Ίσως φταίει και το 4 που έχει μπει (απ)αισίως
ως αρχικό ψηφίο της ηλικίας μου, αλλά η απόλαυση που μου προσέφεραν κάποτε οι
ταινίες κινουμένων σχεδίων, τα τελευταία χρόνια έχει ατονήσει. Όχι βέβαια και
τελείως αναίτια, μια και τα μεγάλα studiosβρίσκονται εδώ και
αρκετά χρόνια σε μια φάση… μία μέσα-πέντε έξω. Για να βρω τη τελευταία “μεγάλη”
ταινία της Walt Disney Animation Studios και Pixarπρέπει να πάω πίσω 7 χρόνια στα Cocoκαι Zootopia ενώ και τα underdogsAardman, Cartoon
Saloon και Laika μοιάζουν να βρίσκονται σε περίοδο αγρανάπαυσης.
Τελείως υποκειμενικά, την DreamWorks
Animation δεν την συμπεριέλαβα ποτέ στους “μεγάλους” του χώρου, μιας και
παρότι εξίσου παραγωγική με τους ανταγωνιστές της, στα 26 χρόνια ιστορίας της,
δυσκολεύομαι να βρω πάνω από 3-4 πραγματικά εξαιρετικές ταινίες, ενώ δεν
πρόκειται ποτέ να της συγχωρέσω τα δύο χειρότερα animatedfeatures που
έχω δει ποτέ μου, τα SharkTaleκαι Megamind.
Γι’ αυτό ακριβώς εξεπλάγην κι εγώ με την
ενστικτώδη αντίδρασή μου να βάλω τη νέα της ταινία, TheWildRobot στη
λίστα μου με τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της σεζόν, σχεδόν από τη πρώτη
ματιά. Και δεν είχα άδικο… περίπου.
Μπορεί πριν μια δεκαετία να έγινε…Almost Famous με τον Vanilla Sky του, όμως τα τελευταία χρόνια η καριέρα του Cameron Crowe σίγουρα δεν είναι και στα καλύτερά της. Έξι χρόνια πέρασαν από το αδιάφορο Elizabethtown και η νέα του ταινία μοιάζει να μη προσπαθεί καν να επανακτήσει τα κεκτημένα, λιμνάζοντας στα στάσιμα νερά μιας οικογενειακής κομεντί. Ή μήπως όχι…
…who is the fairest of them all? Το Mirror Mirror είναι μόλις η πρώτη από τις τρεις συνολικά ταινίες που βρέθηκαν στη παραγωγή σχεδόν ταυτόχρονα, βασισμένες στο γνωστό παραμύθι της Χιονάτης. Η έκδοση του Tarsem Singh είναι η πιο…παραμυθένια, αυτή που έμοιαζε πιο κοντινή με τη πρωτότυπη ιστορία των αδερφών Grimm, τουλάχιστον στο ύφος. Για να δούμε τι ψάρια κατάφερε να πιάσει ο Ινδός δημιουργός και αν επιτέλους κάνει τη μεγάλη επιτυχία που κυνηγάει εδώ και χρόνια.
Ο Βέλγος νεαρός ριψοκίνδυνος δημοσιογράφος TinTin δημιουργήθηκε από τον Hergé πριν περίπου 83 χρόνια αλλά ποτέ δε κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστός και αποτελούσε πάντα το…underdog στις επιλογές της παιδικής μας ψυχαγωγίας. Ακόμα και ο μεγάλος παραμυθάς Steven Spielberg δε τον είχε ακουστά, μέχρι τη κυκλοφορία του πρώτου Indiana Jones και τις ερωτήσεις που δέχτηκε από τους οπαδούς αν εμπνεύστηκε την ιστορία του από τον TinTin. Φυσικά δε θα μπορούσε να αφήσει τη περιέργειά του ανικανοποίητη και οι ιστορίες τον μάγεψαν, γνωρίζοντας τον ίδιο τον Hergé που δήλωσε ότι μόνο ο Spielberg θα μπορούσε να αποτυπώσει ικανοποιητικά τον TinTin σε φιλμ. Οι πρώτες προσπάθειες δεν ευοδώθηκαν, τα δικαιώματα γύρισαν πίσω στον Hergé, ο οποίος αρνήθηκε να τα πουλήσει στους Roman Polanski και Claude Berri που ενδιαφέρθηκαν να τα αγοράσουν και τα χρόνια περνούσαν, μέχρι το 2001 οπότε ο Spielberg αποκάλυψε ότι σκεφτόταν να γυρίσει τον TinTin σε κινούμενα σχέδια, ξαναγόρασε τα δικαιώματα, και ξεκίνησε η παραγωγή, ξανάλλαξε γνώμη θέλοντας να την κάνει live-action και κάλεσε την Weta Digital του Peter Jackson για να τον βοηθήσουν με το σχεδιασμού του Μιλού. Ο Jackson, μεγάλος οπαδός του κόμικ, μετά από μία επίδειξη των δυνατοτήτων της Weta, έπεισε τον Spielberg ότι η καλύτερη μέθοδος είναι το motion capture, η μέθοδος δηλαδή που εφάρμοσε στο Gollum, χρησιμοποιώντας πραγματικούς ηθοποιούς. Η επίσημη ανακοίνωση ήρθε το 2007 και οι δύο τεράστιοι δημιουργοί ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν σε μια επική τριλογία που θα ξεκινούσε με το The Secret of the Unicorn σε σκηνοθεσία του Spielberg.
