Κριτική: Michael

Πριν περίπου μια δεκαετία, ο παραγωγός Graham King (που είχε ξαναδοκιμάσει τις δυνάμεις του στο είδος λίγα χρόνια νωρίτερα με το Jersey Boys του Eastwood) έδωσε εντολή στον Bryan Singer (και Dexter Fletcher βεβαίως βεβαίως) να “αναστήσει” τον Freddie Mercury, με το Bohemian Rhapsody να σημειώνει τεράστια επιτυχία, οδηγώντας σε μια έκρηξη κινηματογραφικών μουσικών βιογραφιών, σχεδόν καμία εκ των οποίων όμως δεν κατάφερε να ξεχωρίσει. Έχοντας βρει τη συνταγή, μόλις ένα χρόνο αργότερα εξασφάλισε τα δικαιώματα για τη παραγωγή μιας ταινίας για τη ζωή του «βασιλιά της ποπ» αλλά και εξαιρετικά αμφιλεγόμενης περσόνας, Michael Jackson. Η ταινία καθυστέρησε λίγο αλλά επιτέλους έφτασε στις οθόνες μας. Για να δούμε τί είδαμε…

J. Edgar review

Ο Clint Eastwood δεν είναι ένας σκηνοθέτης που μπορείς να εμπιστευθείς με κλειστά τα μάτια. Του έχεις εμπιστοσύνη ότι δεν έχει πέσει (ακόμα) στην ημικωματώδη κατάσταση άλλων υπέργηρων σκηνοθετών που δε θέλουν να το βάλουν κάτω αλλά οι επιλογές του είναι συχνά διφορούμενες με τις ταινίες του να γίνονται στόχος σχολίων. Μετά το Hereafter, ο Eastwood αναλαμβάνει να μας παρουσιάσει τη ζωή ενός ανθρώπου που άλλαξε την έννοια της πληροφορίας, και από διαπραγματευτικό αβαντάζ τη μετέτρεψε σε εκβιαστικό όργανο κυνηγιού μαγισσών. Ποιος ήταν τελικά ο J. Edgar Hoover;

The Conspirator [Ύποπτη Συνωμοσίας] review

Το The Conspirator είναι η παρθενική ταινία της εταιρίας The American Film Company που σκοπό έχει να παρουσιάσει σημαντικά γεγονότα της Αμερικάνικης ιστορίας, με όσο το δυνατόν πιο ακριβή τρόπο. Σκηνοθέτης για τη ταινία επιλέχτηκε να είναι ο Robert Redford. Αμερικάνικη ιστορία, Redford, το Conspirator, δυστυχώς, μας δίνει την εντύπωση του καμένου χαρτιού. Μήπως όμως δεν είναι ακριβώς έτσι;

L`Ordre et la Morale - Η Τάξη και το Ηθικό review

Ο Mathieu Kassovitz, είτε μπροστά είτε πίσω από τη κάμερα είναι ένα από τα πολύ γνωστά ονόματα του γαλλικού αλλά και του παγκόσμιου κινηματογράφου και η παρουσία της νέας του ταινίας, L`Ordre et la Morale στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης ήταν ένα από τα μεγαλύτερα events της διοργάνωσης. Έχει όμως ακόμα το άγγιγμα του «Μίσους» ή θα είναι ακόμα μία αποτυχία μετά τα Gothika και Babylon A.D.;

L`Ennemi Intime (Intimate Enemies) [Ο Εχθρός Μέσα Μου] review

Ο Γαλλο-Αλγερινός πόλεμος, ή καλύτερα η προσπάθεια της Αλγερίας για να ανεξαρτητοποιηθεί από τους Γάλλους στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, δεν είναι και από τα πιο γνωστά ιστορικά θέματα στο κοινό, κινηματογραφόφιλο ή μη. Το Intimate Enemies είναι ένα project που ασχολείται με ακριβώς αυτές, τις άγνωστες στους περισσότερους από εμάς, πολεμικές συρράξεις, με τον δημιουργό του Florent Emilio Siri να προσπαθεί επί αρκετά χρόνια να το φέρει στις οθόνες ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο ακριβές.

Το σενάριο δεν απεικονίζει σε κάποια πραγματικά γεγονότα αλλά αποτελεί δραματοποίηση αληθινών μαρτυριών από διαφορετικούς ανθρώπους και τα οποία μετά πλέχτηκαν σε μία ιστορία. Η ταινία ακολουθεί τον λοχαγό Terrien ο οποίο τοποθετείται ηγέτης της διμοιρίας που βρίσκεται στα βουνά της Αλγερίας και κυνηγάει τον Slimane, έναν από τους σημαντικότερους φελάχους που υποκινεί την αντιστασιακή δράση των Αλγερινών ενάντια στους Γάλλους. Μαζί με τον “καραβανά” λοχία Dougnac και τους στρατιώτες τους αναλαμβάνουν αποστολές ώστε να ανακαλύψουν την κρυψώνα του Slimane.

