις το Twilight, και δυστυχώς όχι μόνο λόγω της προηγούμενης εμπειρίας της σκηνοθέτιδας. Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα franchises ξεκίνησαν από τα χέρια της, κάτι που την κατέστησε σχεδόν διαβόητη. Θα μπορέσει να αποκαταστήσει τη φήμη της με κάτι τόσο παρόμοιο ή θα πέσει ακόμα πιο βαθειά στο λάκκο των teen-adult romance horrors;

Φαντάζομαι είναι γνωστό ότι η ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας μπορεί να ξεκίνησε ως ένα παιδικό λαϊκό παραμύθι αλλά στη πορεία των αιώνων γνώρισε αρκετές “μεταλλάξεις”, μεταξύ των οποίων και από τους γνωστούς αδερφού Grimm. Ο σεναριογράφος David Johnson (Orphan) πήρε αυτή τη, λίγο πιο σκοτεινή, εκδοχή και δημιούργησε ή μάλλον προσπάθησε να την μετατρέψει σε ένα…ρομαντικό θρίλερ. Σύμφωνα με το σενάριο, βρισκόμαστε κάπου στο 1300 σε ένα μικρό χωριό. Η Valerie είναι κόρη ενός φτωχού ξυλοκόπου. Ο γάμος με τον Henry, γιο πλούσιου σιδηρουργός μπορεί να έχει συμφωνηθεί αλλά αυτή αγαπάει τον μυστηριώδη Peter. Τη μέρα που Valerie και Peter αποφασίζουν να το σκάσουν, το τέρας της περιοχής, ο φοβερός Λύκος, σκοτώνει την αδερφή της, σπάζοντας την άγραφη συμφωνία να μη σκοτώνει ανθρώπους και αυτοί να θυσιάζουν κάποια ζώα τους. Ένα ανελέητο κυνήγι ξεκινάει για να βρεθεί και να σκοτωθεί ο λύκος. Ο ιερέας καλεί για βοήθεια τον πάτερ Solomon, έναν γνωστό κυνηγό μαγισσών και τεράτων που με μανία εισβάλει στις ζωές των κατοίκων για να βρει στοιχεία για τον λύκο και να τον σκοτώσει.

Υπέροχα χιονισμένα τοπία, εντυπωσιακή μακάβρια σκηνοθεσία και ένα παραμύθι όπως δεν το έχετε ξαναδεί…θα ήταν τα λόγια μου αν ήμουν ο παραγωγός και ήθελα να διαφημίσω την ταινία μου. Μπορεί τα αφ’ υψηλού πλάνα των χιονισμένων δέντρων να υπάρχουν αλλά τα έχουμε ξαναδεί αμέτρητες φορές. Μπορεί η σκηνοθεσία να προσπαθεί με κάθε τρόπο να δημιουργήσει μια, όχι τόσο σκοτεινή αλλά ζοφερή ατμόσφαιρά, αλλά δε τα καταφέρνει εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Και όλα αυτά γιατί το Red Riding Hood δεν είναι μια blood-red έκδοση του παραμυθιού αλλά μια teen-adult ερωτικό τρίγωνο που κύριο στόχο έχει να…ερεθίσει τα “αθώα” 14χρονα κοράσια, με έναν λυκάνθρωπο βγαλμένο απ’ το Underworld να μοιάζει πραγματικά παράωρος. Πλημυρισμένο από love story κλισέ, η μόνη ελπίδα που το μένει είναι να παίξει με το…ποιος είναι ο λύκος. Εν μέρη αυτό το καταφέρνει αφού προσωπικά ήταν ο μόνος λόγος που κατάφερα να τη δω μέχρι τέλος, χωρίς να καταφέρω να μαντέψω τον “ένοχο” αλλά ακόμα και σε αυτό το σημείο το παρακάνει αφού τα στοιχεία που προσπαθούν να μας υποδείξουν τον κάθε έναν ύποπτο ως λύκο πέφτουν σύννεφο σε σημείο απλά αποπροσανατολισμού και όχι “συλλογής στοιχείων”.