Κάθε νέα ταινία του Stephen Daldry είναι πάντα ένα σημαντικό κινηματογραφικό γεγονός και συνήθως καταδικασμένη να πρωταγωνιστήσει και να βραβευτεί πλειστάκις. Το Extremely Loud & Incredibly Close, εκτός των άλλων, είχε και ένα ακόμα σημαντικό πλεονέκτημα, ένα πανέμορφο trailer που μας υποσχόταν πολλά, υπερβολικά πολλά, τα οποία δυστυχώς δε καταφέρνει να υλοποιήσει. Η ταινία σχεδόν κατακρεουργήθηκε κριτικά όμως προς μεγάλη έκπληξη όλων, βρέθηκε στη λίστα με τις υποψήφιες για Όσκαρ, καλύτερες ταινίες. Τις άξιζε όμως;
Ως πιτσιρίκι, το όλο θέαμα των μαριονέτων δε με συγκινούσε ιδιαίτερα, μάλλον με τρόμαζαν λίγο, «εκτιμώντας» το Muppet Show κάπως αργά και όταν είχαν αρχίσει να σβήνουν ως «μόδα» και κατ’ επέκταση σταμάτησαν και να προβάλλονται. Με άλλα λόγια, το Muppet Show δε πρόλαβε να ενσωματωθεί απόλυτα στις παιδικές αναμνήσεις μου και η ανακοίνωση, πριν μερικά χρόνια, της μεγάλης επιστροφής τους στη μεγάλη οθόνη μου προκάλεσε ένα περίεργο μούδιασμα, και μάλλον όχι ιδιαίτερα αισιόδοξο για το τελικό αποτέλεσμα. Ενάμιση μήνα μετά τη παγκόσμια πρεμιέρα του, το The Muppets, προβλήθηκε και στην Ελλάδα και χάρη στη πρεμιέρα της Feelgood, είχαμε την ευκαιρία να τη δούμε λίγο νωρίτερα. Προς δυσάρεστη μου έκπληξη, στη πρεμιέρα θα προβαλλόταν η μεταγλωττισμένη έκδοση της ταινίας, μια μεταγλώττιση που αρχικά μου φάνηκε σχεδόν ιερόσυλη, όμως για καλή μου τύχη, όλα αποδείχτηκαν ανώτερα των αναμενομένων.
Ήρθε επιτέλους η στιγμή για να προβληθεί και στην Ελλάδα η, ίσως πιο πολυαναμενόμενη ταινία της προηγούμενης σεζόν, έστω και τρεις μήνες μετά την επίσημη πρεμιέρα της. Το Hugo είναι η νέα ταινία του Martin Scorsese, που αποτελεί τη πρώτη οικογενειακή αλλά και τη πρώτη τρισδιάστατη ταινία του σκηνοθέτη, ενώ ο είναι η πρώτη στην οποία δε συμμετέχει Leonardo DiCaprio μετά το Bringing Out the Dead του 1999. Οι κριτικές είναι αποθεωτικές, τα σχόλια των συναδέλφων του Scorsese τον εξυμνούσαν, τα βραβεία έρχονται σωρηδόν με 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ. Οι προσδοκίες είχαν πιάσει ταβάνι, όμως προσπαθούσα να κρατάω όσο το δυνατόν μικρότερο καλάθι, μιας και για να βρω ταινία του Scorsese που να με ικανοποίησε, πρέπει να γυρίσω μια δεκαετία πίσω, στο Gangs of New York, με τις επόμενες προσπάθειές του, παρά τα βραβεία, να με έχουν απογοητεύσει οικτρά.