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ταινίας είναι η ειρωνεία του “εμφύλιου” πολέμου αφού μέχρι πριν από λίγα χρόνια Γάλλου και Αλγερινοί συνυπηρετούσαν για να αποτρέψουν την ανεξαρτησία άλλων αποικιών της Γαλλίας. Στρατιώτες που κάποτε ήταν στην ίδια γραμμή, τώρα κατασφάζονται και η τραγικότητα της ερώτησης του Terrien στον Αλγερινό στρατιώτη του γιατί διάλεξε να πολεμήσει με τη Γαλλία και όχι με τους αντιστασιακούς συμπατριώτες του είναι μνημειώδης.

Αν και τυπικά υπάρχουν αρκετές σκηνές μάχης, αυτές δεν έχουν την Χολιγουντιανή επικότητα που έχουμε συνηθίσει, όχι τόσο γιατί δεν υπάρχουν τα τεχνικά (και οικονομικά) μέσα αλλά γιατί αυτός ο πόλεμος γινόταν με τους κανόνες των “κλεφτών και αρματολών”, ψηλά στα βουνά με κρυμμένους φελάχους πίσω από κάθε δέντρο και τους στρατιώτες να προσπαθούν να βρουν πληροφορίες για τον Slimane ενώ χάνουν τη ζωή τους χωρίς να μπορούν να αντιμετωπίσουν τους ελευθέρους σκοπευτές. Οι μέθοδοι αντιμετώπισης των φελάχων με ναπάλμ αλλά και οι θηριωδίες ένθεν κι ένθεν, μαζί με την καταρράκωση της ψυχολογίας του “ανυποψίαστου” Terrien, μας δίνει και μερικές, άγριας γοητείας, κινηματογραφικές εικόνες.

Εδώ πρέπει να επιστρέψω στη πρώτη φράση της δεύτερης παραγράφου, όπου έγραψα ότι το Intimate Enemies είναι συρραφή γεγονότων και αυτό είναι το μεγαλύτερο αρνητικά, ή slang ξενέρωμα της ταινίας. Εκτός των δύο αξιωματικών, τους οποίους εξαίσια ενσαρκώνουν οι Benoît Magimel (Terrien) και ειδικά ο Albert Dupontel (Dougnac), και έναν στρατιώτη, δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για κανέναν άλλον χαρακτήρα της ταινίας. Βλέπουμε τα στρατιωτάκια να σκοτώνονται και δε μπορείς να συμπάσχεις γιατί κινηματογραφικά δεν ήταν τίποτα παραπάνω από εκείνον που πέρασε στη προηγούμενη σκηνή πίσω από τον Terrien ή τον Dugnac. Η εξέλιξη της δράσης γίνεται σχεδόν με βιντεοπαιχνιδίστικο τρόπο, πάνε σε αποστολή, σκοτώνονται μερικοί, επιστροφή, σκηνή στο ΚΨΜ, επόμενη αποστολή, σκοτώνονται άλλοι τόσοι και ξανά από την αρχή. Τραγικό αποκορύφωμα η τσόντα δακρύβρεχτη μελοδραματική σκηνή προς το τέλος που έδειχνε τους “πεσόντες” και σχεδόν δεν θυμόμουν κανέναν από αυτούς, ούτε καν φατσικά.

Με την ιστορία να μην είναι το δυνατό μου σημείο, το L' Ennemi Intime, όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος του, μου έδειξε πολύ ενδιαφέροντα, σχεδόν ντοκουμενταρίστηκα στοιχεία για την προσπάθεια ανεξαρτησίας της Αλγερίας από τη Γαλλία, είδα δύο πολύ καλές ερμηνείες, μερικές ψυχολογικά έντονες σκηνές με ιδιαίτερα καλογραμμένους διαλόγους αλλά όλα αυτά δεν ταίριαξαν ώστε να παρακολουθήσουμε κάτι καλύτερο από απλά τη συρραφή των συστατικών της.

6/10

 