Όπως διάβασα κάπου, το Red Riding Hood δεν είναι τίποτα παραπάνω από placebo για τους Twilight fans. Έχει ενοχλητικά παρόμοια ιστορία, πανομοιότυπη σκηνοθεσία, χειρότερο σενάριο και ακόμα χειρότερες ερμηνείες αφού οι βασικοί πρωταγωνιστές Amanda Seyfried και Gary Oldman είναι, ο καθένας με τον τρόπο του, κακοί έως ενοχλητικοί. Αν λατρεύετε το Twilight και δε μπορείτε να περιμένετε μέχρι το Breaking Dawn, δείτε το Red Riding Hood και δε θα το μετανιώσετε. Οι υπόλοιποι μείνετε όσο το δυνατόν πιο μακριά…

3,5/10

 

Triangle [Ναυάγιο στην Παράνοια] review

Πριν από μερικά χρόνια, ο Βρετανός Christopher Smith ήρθε από το πουθενά και έδωσε νέα πνοή στο είδος των comedy horror με το Severance, πυροδοτώντας πληθώρα ανάλογων ταινιών όπως τα The Cottage και Dead Snow, με μάλλον αμφισβητούμενα αποτελέσματα. Το Triangle είναι η επόμενη προσπάθειά του, με το οποίο, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται να επιστρέφει στο παραδοσιακό θρίλερ. Σχεδόν…

Η Jess είναι μια νεαρή μητέρα που προσπαθεί να μεγαλώσει ένα αυτιστικό αγοράκι κάτι που την εξαντλεί σωματικά και ψυχολογικά. Μια πρόσκληση για μια βόλτα με το σκάφος ενός φίλου και την παρέα ενός ακόμα ζευγαριού και μιας τρίτης φίλης στα ανοιχτά του Μαϊάμι ακούγεται ιδανική αν και το να αφήσει το γιο της έστω και για λίγο, τη γεμίζει εφιάλτες. Όλα εξελίσσονται ομαλά μέχρι που μια ξαφνική ηλεκτρική καταιγίδα εμφανίζεται προκαλώντας τη βύθιση του σκάφους και τους 5 επιζώντες να επιπλέουν στον ωκεανό περιμένοντας τη διάσωση. Το κρουαζιερόπλοιο Αίολος εμφανίζεται από το πουθενά, τους προσεγγίζει με τους πέντε να μη προλαβαίνουν να πανηγυρίσουν τη διάσωσή τους αφού το πλοίο μοιάζει έρημο. Στην διάρκεια της περιπλάνησής τους, ο θάνατος δεν αργεί να τους βρει, με όλους να κατηγορούν ως δολοφόνο την Jess. Αυτά που συμβαίνουν πάνω στο πλοίο είναι πέρα κάθε φαντασίας και η Jess προσπαθεί να βρει τρόπο να επιστρέψει στο γιο της.

Δεν είναι συχνές οι περιπτώσεις των ταινιών που μας βάζουν πραγματικά στη διαδικασία να σκεφτούμε και όχι απλά να αναρωτηθούμε ή να προσέξουμε τα οπτικά στοιχεία. Πολύ θα ήθελα να αναφέρω, έστω και στο ελάχιστο, το τι, και κυρίως το γιατί συμβαίνουν όσα συμβαίνουν πάνω στον Αίολο αλλά θα πέσω σε βαθειά spoilers που θα καταστρέψει όλη την ουσία της ταινίας. Το γεγονός όμως είναι ότι ο Smith ανέπτυξε μια πολυεπίπεδη ιστορία, ιδιαιτέρως προσεγμένη σχεδόν μέχρι τη τελευταία λεπτομέρεια ακόμα και αν αρχικά μοιάζει η όλη κατάσταση λίγο χύμα. Το παιχνίδι που παίζει με τον θεατή ώστε να τον παρασύρει σε εντελώς λανθασμένες αρχικές εντυπώσεις είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, ενώ η πρώτη αποκάλυψη δεν αργεί ιδιαίτερα ώστε να επιτρέψει στο μυστήριο να γίνει κουραστικό.