Ως γνήσιος λάτρης των Χριστουγέννων, δε μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να δω τη νέα ταινία της Aardman, δημιουργού εταιρίας των Wallace and Gromit και Chicken Run, με τίτλο Arthur Christmas, έστω και αν η προσχολική συνοδεία μου με ανάγκασε να κατευθυνθώ στην μεταγλωττισμένη έκδοση. Πάμε να δούμε αν βρήκαμε τη ταινία των φετινών Χριστουγέννων…
Με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, η 31χρονη σκηνοθέτιδα Céline Sciamma μας δείχνει για ακόμα μια φορά πως επιθυμεί να πέσει με τα μούτρα σε ζητήματα σχεδόν ταμπού για τον κινηματογράφο. Μετά τις σεξουαλικές ανησυχίες των νεαρών κοριτσιών στο Water Lilies, στο Tomboy γυρνάει ακόμα πιο πίσω, στη προεφηβική ηλικία και στον πόλεμο των φύλων. Πάμε να δούμε τι έχει να μας δείξει…
Ήταν 2005, και όπως περίπου γίνεται και σήμερα με το Twilight, όλοι έψαχναν το διάδοχο, το νέο μεγάλο franchise που θα σαρώσει, όπως είχε κάνει πριν λίγα χρόνια το Lord of the Rings και όπως έκανε ακόμα το Harry Potter. Η λύση βρέθηκε στα Χρονικά της Νάρνια, τα 7 βιβλία του συγγραφέα C.S. Lewis που συνδύαζαν στοιχεία και από τις δύο παραπάνω επιτυχίες. Το The Lion, the Witch and the Wardrobe ήταν μια άκρως επιτυχημένο προσπάθεια, τόσο κριτικά όσο και εμπορικά, αλλά το Prince Caspian του 2008 ήταν σίγουρα κατώτερο του αναμενομένου κάτι που έφερε και την ανακοίνωση της Disney ότι δε σκοπεύει να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται τα δικαιώματα των βιβλίων. Η σειρά έδειχνε καταδικασμένη να σταματήσει, ίσως πριν της ώρας της, όμως μετά από πολλές διαπραγματεύσεις, η παραγωγός Walden βρήκε την απαραίτητη «επιχορήγηση» στην Fox 2000, θυγατρική της 20th Century Fox, και το τρίτο κατά σειρά κυκλοφορίας, βιβλίο, The Voyage of the Dawn Treader, μπήκε στη διαδικασία παραγωγής.
Εξ’αρχής ήταν πολύ περίεργη η επιλογή της Pixar να δημιουργήσει sequel για μια από τις λιγότερο επιτυχημένες ταινίες της, το Cars. Υπάρχει βέβαια και η άλλη οπτική, μιας και μπορεί η ταινία να μην ήταν συγκριτικά τόσο καλή όμως προώθησε τεράστιας γκάμας προϊόντα για παιδιά, γεμίζοντας τα ράφια των καταστημάτων με τον Κεραυνό Μακουίν. Έχοντας όμως και πάλι τον δημιουργό της Pixar, John Lasseter πίσω από το τιμόνι, ήταν δύσκολο να πιστέψουμε ότι το Cars 2 θα ήταν απλά μια αρπαχτή.
Σε όλη μου τη ζωή βλέπω Στρουμφάκια, όπως και οι περισσότεροι άλλωστε, όμως ποτέ δεν ήμουν «φανατικός» φίλος. Για όσους θυμούνται, όταν προωτοανακοινώθηκε η είδηση για ταινία βασισμένη στα θρυλικά μπλε πλασματάκια του Peyo, αυτή αναφερόταν σε μια επική τριλογία και όχι απλά σε μια παιδική ταινιούλα.