The King’s Speech (Ο Λόγος του Βασιλιά) review

Η προσπάθεια ενός βασιλιά να εκφωνήσει ένα λόγο πριν 70 χρόνια δε μοιάζει και το πιο ενδιαφέρον θέμα, όμως με τη κατάλληλη διαχείριση αλλά και διαφήμιση μπορεί να γίνει μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Ο Albert Frederick Arthur George, είναι ο μικρότερος γιος του Βασιλέα της Βρετανίας Γεωργίου του 5ου. Είναι ντροπαλός και δε θέλει να έχει καμία σχέση με τη πολιτική αφού αυτό που ήξερε να κάνει είναι να είναι αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού. Ως γιος του βασιλιά και Δούκας του Γιορκ όμως, έπρεπε να εκφωνεί κάποιους λόγους και πάντα τα έκανε θάλασσα αφού δε μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Οι γιατροί που κλήθηκαν να τον γιατρέψουν με διάφορες μεθόδους δε κατάφεραν τίποτα. Ο Δούκας τα είχε παρατήσει αλλά όχι και η σύζυγος του Elizabeth που βρήκε τον Lionel Logue, έναν Αυστραλό “γιατρό” που με αρκετά ανορθόδοξες μεθόδους, ήταν η τελευταία ελπίδα του Δούκα. Ο Logue αγνοεί σχεδόν επιδεικτικά τον τίτλο του Δούκα και του φέρεται ως ίσο προς ίσο από τη πρώτη στιγμή με αποτέλεσμα αρκετές παρεξηγήσεις αλλά και μια ιδιαίτερη σχέση να δημιουργείται μεταξύ των δύο αντρών. Ο βασιλέας Γεώργιος ο 5ος πεθαίνει, ο νόμιμος διάδοχος πρίγκιπας Edward αρνείται το θρόνο για να παντρευτεί μια διαζευγμένη αμερικανίδα και ξαφνικά και χωρίς να το επιδιώκει, ο Δούκας Albert γίνεται Βασιλιάς Γεώργιος ο 6ος, πατέρας της σημερινής βασίλισσας Ελισάβετ. Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκινάει και ο βασιλιάς πρέπει να εκτελέσει το πιο σημαντικό του καθήκον, να αναγγείλει ραδιοφωνικά την έναρξη του πολέμου σε όλο την επικράτεια της τότε τεράστιας Βρετανικής αυτοκρατορίας. Παρά τις συνεχείς συγκρούσεις, ο Logue είναι η μόνη ελπίδα του βασιλιά για να καταφέρει να εκφωνήσει το πρώτο του λόγο εν καιρώ πολέμου.

Παρατηρώντας τους συντελεστές της ταινίας, ο πιο αδύναμος κρίκος είναι ο σεναριογράφος David Seidler, που αν και βετεράνος (γράφει σενάρια από τη δεκαετία του ‘60), δεν έχει καμιά επιτυχία στο ενεργητικό του γράφοντας σενάρια για τηλεταινίες και αποτυχημένες ταινίες κινημένων σχεδίων. Ευτυχώς για όλους μας, το σενάριό του τα καταφέρνει εξαιρετικά αφού δεν είναι φλύαρο, έχει πινελιές ανώτατης ποιότητας μαύρου χιούμορ, και κυρίως δεν έχει σκοπό να μας μάθει ιστορία αλλά να μας διηγηθεί μια διασκεδαστική, σχεδόν ειρωνική, ιστορία. Για εμάς τους μικρότερους που δεν έχουμε ζήσει βασιλεία, η ειρωνεία είναι τεράστια όταν συνειδητοποιείς ότι το σημαντικότερο καθήκον ενός βασιλιά είναι…να βγάζει λόγους.

Ο Λόγος του Βασιλιά, στοχεύει κυρίως στη σχέση των δύο ανδρών και στο “θράσος” του Αυστραλού “γιατρού” να αντιμετωπίσει τον Δούκα ως έναν κοινό θνητό. Οι χιουμοριστικές, συγκινητικές, φιλικές καταστάσεις που δημιουργούνται κατά της διάρκεια της θεραπείας του Δούκα, είναι το δυνατότερο σημείο της ταινίας. Δεν είναι μια ταινία εποχής με φανταχτερά σκηνικά και κουστούμια αλλά βασίζεται αποκλειστικά στο τρομερά δυνατό ντουέτο γιατρού-ασθενή που απλά τυχαίνει να είναι ο μελλοντικός βασιλιάς με όλα τα ευτράπελα και τις παρεξηγήσεις που αυτό συνεπάγεται. Η ταινία καλύπτει μια σημαντική εποχή για την Βρετανία, τη περίοδο πριν την έναρξη του πολέμου, το θάνατο ενός βασιλιά, την άρνηση του θρόνου από το νόμιμο διάδοχο λόγω της σχέσης του με μια παντρεμένη αμερικανίδα, καταστάσεις που πρέπει να γνωρίζουμε και παρόλο που δε προσπαθούν να μας μάθουν ιστορία, αποτελούν τα πιο αδύνατα σημεία της, έστω και αν αυτά έχουν, πολύ σωστά, συγκρατηθεί στο μικρότερο δυνατό χρόνο.

Ο κυριότερος λόγος που η ταινία έλαβε τις μεγάλες διακρίσεις, και θα λάβει και ακόμα μεγαλύτερες τους επόμενου μήνες, είναι οι ερμηνείες των τριών βασικών πρωταγωνιστών, του Colin Forth, του Geoffrey Rush και της Helena Bonham Carter. Με κορωνίδα τον Firth, που είναι πραγματικά ανεπανάληπτος σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες που έχω δει ποτέ, λίγο πιο πίσω τον “καπετάν Barbossa” Rush και σε αρκετά μικρότερο ρόλο την Bonham Carter, το cast είναι από τα καλύτερα και πιο ταλαντούχα των τελευταίων ετών.