Παρά την ιδιαίτερα ενδιαφέρον concept, και το γεγονός ο Smith είναι και σεναριογράφος και σκηνοθέτης, το Triangle δε τα πάει το ίδιο καλά και στους υπόλοιπους τομείς του. Η ατμόσφαιρα αν και πειστική δε καταφέρνει να σε ρίξει σε κανένα σημείο βαθειά στη παράνοια του Αιόλου, παρά το θεωρητικά κλειστοφοβικό περιβάλλον ενός πλοίου. Σε αυτό βοηθάνε και οι μέτριες έως τραγικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών με την υποκριτική της Melissa George, αν και πουλέν μου, να φτάνει σε γελοία επίπεδα. Μια σχετική έλλειψη ρυθμού, κάποια νεκρά διαστήματα και αρκετές αχρείαστες επαναλήψεις σκηνών βάζουν το λιθαράκι τους ώστε η ταινία να μη βρει την αναγνώριση που θα της άξιζε.

Το Triangle είναι ένα διαμαντάκι, ακατέργαστο μεν, αλλά διαμαντάκι που αξίζει να δουν όλοι οι φίλοι των ταινιών μυστηρίου. Το τελικό αποτέλεσμα θα σας προκαλέσει μια απογοήτευση σε σχέση με το πως θα μπορούσε να ήταν με λίγη περισσότερη προσοχή (και budget) αλλά ακόμα κι’έτσι θα περάσετε ένα δυνατό 90λεπτο.

6/10

 

Hanna review

Ταινίες σαν το Hanna, σε κάνουν να πιστεύεις ότι το μέλλον του κινηματογράφου είναι ήδη εδώ. Ένας 39χρονος σκηνοθέτης, ένας 30χρονος σεναριογράφος, μια 16χρονη πρωταγωνίστρια, το σχετικά ελάχιστο budget των 30.000.000 δολαρίων και η μουσική των Chemical Brothers είναι τα δομικά στοιχεία πάνω στα οποία βασίστηκε η, παραλίγο, μεγαλύτερη έκπληξη της χρονιάς.

Η Hanna, ένα 16χρονο κορίτσι ζει με το πατέρα της Erik Heller απομονωμένη στα παγωμένα δάση της Φιλανδίας. Όλη της τη ζωή την πέρασε εκεί, με τον πατέρα της, πρώην πράκτορα της CIA, να την εκπαιδεύει για να γίνει ένας δολοφόνος, ένας πράκτορας, ένας στρατιώτης. Οι δυνάμεις της, οι αντοχές της,η αντίληψή της είναι σε αφύσικα επίπεδα. Η εκπαίδευση ολοκληρώνεται και η Hanna παίρνει την απόφαση να γυρίσει στο πολιτισμό με σκοπό να σκοτώσει ή να σκοτωθεί από την πράκτορα Marissa Wiegler. Πατέρας και κόρη ακολουθούν τελείως διαφορετικές ρότες με τελικό προορισμό τη Λειψία και το παραμυθένιο σπίτι των αδερφών Grimm. Ποια είναι τελικά η Hanna;