Κλασσικό κατά παραγγελία. Το Super 8, και με τη βοήθεια του viral marketing φυσικά, είχε μπει στη πρώτη θέση της λίστας μου των πιο πολυαναμενόμενων ταινιών του καλοκαιριού. Το trailer με ενθουσίασε όσο λίγα και οι προσδοκίες μου ήταν ιδιαίτερα αυξημένες. Για να δούμε όμως αν τελικά κατάφερε να ικανοποιήσει…
Έκανε τη πρεμιέρα του σαν ταινία λήξης του περσινού φεστιβάλ των Καννών όπου μετά το τέλος της δέχτηκε ένα 7λεπτο standing ovation. Από τότε όμως, πέρασε από πολλά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και το Θεσσαλονίκης χωρίς να κάνει ιδιαίτερα αισθητή τη παρουσία του. Τελικά το Δέντρο της Julie Bertuccelli αξίζει τη προσοχή μας ή καλύτερα να το κόψουμε απ’ τη ρίζα…
Η Dawn ζει ευτυχισμένα με το σύζυγο της Peter και τα τέσσερα παιδιά τους στα περίχωρα μιας αγροτικής κωμόπολης στα ανατολικά της Αυστραλίας. Χωρίς καμιά προειδοποίηση, ο Peter πεθαίνει από καρδιακό. Η Dawn κλείνεται επί μήνες στον εαυτό της θρηνώντας, με τα παιδιά της να προσπαθούν να συνέλθουν και να αντιδρούν το καθένα διαφορετικά. Η 8χρονη Simone είναι πεπεισμένη ότι ο πατέρας της έχει μετενσαρκωθεί στον πανέμορφο τεράστιο φίκο που βρίσκεται δίπλα από το σπίτι τους και περνάει όλη τη μέρα της εκεί πείθοντας εν μέρει και την Dawn δίνοντάς της ένα διέξοδο από τον θρήνο. Όταν όμως οι ρίζες του δέντρου γίνονται τόσο μεγάλες που κοντεύουν να καταστρέψουν το σπίτι, το δέντρο πρέπει να κοπεί και σε συνδυασμό με έναν νέο άντρα που μπαίνει στη ζωή της Dawn, η Simone θα κάνει τα πάντα για να μην επιτρέψει να κόψουν το δέντρο της, τον πατέρα της.
Αν και τυπικά μπορεί να χαρακτηριστεί ως παιδικό δράμα, η πραγματικότητα απέχει αρκετά…αλλά ταυτόχρονα όχι και τόσο πολύ. Τα γεγονότα που συμβαίνουν στη κεντρική ιστορία είναι ιδιαίτερα περιορισμένα και δευτερεύουσες ιστορίες μπαίνουν στο πλάνο που θεωρητικά θα έπρεπε να έδιναν ένα επιπλέον βάθος αλλά ταυτόχρονα αφαιρούν και τη συγκινησιακή φόρτιση που θα έπρεπε να προκαλέσει η ταινία στο σύνολό της. Η σχέση της Simone με το δέντρο αν και σεναριακά πειστική δε καταφέρνει να μας προκαλέσει τη συγκίνηση. Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν καν οι σκηνές που θα μπορούσαν να την προκαλέσουν κάνοντας το όλο θέαμα ρηχό και αποστασιοποιεί τον θεατή.
Μπορεί σαν σύνολο να μην επιτυγχάνει το στόχο της αλλά στον τεχνικό τομέα τα καταφέρνει εξαιρετικά και μας κρατάει άνετα σε όλη τη διάρκειά της. Από την εξέλιξη της ιστορίας που εκεί που βλέπεις την ανία να έρχεται, εκεί σε ξυπνάει, μέχρι την εξαιρετική φωτογραφία, τη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες της Charlotte Gainsbourg και κυρίως της μικρής Morgana Davies που εντυπωσιάζει ως μικρή Simone.
Το The Tree μοιάζει να πάσχει από ατολμία. Ατολμία να προκαλέσει, να δώσει λίγο βάθος στους χαρακτήρες, να συγκινήσει και τελικά να εντυπωσιάσει. Μοιάζει να ικανοποιείται από τα λίγα, και τελικά μένει σε αυτά.
Έχοντας αφήσει πίσω του την άκρως επιτυχημένη τριλογία Ice Age, o Βραζιλιάνος Carlos Saldanha επιστρέφει στα θερμά κλίματα και στην πατρίδα του, το Ρίο ντε Τζανέιρο. Καταφέρνει όμως τελικά να μας ζεστάνει ή μήπως του ταιριάζουν περισσότερο οι προϊστορικοί πάγοι;
Ο Blu είναι ένας μπλε Μακάο παπαγάλος ο οποίος κατά τύχη ή μάλλον ατυχία βρέθηκε να μεγαλώνει στην παγωμένη Μινεσότα αντί στα νότια θερμά κλίματα όπου ανήκει, όταν τον περιμάζεψε η μικρή τότε Linda. Από ελεύθερο Μακάο, ο Blu έγινε ένα κατοικίδιο που δε ξέρει καν να πετάει. Μέχρι που ένας ορνιθολόγος βρίσκει την Linda και της ζητάει να έρθει στο Ρίο της Βραζιλίας όπου βρίσκεται το τελευταίο Μακάο για να ζευγαρώσουν με τον Blu και να μη χαθεί το είδος. Εκεί πέφτει θύμα απαγωγής από λαθρέμπορους εξωτικών πτηνών, περνάει από σαράντα κύματα για να καταφέρει να σώσει τον εαυτό του αλλά και την πανέμορφη αλλά άγρια Jewel, να βρει την Linda και όλα αυτά ενώ προσπαθεί να μάθει να πετάει.