Το King’s Speech, είναι μια από τις πιο ευχάριστες “σοβαρές” ταινίες της χρονιάς. Με μοναδικό μειονέκτημα όλες τις, έστω και όχι πολλές, σκηνές που απουσιάζει από την οθόνη μας το πρωταγωνιστικό δίδυμο, ο Λόγος του Βασιλιά είναι μια διασκεδαστικότατη ταινία που θα ταρακουνήσει λίγο από κάθε σας συναίσθημα με το εξαιρετικό χιούμορ της, τη συγκίνηση αλλά και τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής σε συνδυασμό με τη υπόγεια πολιτική σάτιρα. Μπορεί στο τέλος να μη σου αφήνει την αίσθηση του αριστουργήματος, ίσως λόγω της ελαφρότητάς της, αλλά είναι σίγουρα από τις ταινίες που αξίζει να δουν όλοι.

7,5/10

 

Centurion (Σιωπηλός Εχθρός) review

Ο Βρετανός βασιλιάς του action-gorror genre, Neil Marshall, επιστρέφει, όχι με το Burst 3D, όπως είχε αρχικά ανακοινώσει, αλλά με μια “ιστορική” ταινία τοποθετημένη στην εποχή της εξάπλωσης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στη Βρετανία. Μπορεί η αιματηρή τρέλα του που απολαύσαμε στα Doomsday και Descent, ή ακόμα και στο cult Dog Soldiers, να μεταφερθεί στο πιο ρεαλιστικό περιβάλλον του 2ου μ.Χ αιώνα;

Ο εκατόνταρχος Quintus Dias, είναι ο μοναδικός επιζών της επίθεσης των ιθαγενών Pict, στο φυλάκιο των συνόρων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στα βόρεια της Βρετανίας, περίπου στη σημερινή Σκοτία, από τους οποίους και αιχμαλωτίζεται. Την ίδια ώρα, σε ένα άλλο στρατόπεδο της περιοχής, ο στρατηγός Virilus παίρνει τη διαταγή να μαζέψει τους άντρες του και να κατευθυνθούν προς την περιοχή των Pict, με σκοπό να σκοτώσουν τον αρχηγό τους Gorlacon, ώστε επιτέλους να καταλάβουν και το τελευταίο κομμάτι της Βρετανίας, που τόσο καιρό δεν έχουν καταφέρει λόγω της αντίστασης των Pict. Ο δρόμος των δύο συναντιέται, ο Dias απελευθερώνεται και μαζί με τον Virilus και τους άντρες του κατευθύνονται προς τους Pict, όμως πέφτουν σε παγίδα και οι περισσότεροι από αυτούς σφαγιάζονται, με τους ιθαγενείς να παίρνουν αιχμάλωτο τον Virilus. Τώρα ο Dias, μαζί με 6 επιζώντες, πρέπει να απελευθερώσουν τον Virilus, να σκοτώσουν τον Gorlacon και να επιστρέψουν πίσω ζωντανοί.

Μόνο μετά το τέλος της ταινίας, και αφού μπήκα στη διαδικασία να ψάξω για την ιστορία της, έμαθα ότι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, κάτι που έστω και εκ των υστέρων, την έκανε αρκετά πιο ενδιαφέρουσα. Ο “θρύλος” της ιστορικής 9ης λεγεώνας χρησιμοποιήθηκε με αρκετά ενδιαφέρον τρόπο ώστε χωρίς να γεμίσουμε άχρηστες ιστορικές λεπτομέρειες, έδωσε ένα ρεαλιστικό βάθος σε μια κατά τ’ άλλα ρηχή ταινία.

Το Centurion δεν είναι ένα ιστορικό έπος τύπου Μονομάχος, και απλά στη βάση του σκηνικού των μαχών των Ρωμαίων με τους Πικτ, χτίζει μια υπεβίαια, σε σημείο καρτουνισμου, περιπέτεια δράσης. Το σημείο αναφοράς της ταινίας είναι, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη ταινία του Marshall, η βία. Μάχες με σπάθες, τσεκούρια, ανελέητες σφαγές και τα ανθρώπινα μέλη να πετάγονται προς κάθε κατεύθυνση ανεξέλεγκτα. Παρότι οι μάχες είναι καλοσκηνοθετημένες, έντονες και ηδονικά βίαιες, έχουν δύο μεγάλα μειονεκτήματα, την υπερβολή και την αδυναμία πρωτοτυπίας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, στο Μονομάχο, στο Braveheart και σε τόσες άλλες ταινίες εποχής έχουμε δει ανάλογες σκηνές μάχης και αναγκαστικά ο σκηνοθέτης μας παρουσιάζει μία από τα ίδια. Ο τρόπος που βρίσκει για να σπάσει αυτή τη μονοτονία είναι η Υπερβολική βία, με το Υ κεφαλαίο, σε σημείο που χάνει τα όρια του ρεαλισμού. Πιο χαρακτηριστική σκηνή που πραγματικά χάθηκε το όριο, το οριζόντιο κόψιμο του κεφαλιού ενός άτυχου Ρωμαίου στη μέση από ένα απλό σπαθί…ούτε lightsaber να ήταν!