Ο Λονδρέζος Joe Wright, μετά από 3 απανωτά δράματα Pride & Prejudice, Atonement και The Soloist, δε μοιάζει και ο ιδανικός υποψήφιος για μια “κατασκοπική περιπέτεια ενηλικίωσης”, όπως μπορεί απλά να περιγραφεί. Όμως μετά την αποχώρηση του Danny Boyle, η νεαρή πρωταγωνίστρια σχεδόν επέβαλε τον Wright με τον οποίον συνεργάστηκε στο Atonement, ταινία που ουσιαστικά έκανε γνωστούς και τους δύο. Αλλά και ο σκηνοθέτης φρόντισε να βγάλει τη νεαρή ασπροπρόσωπη, αφού κατάφερε να πλέξει και να σερβίρει ένα ψυχροπολεμικό θρίλερ, με χιτσκοκική ατμόσφαιρα, τη δράση του Bourne Identity και τη πορεία ενηλικίωσης της Mathilda. Με οσκαρικής ποιότητας μοντάζ, άλλοτε αεικίνητη και άλλοτε ακίνητη σκηνοθεσία, υπό την εκκωφαντική μουσική υπόκρουση των Chemical Brothers και μονίμως βουτηγμένη βαθειά στα καταγάλανα μάτια της Saoirse Ronan που ανατριχιάζει με την ερμηνεία της με παρτενέρ τους εξίσου καλούς Eric Bana και Cate Blanchett (σε έναν ρόλο όπως θα έπρεπε να είναι στο Kingdom of the Crystal Skull), η ταινία, τουλάχιστον μέχρι τη μέση, μοιάζει να μπαίνει εύκολα στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Κάπου εκεί όμως το γλυκό λίγο χαλάει και δυστυχώς από πολλές και ταυτόχρονες πλευρές. Ο διαολεμένος ρυθμός και κατ’ επέκταση σκηνοθεσία και μοντάζ του πρώτου μισού πέφτει σταδιακά αλλά αισθητά. Η ένταση μειώνεται σε αφύσικα επίπεδα για αυτά που είχαμε συνηθίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ο σκηνοθέτης μοιάζει σα να κουράστηκε να πειραματίζεται με κάθε σκηνή και το συνολικό οπτικό αποτέλεσμα ρίχνει τη ποιότητά του. Ταυτόχρονα όμως και η ιστορία δε βοηθάει ιδιαίτερα, αφού το κυνηγητό της Hanna μέχρι το Μαρόκο είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον αλλά η συνέχεια σε Ισπανία, Γαλλία και Γερμανία μοιάζει αρκετά επαναλαμβανόμενη και κυρίως χωρίς περιεχόμενο. Και κάπου εκεί, λίγο πριν το τέλος, έρχεται η απάντηση σε ένα ερώτημα που τέθηκε μεν, αλλά τελικά δε ξέρω αν χρειαζόταν να απαντηθεί, ποια είναι τελικά η Hanna. Η απάντηση που δίνεται σηκώνει πολύ συζήτηση, όχι τόσο ως προς το περιεχόμενό της αλλά κυρίως στο αν θα έπρεπε να υπάρχει καν σαν ερώτημα. Κατόπιν εορτής, θεωρώ ότι το ερώτημα θα έπρεπε να έχει αφεθεί μετέωρο και αναπάντητο, ένα εκνευριστικό μεν κινηματογραφικό τρικ αλλά μερικές φορές η θεωρίες των θεατών είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσες από την ιδέα ενός σεναριογράφου.

Η χρονιά είναι ακόμα νέα αλλά το Hanna είναι από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις του 2011 αφού, τουλάχιστον το πρώτο μισό του, ξεπερνάει κάθε προσδοκία. Δυστυχώς η γεύση που αφήνει στο τέλος είναι σχετικά πικρή αλλά αυτό δε καταφέρνει να ακυρώσει μια εξαιρετική ταινία.

7/10

 

Limitless [Απόλυτη Ευφυΐα] review

Πολλοί έχετε δει σίγουρα το trailer αλλά μάλλον λίγους ενθουσίασε για να τρέξετε να το δείτε.Το Limitless είναι μια ταινία για ένα ναρκωτικό ή μήπως κατά βάθος κρύβεται μια superhero movie, ή μήπως ταυτόχρονα και τα δύο αλλά και τίποτα από τα δύο.

Ο Eddie Morra είναι ένας συγγραφέας με τη ζωή του να πάει από το κακό στο χειρότερο. Δεν έχει γράψει ούτε λέξη για το καινούριο του βιβλίο, είναι ταπί και μοιάζει σαν άστεγος. Η κοπέλα του Lindy τον αφήνει αφού δεν αντέχει να ζει έτσι βλέποντάς τον να κατρακυλάει στη μιζέρια του. Μέχρι που ο πρώην κουνιάδος του, του δίνει ένα χαπάκι που, όπως λέει, ξεκλειδώνει το αχρησιμοποίητο τμήμα του εγκεφάλου κάνοντας τις δυνατότητες του κάθε ανθρώπου απεριόριστες. Ξαφνικά τελειώνει το βιβλίο του σε μερικές μέρες, μπορεί να παρατηρεί και να εκμεταλλεύεται το κάθε τι στο περιβάλλον του, να ρουφάει απεριόριστες νέες πληροφορίες με μια ματιά. Η επίδραση όμως περνάει και ξεκινά το κυνήγι για αυτό το άγνωστο χαπάκι, που σε συνδυασμό με την κατάχρησή του αλλά και την αυτοπροβολή του ως ξερόλας στη νέα του δουλειά στο τομέα της ενέργειας, βάζει τον Eddie σε θανατηφόρες περιπέτειες.

Ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ταινίας περνάει με τον Eddie να βρίσκεται υπό την επήρεια του χαπιού και τον σκηνοθέτη να χρησιμοποιεί διάφορα οπτικά τρικς όπως την fisheye vision αλλά και την έντονα πιο φωτεινή φωτογραφία για να αποδώσει την drugged κατάσταση του πρωταγωνιστή. Αυτή η κατάσταση θυμίζει λίγο “Bruce Almighty-without the fun”, κάτι που διαρκεί ιδιαίτερα πολύ και απλά περιμένεις τι θα γίνει όταν περάσει η επίδραση. Από εκεί και μετά βρίσκει κι’άλλα χάπια, ξαναγίνεται ένας μικρός μεσσίας, φτιάχνει περιουσίες σε χρόνο μηδέν, ανακαλύπτει το μυστικό αλλά και τις παρενέργειες του χαπιού, βρίσκεται μπλεγμένος με μαφιόζους και πολιτικούς να τον κυνηγάνε ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να πείσει τον μεγαλοκαρχαρία Carl Van Loon για την ικανότητά του. Το σενάριο καταφέρνει να κάνει όλα αυτά να μην έχουν κανένα σχεδόν ενδιαφέρον. Τα πραγματικά άπειρα plot holes, η ανεκδιήγητες βλακείες του Eddie που μοιάζουν να γίνονται απλά για να αυτοκαταστραφεί αφαιρούν κάθε αίσθηση διασκέδασης.

Παρακολούθησα τη ταινία στον αυτόματο πιλότο. Χωρίς να είναι γεμάτη κλισέ, ο χαρακτηρισμός που μου ερχόταν ξανά και ξανά όσο την έβλεπα ήταν “ανούσια”. Ποτέ δε με διασκέδασε εκτός από μία και μοναδική σκηνή, ένα tribute στην εξαιρετική σκηνή μάχης του OldBoy με το σφυρί, και απλά περίμενα το αναμενόμενο φινάλε, έστω και αν η διάρκειά της δε με κούρασε ιδιαίτερα. Και εκεί ήρθε η έκπληξη με το φινάλε και είναι επιτέλους politically incorrect και να μου αφήνει μια γλυκιά γεύση για το τέλος.

Όποιος αποφασίσει να τη δει, σίγουρα δε θα το μετανιώσει αφού και ο Bradley Cooper και η σκηνοθεσία αλλά και η κεντρική ιστορία (αλλά όχι και το σενάριο) έχουν κάποιο ενδιαφέρον αλλά αμφιβάλλω αν θα τη θυμάστε λίγες ώρες μετά.

5,5/10

 

In the Electric Mist [Καταιγίδα στην Ομίχλη] review

Μπορεί ο Tommy Lee Jones να μη θεωρείται το πιο εμπορικό όνομα στη βιομηχανία αλλά κάθε του νέα του ταινία περνούσε από το μικροσκόπιο πολλών θεατών. Αντίθετα, το In the Electric Mist, παραγωγής 2009, πέρασε και δεν ακούμπησε αφού δε βγήκε ποτέ στις αίθουσες τις Αμερικής, ενώ στην Ελλάδα και σε υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης και Ασίας όπου προβλήθηκε και στις μεγάλες οθόνες, πέρασε σχεδόν το ίδιο απαρατήρητο. Μένει να δούμε αν του άξιζε αυτή η μοίρα…

Ο Dave Robicheaux είναι αστυνόμος σε μια μικρή περιοχή της μετά-Κατρίνα ημικατεστραμένης Louisiana. Βετεράνος του Βιετνάμ, αλκοολικός, μοναστηριακά καλοκάγαθος αλλά ταυτόχρονα τρομερά θρασύς και βίαιος όταν νοιώθει ότι κάποιος ύποπτος τον περνάει για μαλάκα. Το κατακρεουργημένο πτώμα μιας ανήλικης πόρνης τον κάνει να τα βάλει με τους μεγαλοκαρχαρίες της περιοχής Baby Feet και LeMoyne. Ένα δεύτερο πτώμα παραχωμένο σ’ ένα βαρέλι με καβούρια φέρνει για βοήθεια την πράκτορα Rosie Gomez. Ταυτόχρονα ένα πτώμα ενός μαύρου άνδρα που μοιάζει να δολοφονήθηκε 40 χρόνια πριν, τα γυρίσματα μιας ταινίας και ένα starlet ζευγαράκι που δημιουργεί μια περίεργη σχέση με τον Robicheaux αλλά και τα φαντάσματα της διμοιρίας του στρατηγού John Bell Hood που μοιάζει να τριγυρνούν στην ομίχλη της περιοχής μπαίνουν στην εξίσωση που πρέπει να βρει λύση ο Robicheaux.