Βλέποντας το trailer, περιμέναμε samba, καρναβάλι και τρελό κέφι με έναν παπαγάλο που προσπαθεί να πετάξει. Μπορεί όλα αυτά, αν μέρη να τα πήραμε και ίσως ακόμα περισσότερα με τα εκπληκτικά πανοραμικά της πόλης που σου έκοβαν την ανάσα έστω και αν ήξερες ότι ήταν απλά “ζωγραφιές”, πανέμορφα, πολύχρωμα αλλά και γεμάτα ένταση κυνηγητά, αλλά όλα τα παραπάνω ήρθαν σε μικρές δόσεις. Ενώ η κεντρική ιστορία είχε αρκετά στάδια εξέλιξης, αυτά ήταν υπερβολικά δημοκρατικά μοιρασμένα με αρκετές “αποτυχημένες” σκηνές όπως hip-hop dance sequences που δε κολλούσαν καθόλου, οι σκηνές με τους “ανθρώπινους” πρωταγωνιστές να καταλαμβάνουν συγκριτικά μεγάλο μέρος της ταινίας που προκαλούσαν μία κάποια κούραση.
Τα Ice Age μπορεί σαν σύνολο να ήταν άκρως επιτυχημένα αλλά δεν έπασχαν και από λίγα μειονεκτήματα τα οποία δυστυχώς είναι εμφανή και εδώ με βασικότερο τους αδιάφορους έως εκνευριστικούς δεύτερους χαρακτήρες. Και μπορεί τα Ice Age να είχαν τον Scrat και στο Horton την μικρή Katie αλλά εδώ δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο που να κλέβει τη παράσταση και να μετριάζει την αποτυχία των υπολοίπων. Ο Luiz, ένα σαλιάρικο μπουλντόγκ ίσως είχε αυτό το ρόλο αλλά η εμφάνισή του έγινε πολύ αργά και δε πρόλαβε να κερδίσει το θεατή.
Το Rio είναι αναμφισβήτητα μια πανέμορφη, γεμάτη χρώμα ταινία που θα απολαύσουν όλες οι ηλικίες. Αλλά τα αρκετά μειονεκτήματα δεν το αφήνουν να γίνει όσο διασκεδαστικό, όσο έντονο, όσο samba, όσο Rio θα θέλαμε. Δείτε το, με ή χωρίς ανήλικη παρέα και δε θα το μετανιώσετε αλλά βγαίνοντας, μάλλον θα περιμένετε το Cars 2 ή το Ice Age 4 για κάτι καλύτερο.
Μπορεί ο σκηνοθέτης με το αιματηρό όνομα, Gore Verbinsi να κάνει συνεχώς επιτυχίες τα τελευταία χρόνια, όμως χρειάστηκε σχεδόν μια δεκαετία για να κάνει επιτέλους και ένα δικό του project. Μετά την αποχώρησή του από τους Πειρατές της Καραϊβικής, έστρεψε το βλέμμα του στην άγρια Δύση με πρωταγωνιστή μια…σαύρα!
Ο Rango είναι ένας κατοικίδιος χαμαιλέων, που ζει στο μικρόκοσμο της γυάλας του και σκηνοθετεί τις περιπέτειές του με πρωταγωνιστές τα πλαστικά διακοσμητικά. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού όμως, η γυάλα πέφτει από το αμάξι της οικογένειας και ο Rango βρίσκεται στη μέση της ερήμου, μόνος, αβοήθητος και διψασμένος. Μετά από διάφορες περιπέτειες στην έρημο, τα βήματά του θα τον φέρουν στην πόλη της Σκόνης όπου θα βρει τους κατοίκους να ψάχνουν απελπισμένοι για νερό. Με πολύ τύχη και ακόμα περισσότερα παραμύθια που θα πει, παρουσιάζεται σαν ήρωας, γίνεται ο σερίφης της πόλης και τώρα πρέπει να βρει γιατί δεν έρχεται πια το νερό στη Σκόνη.