Έχοντας ρίξει όλο το βάρος στις μάχες, οι υπόλοιπες σκηνές είναι απλά διεκπεραιωτικές. Οι χαρακτήρες είναι χάρτινοι, δε προλαβαίνουμε να έχουμε οποιοδήποτε δέσιμο μαζί τους. Ευτυχώς όμως όλοι έχουν το ρόλο τους εκεί που χρειάζεται, στη μάχη. Η Etain, η μυστηριώδης ιχνηλάτης και η Arianne, η εκδιωγμένη μάγισσα είναι δύο από τους χαρακτήρες που ενώ θα μπορούσαν να έχουν ουσιαστικό ρόλο, υπάρχουν μόνο ως “manipulated living” όπως θα έλεγε και ο Kelly, για να παριστάνει τον μυστηριώδη εχθρό η πρώτη, και την αγγελική άγνωστη η δεύτερη. Το ευρωπαϊκό cast του Σιωπηλού Εχθρού (γιατί όχι απλά Εκατόνταρχος;) είναι ικανοποιητικό με αρκετές γνωστές φυσιογνωμίες όπως Michael Fassbender, Dominic West, Olga Kurylenko, Imogen Poots αλλά όπως προείπα λόγω του υπερτονισμού της δράσης, δεν έχει και μεγάλη σημασία η ερμηνεία τους. Πάντως κανένας τους δεν ξεχωρίζει αρνητικά ή θετικά.

Το Centurion, είναι μια αρκετά διασκεδαστική ταινία δράσης που όμως δεν έχει να μας δείξει κάτι καινούριο. Εντυπωσιακές σκηνές δράσης αλλά με αρκετά μειονεκτήματα, υποβαθμισμένη ιστορία που κάνει την ταινία γρήγορη αλλά μας αποξενώνει από τους ήρωες. Τι λείπει από τη νέα ταινία του Marshall, η καταδίωξη λίγο πριν το τέλος του Doomsday, το πέταγμα από τη καρέκλα όταν πρωτοείδαμε τα πλάσματα στη Κάθοδο, η τρέλα του σκηνοθέτη. Μπορεί να μη βαρεθείτε στα 90 λεπτά της διάρκειάς της αλλά πιθανότατα δε θα τη ξανασυζητήσετε ποτέ σας όπως ίσως κάνατε για τις προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη.

5,5/10

 

Nordwand (North Face) review

Εξαιρώντας το Lola rennt που, ούτως ή άλλος, είχε ελάχιστους διαλόγους, το North Face σηματοδοτεί το “ξεπαρθένεμά” μου οσ’ αναφορά τις Γερμανόφωνες ταινίες. Πραγματικά η πιο κακόηχη γλώσσα για τα αυτιά μου και όσο και αν η λογική μου έλεγε να το ξεπεράσω, δε μπορούσα να δω μια (πλήρως) γερμανόφωνη ταινία. Άξιζε τελικά το κόπο…;

Βρισκόμαστε στη χιτλερική Γερμανία του 1936 λίγο πριν τους Ολυμπιακούς του Μονάχου. Η προπαγάνδα απαιτεί την άρεια φυλή να είναι ανώτερη όλων και η ανάβαση της “διαβολικής” βόρειας πλαγιάς Eiger των (Αυστριακών τότε, Ελβετικών σήμερα) Άλπεων θα αποτελούσε την απόλυτη τιμή για όποιον Γερμανό τα κατάφερνε. Μια πλαγιά που κανείς μέχρι τότε δεν έχει καταφέρει να ανέβει και έχει ήδη κοστίσει τη ζωή αρκετών ορειβατών. Η ταινία ακολουθεί τους Γερμανούς ορειβάτες Toni Kurz και Andreas Hinterstoisser, που υπηρετούν τον Γερμανικό στρατό…καθαρίζοντας καλλιόπες και η προτροπή του Χίτλερ δε τους αφήνει αδιάφορους και παρά την αρχική άρνηση του Toni, αποφασίζουν να κάνουν την υπέρτατη προσπάθεια.

Η χιτλερική προπαγάνδα και πως αυτός επηρεάζει το νεανικό ενθουσιασμό απασχολεί κατά κύριο λόγο τη πρώτη ώρα της ταινίας ενώ μόνο η δεύτερη ώρα ασχολείται με την ανάβαση. Αρχίζοντας όμως με τα θετικά, αυτό που μας καθηλώνει και δίνει νόημα στη ταινία είναι η πειστική ατμόσφαιρα και οι έντονες ορειβατικές σκηνές όπως και η ερμηνεία του Ulrich Tukur. Δυστυχώς όμως τα θετικά τελειώνουν κάπου εδώ αφού μεγαλομανιακά σκηνοθετικά λάθη και η, τελικά, αδιάφορη ιστορία μας αφήνουν μουδιασμένους και απορημένους αν τελικά η ταινία ήταν καλή ή όχι.