Αν και φαντάζομαι, ελάχιστοι θα το γνωρίζουν ο Dave Robicheaux, είναι χαρακτήρας μιας σειράς 18 βιβλίων του βραβευμένου με Πούλιτζερ, James Lee Burke και τον έχουμε ξαναδεί στις οθόνες μας το 1995 ενσαρκωμένο από τον Alec Baldwin στο Heaven's Prisoners. Το Electric Mist θεωρείται sequel αν και ουσιαστικά πρόκειται απλά για μια ιστορία με τον ίδιο κεντρικό χαρακτήρα σε μια σειρά αυτοτελών ιστοριών, και όχι άμεσο sequel που θα απαιτεί να έχουμε δει το πρώτο μέρος.

Η κεντρική ιστορία των δολοφονημένων ιεροδούλων αλλά και υποιστορία του αγνώστου πτώματος που βρέθηκε μετά από 40 χρόνια και όλα αυτά στην δεδομένα μυστηριακή περιοχή της Louisiana, μοιάζουν ιδανικές για ένα αστυνομικό θρίλερ που ξεκινάει με τια καλύτερες των προθέσεων αλλά δυστυχώς η εξέλιξή του είναι απογοητευτική. Δύο είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα της ταινίας, η –σχεδόν- αποτυχία του βετεράνου Γάλλου (!) σκηνοθέτη Bertrand Tavernier να αποτυπώσει ικανοποιητικά το μουχλιασμένο τοπίο μιας μικρής πόλης του Νότου και τα αμέτρητα αναπάντητα γιατί και πως. Γιατί το σχεδόν μανιακό ενδιαφέρον του Robicheaux για την υπόθεση, ποια ήταν η νεκρή πόρνη για την οποία μαθαίνουμε μόνο το όνομά της, γιατί δε μάθαμε τίποτα για το δεύτερο πτώμα, γιατί οι υποψίες του έπεσαν αμέσως και αποκλειστικά στους δύο μεγαλοκαρχαρίες, πως τελικά βρήκε ότι ο τάδε είναι ο δολοφόνος, ποιος ο ρόλος του ζευγαριού των ηθοποιών και πως ή γιατί ανέπτυξαν αυτή τη περίεργη φιλία που τελικά δεν είχε και καμία σχέση με την υπόθεση.

Εκτός του πρώτου εισαγωγικού εικοσαλέπτου, παρακολουθούμε ένα ψευτονουάρ θρίλερ σε αργή κίνηση με τον πρωταγωνιστή να μη προσπαθεί να βρει το δολοφόνο αλλά να είναι πεπεισμένος για το ποιος είναι αυτός, χωρίς ουσιαστικά  να γνωρίζουμε γιατί, και απλά να προσπαθεί να βρει στοιχεία για να τους κατηγορήσει άμεσα. Αλήθεια, όση ώρα έβλεπα τη ταινία, δε μπόρεσα να πεισθώ ότι ο πρωταγωνιστής είναι ένας έξυπνος, ένας κινηματογραφικά ενδιαφέρον, αλλά ένας πωρωμένος με μπόλικα συμπλέγματα και τραύματα, αστυνομικός. Θα προσπεράσω τελείως το στοιχείο του υπερφυσικού αφού ο μόνος λόγος παρουσίας του είναι για να ακούσουμε μερικές παραπάνω φιλοσοφίες για να περνάει η ώρα.

Βαρετή, ίσως όχι πολύ, αλλά απογοητευτική σίγουρα. Δεν έχεις μόνο μία αλλά δύο, ομοίως ενδιαφέρουσες υποθέσεις, και καταφέρνεις να κουράσεις το θεατή αφήνοντάς τον έξω από τις εξελίξεις. Δυστυχώς οι δολοφονίες μοιάζουν τελικά μόνο μια αφορμή για να ανακαλύψει κάποια μυστικά του παρελθόντος αλλά και να ξαναθυμίσει ότι ο (εμφύλιος) πόλεμος στο Νότο, δεν τέλειωσε ποτέ. Μας ενδιαφέρει; Μάλλον όχι.

5/10