Η παραγωγός εταιρία Nickelodeon Movies είναι γνωστή για άκρως παιδικές ταινίες τηλεοπτικού επιπέδου όμως εδώ αυτοδιαψεύδεται και μάλιστα πανηγυρικά. Το Rango είναι ένα blockbuster με τα όλα του, με εκπληκτικά γραφικά, γεμάτο με εντυπωσιακές σκηνές δράσης, ένα κανονικό rollercoaster διασκέδασης.
Όμως όπως κάθε blockbuster, έτσι και το Rango πάσχει από την απύθμενη επιθυμία να εντυπωσιάσει σε βάρος του συνόλου. Ναι, ολόκληρη η ταινία έχει πάρα πολλές γρήγορες, αστείες, διασκεδαστικές και οπτικά εντυπωσιακές σκηνές αλλά όταν αυτές τελειώνουν, μοιάζει σαν κανείς να μην ασχολήθηκε με το “ανάμεσα”. Ανούσιες, και κάποιες φορές υπερβολικά μεγάλες σε διάρκεια σκηνές και διάλογοι που ενώ θα έπρεπε να προχωρούν την ιστορία, το μόνο που καταφέρνουν είναι να ρίχνουν το ενδιαφέρον στα τάρταρα. Το roallercoaster φαίνεται ότι δε σχεδιάστηκε με τον καλύτερο τρόπο αφού δεν έχει μια σταθερή ποιότητα έντασης, με το τρενάκι να πηγαίνει από τις απίστευτα γρήγορες στροφές σε βασανιστικά αργές ευθείες και τον θεατή να φοβάται κάθε που πλησιάζει το τέλος μιας action sequence.
Στην τελική κρίση, το πρόσημο είναι σίγουρα θετικό αφού η διασκέδαση που μας προσφέρει το Rango είναι υψηλής ποιότητας αλλά μένει και η πικρίλα ότι με λίγη παραπάνω προσοχή θα μιλούσαμε για τον σίγουρο νικητή στον άτυπο αγώνα του animation της χρονιάς, ενώ τώρα με τα Rio και Cars 2 να έρχονται φουριόζα, το Rango πολύ πιθανόν να ξεχαστεί πιο γρήγορα απ’ όσο του αξίζει.
Και μόνο το άκουσμα του οικογενειακού δράματος σαν είδος, είναι αποθαρρυντικό για τον μέσο θεατή, και μια τέτοια ταινία πρέπει να αριστέψει για να αποκτήσει τη φήμη που ίσως της αξίζει. Ο Jon Gunn αντίθετα, προτίμησε να πάρει την πεπατημένη διασκευάζοντας τη νουβέλα της Karen Kingsbury, και θα εξηγηθώ παρακάτω…
Δύο τα ζευγάρια της ταινίας, η Wendy και ο Rip Porter, μικροαστοί που προσπαθούν με το ζόρι να τα βγάλουν πέρα και τον Rip αλκοολικό και βίαιο. Στην άλλη άκρη ο Jack και η Molly Campbell, ευκατάστατοι, και αγαπημένοι. Ένα από τα βίαια ξεσπάσματα του Rip τον στέλνει στη φυλακή για 7 χρόνια χωρίς να ξέρει ότι η Wendy είναι έγκυος. Το μωρό και γεννιέται και δίνεται παράνομα για υιοθεσία στους Jack και Molly. Ο Rip αποφυλακίζεται νέος άνθρωπος, απεξαρτημένος, τρυφερός και έτοιμος για μια νέα αρχή με την Wendy. Έτσι όταν μαθαίνει ότι η Wendy γέννησε το παιδί τους, αποφασίζουν να προσπαθήσουν να πάρουν πίσω τον 7χρονο πια Joey που δε γνωρίζει τίποτα.