Τα 126 λεπτά διάρκειας είναι αδιαμφισβήτητα υπερβολικά για μια τέτοια ταινία, επιβάλλοντας στο σκηνοθέτη να δημιουργήσει μια τεράστια εισαγωγή που διαρκεί μια ολόκληρη ώρα. Δε μπορώ να πω ότι αυτή η ώρα είναι κουραστική ή βαρετή, αλλά είναι απλά η εισαγωγή και το μόνο που προκαλεί στο θεατή είναι την ανυπομονησία για να αρχίσει επιτέλους η αναρρίχηση. Αλλά όταν αυτή ξεκινάει, αρχίζουν και τα κυριότερα μειονεκτήματά της. Καταλαβαίνουμε ότι οι καιρικές συνθήκες σε μια τέτοια πλαγιά είναι πραγματικά “δαιμονιώδεις” και αυτές προσπάθησε να τονίσει όσο μπορεί πιο έντονα ο σκηνοθέτης. Το αποτέλεσμα είναι να μη καταλαβαίνουμε τι βλέπουμε, ποιον βλέπουμε, τι κάνουν, γιατί το κάνουν, αχρηστεύοντας πλήρως την ένταση που δημιουργεί με την ρεαλιστική ατμόσφαιρα. Προειδοποιώντας για spoilers, έπρεπε να φτάσει σχεδόν το τέλος της ταινίας για να καταλάβω ποιος έζησε και ποιος πέθανε αφού πραγματικά δε μπορούσα να καταλάβω τι γινόταν. Όμως μια ακόμα πιο δυσάρεστη έκπληξη με περίμενε όταν συνειδητοποιείς ότι η ιστορία δεν έχει ουσιαστικό νόημα. Δε μπορώ να επεκταθώ γιατί θα περάσω σε heavy spoilers αλλά στο τέλος πραγματικά απορούσα γιατί διάλεξαν αυτή την ιστορία για να την κάνουν ταινία.

Δυστυχώς το Nordwand απέτυχε σε υπερβολικά πολλούς τομείς, και στην αρχική ιστορία αλλά και στη κυρίως παραγωγή της. Υπερβολικά μεγάλη διάρκεια, αδιάφορη ιστορία, μέτρια ερμηνεία από τον πιο γνωστό πρωταγωνιστή της Benno Fürmann, ένα εντελώς αδιάφορό και τελικά μη-πιστευτό μελό love-story, πολλά προβλήματα σκηνοθεσίας στις σκηνές ορειβασίας, μια τεράστια εισαγωγή και τελικά μια ταινία που την είχα ξεχάσει πριν καν τελειώσει. Δεν είναι μια κακή ταινία, είναι κάτι χειρότερο, μια αδιάφορη ταινία.

5,5/10

The Social Network review

Πολλές φορές είναι πολύ πιο δύσκολο να γράψεις για μια μέτρια παρά για μια πραγματικά καλή ταινία. Τι μπορείς να γράψεις για τη νέα ταινία του David Fincher; Μετά το ελαφρώς μεγαλομανιακό The Curious Case of Benjamin Button, ο γνωστός σκηνοθέτης επιστρέφει με την ιστορία του Mark Zuckerberg και τη δημιουργία της σελίδας κοινωνικής δικτύωσης, Facebook.

O Mark Zuckerberg είναι μαλάκας. Δεν είναι απλά nerd, ενοχλητικός, αντικοινωνικός, είναι plain and simple μαλάκας. Ένας εκνευριστικά πανέξυπνος 19χρονος φοιτητής του Harvard που χρησιμοποιεί (κλέβει;) την ιδέα δύο συμφοιτητών του για τη δημιουργία μιας low-level σελίδας δικτύωσης των φοιτητών του Harvard. Ο Mark αν και συμφωνεί να τους βοηθήσει, παίρνει την ιδέα και με την οικονομική βοήθεια του μοναδικού του φίλου Eduardo Saverin, την εκτινάσσει στα επίπεδα του theFacebook, όπως είχε αρχικά ονομαστεί. Εξακόσιοι νέοι χρήστες σε μόλις 24 ώρες, και 22 χιλιάδες μέσα σε λίγες εβδομάδες μόνο μέσα στο πανεπιστήμιο του Harvard. Το theFacebook είναι το next big thing, μπαίνει στο λεξιλόγιο όλων των φοιτητών και οι δημιουργοί του γίνονται πιο διάσημοι και από την Natalie Portman! Όμως το facebook, έστω και σε πολύ διαφορετική μορφή ήταν ιδέα άλλων και έτσι μαζί με τους φίλους αυξάνονται και οι εχθροί. Αρχίζουν οι μηνύσεις, οι απειλές αλλά το Facebook δεν έχει σταματημό, γρήγορα εξαπλώνεται σε πολλά πανεπιστήμια της χώρας και πριν καλά το καταλάβουν σε όλο το κόσμο. Μέσα σε λίγα χρόνια γίνεται ο νεότερος δισεκατομμυριούχος αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται και σε δύο μεγάλες εξωδικαστικές διαμάχες με τους φοιτητές που είχαν την αρχική ιδέα αλλά και με τον πρώην καλύτερό του φίλο.