Από τη στιγμή που ξεκινάει η προσπάθεια των Porters για να πάρουν πίσω το παιδί, όλα μοιάζουν να έχουν πάρει το δρόμο τους. Η υπεράνθρωπη προσπάθεια των Campbells έστω και με μη νόμιμα μέσα να το αποτρέψουν, οι κινήσεις πανικού, ο χρηματισμός και από την άλλη η ετοιμασίες ψυχολογικές και οικιακές για να υποδεχτούν σταδιακά το παιδί που έχει μεγαλώσει με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο ζωής από αυτόν που μπορούν να του προσφέρουν εκείνοι. Ακόμα και το φινάλε προδίδει την γυναικεία (μητρική;) φιγούρα στο σενάριο αφού τα πάντα παίρνουν τελικά το δρόμο τους, τον υπερβολικά politically correct δρόμο τους. Ακόμα όμως κι’ έτσι, η σκηνοθεσία είναι αναπάντεχα καλή και κρατάει έναν ικανοποιητικό ρυθμό και σε συνδυασμό με τις συγκινησιακά φορτισμένες σκηνές, που δυστυχώς όμως συχνά ξεπερνάν το όριο του μελοδράματος, καταφέρνουν να μη κουράσουν το θεατή ούτε στο ελάχιστο.
Μεγάλο ρόλο σε αυτή τη πειστικότητα που κρατάει τον ρεαλισμό στη ταινία έχουν οι Porters, ή καλύτερα οι Mira Sorvino και Barry Pepper που είναι εξαιρετικοί, αντίθετα πε τους Cole Hauser και Kate Levering που υποδύονται του Campbells για τους οποίους δυστυχώς δε μπορείς να πεις το ίδιο.
Ταινίες με ιδιαίτερο θέμα, θέλουν και ειδικούς θεατές, κατά προτίμηση θηλυκού γένους, και εγώ δεν ήμουν αυτός. Το Like Dandelion Dust προσπαθεί να συγκινήσει περισσότερο απ’ όσο πρέπει για να μη δείξει την απλοϊκότητα της ιστορίας τους, δηλαδή προσπαθεί να διορθώσει το ένα λάθος με ένα ίσως μεγαλύτερο. Το ένα από τα δύο πρωταγωνιστικά ζευγάρια εντυπωσιάζει και δίνει αυτό το κάτι παραπάνω ώστε να μπορώ να την προτείνω ως μια αξιοπρεπή ταινία.
Το βαρύ χαρτί της Dreamworks Animation, ο Shrek και η παρέα του επιστρέφουν για τέταρτη και τελευταία φορά, σε μια περιπέτεια που μάλλον δεν είχε λόγο ύπαρξης.
Shrek και Fiona, τα ogres που είδαμε να ερωτεύονται, να παντρεύονται, να κάνουν κουτσούβελα και να ζουν μια παραμυθένια ζωή, πίσω στο σπίτι στο βάλτο αφού φόρτωσαν το βασίλειο στον Αρθούρο. Ο Shrek από φόβητρο γίνεται ένας οικογενειάρχης που κανείς πια δε φοβάται και κανείς δε τον σέβεται. Νοσταλγεί το παρελθόν όταν τριγυρνούσε τρομάζοντας τους ανθρώπους. Έτσι βρίσκει την ευκαιρία ο κακός Rumpelstiltskin, που είχε προσπαθήσει και παλιότερα να κλέψει το βασίλειο από τον βασιλιά Harold, και τάζει στον Shrek μία μέρα όπως ακριβώς την επιθυμεί με αντάλλαγμα να πάρει εκείνος με τη σειρά του μια μέρα του Shrek. Το ogre δέχεται και όλα φυσικά πάνε στραβά. Ο Rumpelstiltskin γίνεται βασιλιάς, ο Shrek καταλαβαίνει τι έχασε και προσπαθεί να διορθώσει τη κατάσταση.
Ξεχάστε τον Ted Elliott, ξεχάστε τον Andrew Adamson και ότι ξέρατε μέχρι σήμερα. Όλοι σχεδόν οι δημιουργοί των προηγούμενων κεφαλαίων έχουν εγκαταλείψει το πλοίο και τη θέση τους έχουν πάρει φτηνοί και αποτυχημένοι συντελεστές. Αλλά όπως και να το κάνουμε, σαν τελευταίο κεφάλαιο ενός από τα σημαντικότερα animation franchises, περιμέναμε κάτι ιδιαίτερο. Ξεχάστε την pop παρωδία των πρώτων δύο κεφαλαίων, ξεχάστε ακόμα και την μέτρια αλλά αστεία ιστορία του τρίτου γιατί εδώ έχουμε μια βιντεοταινία γεμάτη με ηθικά διδάγματα για τους μικρούς θεατές. Όλη η ταινία μπορεί να συγκεντρωθεί στο δίδαγμα του “εκτιμάς αυτά που έχει αφού τα χάσεις”.
Το πανέξυπνο lol χιούμορ κάνει την εμφάνισή του με το σταγονόμετρο ενώ οι χαρακτήρες με αποκορύφωμα τον Shrek και τη Fiona έχουν γίνει πιο βαρετοί από ποτέ. Όσο για την νέα προσθήκη του Rumpelstiltskin, αυτή μοιάζει με πρόσληψη στο ελληνικό δημόσιο, αφού εκτός από παντελώς ανόητος σαν χαρακτήρας, τη φωνή του παίρνει από κάποιον Walt Dohrn, που εντελώς κατά τύχη είναι και ο άνθρωπος πίσω από τη κεντρική ιστορία της ταινίας.
Το πρώτο μέρος της ταινίας είναι πραγματικά τραγικό αφού σε μια ταινία χωρίς ιστορία, προσπαθεί να μας διηγηθεί τη προϊστορία του τίποτα. Ευτυχώς γύρω στα μέσα, αρχίζει να αποκτάει λίγο ρυθμό, εμφανίζονται και οι πιο αστείοι χαρακτήρες του Donkey και Puss in Boots και προσφέρει στο θεατή μια υποτυπώδη διασκέδαση, πάντα σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες.
Από βαρύ πυροβολικό, ο Shrek κατέληξε βιντεοταινία. Η Dreamworks τον ξεζούμισε μέχρι εκεί που δεν πάει και είναι κρίμα ένας τέτοιος κόσμος να τελειώσει με αυτό το τρόπο. Καλύτερα ξεχάστε ότι υπάρχουν τα δύο τελευταία κεφάλαια και ξαναδείτε τα δύο πρώτα για να καταλάβετε τι θα πει Shrek.
Η μεγαλομανία βλάπτει σοβαρά τη ποιότητα. Η Pixar έβγαλε το Toy Story 3, η Fox βγάζει το Rio, η Disney το Tangled αλλά της Dreamworks δε της έφτανε το Shrek Forever After και έπρεπε να βγάλει και το Megamind, και ιδού τα αποτελέσματα.
Δύο σούπερ μωράκια από γειτονικούς πλανήτες που καταστρέφονται πέφτουν στη γη. Ο ένας είναι όμορφος, ευγενικός και πετάει, ο άλλος είναι μπλε, περίεργος και ανεπιθύμητος. Ο πρώτος γίνεται ο Metro Man, προστάτης της Metro City και ο δεύτερος ο Megamind, το αντίπαλο δέος που προσπαθεί να σκοτώσει τον Metro Man και να του πάρει το κορίτσι, τη δημοσιογράφο Roxanne Ritchie. O Megaming προσπαθεί ξανά και ξανά χωρίς αποτέλεσμα και ξαφνικά εκεί που δε το περιμένει, σκοτώνει τον Metro Man, και γίνεται κυρίαρχος της Metro City. Όμως ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι χωρίς έναν καλό για να τον κυνηγάει, δεν έχει νόημα η ύπαρξή του και έτσι αποφασίζει να φτιάξει έναν νέο ήρωα από το DNA του Metro Man. Φυσικά τα πράγματα δε πάνε όπως περίμενε και τώρα ο Megamind πρέπει να μαζέψει τα σπασμένα…
Ο Tom McGrath, σκηνοθέτης των Madagascar 1 & 2, έχει μαζέψει icons και clichés από ταινίες και παιχνίδια με σούπερ ήρωες αλλά και άσχετα και μας έχει πετάξει στα μούτρα μια σούπα με απίστευτα βαρετούς χαρακτήρες χωρίς ίχνος χιούμορ σε μια εντελώς αδιάφορη ιστορία που ευτυχώς δεν είναι παραγεμισμένη με ηθικά διδάγματα αλλά δε καταφέρνει να μας τραβήξει μέσα της ούτε δευτερόλεπτο. Τι έχει το Megamind, κάποια καλά γραφικά που όμως έχουμε ξαναδεί, κάποια καλά τραγούδια που προσπαθούν να ανεβάσουν την ένταση και ένα ικανοποιητικής έντασης φινάλε, ώστε να μη βλαστημάμε την ώρα και τη στιγμή που μπήκαμε στο κόπο να δούμε τη ταινία.
Κουραστικό, βαρετό, ελεεινοί χαρακτήρες, τρισάθλιες φωνητικές ερμηνείες από τους Will Ferrell, Brad Pitt και Jonah Hill που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι αστείοι. Το Megamind είναι η χειρότερη animation, 3D ή 2D, ταινία που θυμάμαι να έχω δει.