Το μεγαλύτερο ερώτημα που ίσως εγείρω το The Social Network, είναι κατά πόσο ενδιαφέρουσα και κατανοητή είναι μια ταινία για την ιστορία μιας ιστοσελίδας σε αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι facebook, έστω και αν αυτοί είναι λίγοι. Η απάντηση είναι ναι και όχι. Η εκπληκτική σκηνοθεσία του David Fincher μιας τόσο “απλής¨ιστορίας δίνει μια τρομερή ταχύτητα στο ρυθμό της ταινίας με μόνο μειονέκτημα ότι αυτός ο διαολεμένος ρυθμός πέφτει σε δύο-τρία σημεία της, τα οποία γίνονται άμεσα και έντονα κουραστικά. Υπερηχητικά γρήγοροι διάλογοι που τονίζουν την ευφυΐα, την αντικοινωνικότητα, την ειρωνεία της τεχνολογίας που σε κάνουν να ανατριχιάζεις. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη μουσική του Trent Reznor και τις εξαιρετικές ερμηνείες των Jesse Eisenberg, Andrew Garfield αλλά και του Justin Timberlake, δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που σπάνια βλέπουμε πια.

Το The Social Network ΕΙΝΑΙ μια ταινία για το Facebook και δε μπορώ να εγγυηθώ ότι αν δεν έχετε καμία σχέση με το θέμα θα την ευχαριστηθείτε τόσο πολύ αλλά σίγουρα έχει τόσα “τυπικά” συστατικά που δε μπορείς παρά να μείνεις άναυδος με μια τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία που πραγματικά μπορείς να πιστέψεις ότι είναι αληθινή, όσο εξωπραγματική και αν φαίνεται. Ο Fincher επιστρέφει και αξίζει να τον απολαύσετε.

7,5/10

 

Valhalla Rising review

Πολλές είναι οι φορές που διαλέγουμε να δούμε μια ταινία γιατι… κάτι μας κάνει. Έχουμε μια διαίσθηση βρε αδερφέ… Κάπως έτσι λοιπόν, και με λίγη παρότρυνση από το εντυπωσιακό poster αλλά και τον πρωταγωνιστή, αποφάσισα να δω το δανικής παραγωγής, αγγλόφωνο Valhalla Rising.

Κάπου εδώ θα έπρεπε να δώσω μια περίληψη της ιστορίας αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο και θα καταλάβετε γιατί… Είναι ένας μουγγός, τυφλός από το ένα μάτι, και βρίσκεται αιχμάλωτος κάποιων από τους οποίους καταφέρνει να αποδράσει. Στη πορεία του προς κάπου βρίσκει κάποιους άλλους που θέλουν να πάνε στην Ιερουσαλήμ. Τους ακολουθεί, φτάνουν κάπου και για κάποιο λόγο αρχίζουν και αλληλοσκοτώνονται. Δυστυχώς μιλάω σοβαρά. Κάνεις δε ξέρει τι είναι ο πρωταγωνιστής, γιατί ήταν αιχμάλωτος, πως είναι τόσο καλός μαχητής, που πάει, που καταλήγει και γιατί γίνονται όλα αυτά.

Και αν νομίζετε ότι όλα αυτά είναι απλά μια ακαταλαβίστικη περιπέτεια, γελαστήκατε οικτρά. Οι ταινίες του Von Trier μοιάζουν σκηνοθετημένες απ’τον Michael Bay μπροστά στο δημιούργημα του επίσης Δανού Nicolas Winding Refn. Διάλογοι ουσιαστικά δεν υπάρχουν παρά μερικές προτασούλες, που επίσης δε βγάζουν κανένα νόημα. Ατέλειωτα σταθερά πλάνα στα τοπία και κοντινά στα πρόσωπα των ηρώων. Οι σκηνές που θα δείτε στο trailer είναι κυριολεκτικά οι μοναδικές που θα δείτε κάποιου είδους δράση, όχι περισσότερο από δύο λεπτά στο σύνολο στη διάρκειάς της ταινίας. Το μόνο που έχει είναι μια καθηλωτική ατμόσφαιρα στα όμορφα τοπία της Σκοτίας, σε συνδυασμό με την εναλλαγή πλήρης απουσίας οποιουδήποτε ήχου και εκκωφαντικών celtic industrial loop tempo ώστε να σε κρατάει ξύπνιο.

2,5/10

Invictus review

Με το Gran Torino, ο Clint Eastwood έδειξε σημάδια… "ξεμωράματος" και αρκετοί φοβήθηκαν ότι αυτό ήταν και ο τέλος. Ο 80χρονος όμως σκηνοθέτης (μιας και έχει δηλώσει ότι δε θα ξαναπεράσει μπροστά από την κάμερα) φαίνεται ότι έχει ακόμα πολλά να δώσει κάνει το μεγάλο comeback με το Invictus, μια αληθινή ιστορία στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 στη Νότια Αφρική του Νέλσον Μαντέλα.

Η ταινία ξεκινάει με μια γρήγορη και πολύ χρήσιμη ιστορική αναφορά των γεγονότων από το 1990 οπότε ο Μαντέλα αποφυλακίστηκε μετά από 27 χρόνια στη φυλακή του Robben Island λόγω της αντιστασιακής του οργάνωσης ενάντια στο απαρτχάιντ μέχρι την εκλογή του σε πρόεδρο της χώρας το 1994, ρίχνοντας ταυτόχρονες ματιές στη κοινωνία της Νοτίου Αφρικής και των ρατσιστικών αντιλήψεων που κυριαρχούσαν σε επικίνδυνο βαθμό. Ο Μαντέλα, ένας χαρισματικός πολιτικός και άνθρωπος κάνει τα πάντα για να κρατήσει τις ισορροπίες ώστε να μην αρχίσουν οι εχθροπραξίες και ταυτόχρονα να ανασυντάξει την χώρα του μετά από μία σχεδόν 50ετή περίοδο ρατσιστικών διωγμών και εχθροπραξιών. Έπρεπε να βρει έναν τρόπο να ενώσει το έθνος και τον βρήκε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα rugby που θα διοργάνωνε η χώρα του το καλοκαίρι του 1995. Μια επικροτούμενη από τον ίδιο, επιτυχία σε ένα τόσο δημοφιλές άθλημα, και ειδικά της εθνικής ομάδας που ήταν σύμβολο του απαρτχάιντ, θα μπορούσε να ενώσει το λαό και για αυτό το σκοπό έκανε τα πάντα. Το πρόβλημα ήταν όμως ότι μια ομάδα αποτελούμενη από μόνο έναν μαύρο και όλους τους υπόλοιπους λευκού, εκτός από τη κακή αγωνιστική της κατάσταση, έπρεπε να κερδίσει και τη συμπάθεια ολόκληρου του πληθυσμού. Το αν και πως το κατάφερε θα το δείτε στη ταινία…

Ο Νέλσον Μαντέλα είναι (ή μας παρουσιάζεται ως) ένας πανέξυπνος, ευγενικός, με χιούμορ και χαρακτήρα, πολιτικός και άνθρωπος με μια εκπληκτική επιρροή στους ανθρώπους με τους οποίους έρχεται σε επαφή που προκαλεί τον άμεσο και απόλυτο σεβασμό. Κάνει σκληρές επιλογές χωρίς να σκέφτεται το πολιτικό κόστος με απώτερο σκοπό να ενώσει το έθνος του δουλεύοντας μέρα νύχτα σε σημείο εξάντλησης. Αυτός είναι ο Μαντέλα που μας παρουσιάζει ο Clint Eastwood και χωρίς να έχω τις ιστορικές γνώσεις να σχολιάσω την αλήθεια των λεγομένων του, είναι κινηματογραφικά εκπληκτικά ενδιαφέρων χαρακτήρας που πραγματικά θες να δεις την επόμενή του κίνηση. Αλλά ίσως να μην ήταν τόσο ενδιαφέρον αν δεν τον υποδυόταν ο μεγάλος Morgan Freeman σε ένα ρόλο φτιαγμένο για τον ίδιο αφού ήταν και επιλογή του ίδιου του Μαντέλα και αποδεικνύεται χρυσάφι. Τρομακτικά όμοιος με τον Νοτιοαφρικανό ηγέτη φυσιογνωμικά, στο τρόπο ομιλίας του, στις κινήσεις του, πραγματικά ανατριχιαστικά καλός. Σε δεύτερο ρόλο αλλά το ίδιο καλός και ο Matt Damon στο ρόλο του αρχηγού της εθνικής ομάδας rugby που προερχόμενος από μία “οικογένεια του απαρτχάιντ” έχει το δύσκολο έργο να φέρει εις πέρας τη δύσκολη αποστολή που ο Μαντέλα του δίνει. Παρά τα αντιρατσιστικά κλισέ, για τα οποία από πολλούς κατηγορήθηκε, ο Eastwood φτιάχνει μια ταινία που περνάει “νερό” αποφεύγοντας να πέσει στη λόμπα του αθλητικού δράματος μέχρι… λίγο πριν το τέλος. Κάπου εκεί όμως, τον πιάνει το αμερικάνικό του και δείχνει, όπως χαρακτηριστικά θα έλεγε ένας αθλητικογράφος, “εκτεταμένα στιγμιότυπα” από τον τελευταίο και πιο σημαντικό αγώνα, τα οποία όμως διαρκούν υπερβολικά πολύ και για ένα κοινό που δε ξέρει και τους κανόνες του παιχνιδιού προκαλεί μια γρήγορη κούραση ενώ ταυτόχρονα ρίχνει στο ρινγκ και το μεγαλύτερο κλισέ του “ανεβαστικού” λόγου του αρχηγού προς του συμπαίκτες του για τη νίκη. Ευτυχώς, όλη η διάρκεια της ταινία είναι τόσο καλή που έστω και δύσκολα, σε κάνουν να ξεχνάς αυτές τις τραγικές σκηνοθετικές επιλογές που παραλίγο να “σπάσουν τα αυγά” του Invictus.

Ο Dirty Harry ζει και βασιλεύει… Μετά το φέσι του Gran Torino, ο Clint Eastwood επιστρέφει με μια από τις καλύτερές του ταινίες.

 

8/10

 

Times change, we need to change as well.