Κριτική: Michael

Πριν περίπου μια δεκαετία, ο παραγωγός Graham King (που είχε ξαναδοκιμάσει τις δυνάμεις του στο είδος λίγα χρόνια νωρίτερα με το Jersey Boys του Eastwood) έδωσε εντολή στον Bryan Singer (και Dexter Fletcher βεβαίως βεβαίως) να “αναστήσει” τον Freddie Mercury, με το Bohemian Rhapsody να σημειώνει τεράστια επιτυχία, οδηγώντας σε μια έκρηξη κινηματογραφικών μουσικών βιογραφιών, σχεδόν καμία εκ των οποίων όμως δεν κατάφερε να ξεχωρίσει. Έχοντας βρει τη συνταγή, μόλις ένα χρόνο αργότερα εξασφάλισε τα δικαιώματα για τη παραγωγή μιας ταινίας για τη ζωή του «βασιλιά της ποπ» αλλά και εξαιρετικά αμφιλεγόμενης περσόνας, Michael Jackson. Η ταινία καθυστέρησε λίγο αλλά επιτέλους έφτασε στις οθόνες μας. Για να δούμε τί είδαμε…

Intouchables [Αθικτοι] review

Η σαρωτική πορεία του The Artist, άφησε έξω από το χορό των βραβείων μια άλλη Γαλλική ταινία, που σίγουρα της άξιζε πολύ μεγαλύτερη δημοσιότητα. Το Intouchables κυκλοφόρησε και στη χώρα μας και είναι από τις ελάχιστες φορές που μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά και να το προτείνω χωρίς κανέναν ενδοιασμό στον οποιονδήποτε.

Moneyball review

Έξι χρόνια μετά το εξαιρετικό Capote, ο Bennett Miller επιστρέφει με το Moneyball, μια ταινία για το baseball, που πέρασε από πολλά κύματα μέχρι να καταφέρει να βρεθεί στη μεγάλη οθόνη. Μια ταινία για το baseball; Χμμ, πόσο ενδιαφέρουσα μπορεί να είναι στο ελληνικό κοινό;

50/50 review

Οι περισσότεροι έχουμε κάποιο γνωστό, κάποιο φίλο, κάποιο συγγενή ή ακόμα και τον εαυτό μας, που έχει περάσει, επιτυχημένα ή μη, από κάποια μορφή καρκίνου. Η στιγμή της ανακοίνωσης, η αντιμετώπιση του ασθενή αλλά και του περιβάλλοντός του, είναι κάποια γεγονότα που εκ πρώτης όψεως θα μπορούσαν να αποτυπωθούν μόνο σε μια άκρως δραματική ταινία. Όταν όπως στο πλάι, υπάρχει ο Seth Rogen, η παρουσία της κωμωδίας είναι επιβεβλημένη, αλλά πόσο τελικά πετυχαίνει το στόχο της;

J. Edgar review

Ο Clint Eastwood δεν είναι ένας σκηνοθέτης που μπορείς να εμπιστευθείς με κλειστά τα μάτια. Του έχεις εμπιστοσύνη ότι δεν έχει πέσει (ακόμα) στην ημικωματώδη κατάσταση άλλων υπέργηρων σκηνοθετών που δε θέλουν να το βάλουν κάτω αλλά οι επιλογές του είναι συχνά διφορούμενες με τις ταινίες του να γίνονται στόχος σχολίων. Μετά το Hereafter, ο Eastwood αναλαμβάνει να μας παρουσιάσει τη ζωή ενός ανθρώπου που άλλαξε την έννοια της πληροφορίας, και από διαπραγματευτικό αβαντάζ τη μετέτρεψε σε εκβιαστικό όργανο κυνηγιού μαγισσών. Ποιος ήταν τελικά ο J. Edgar Hoover;

The Iron Lady [Η Σιδηρά Κυρία]review

Η Margaret Thatcher είναι μία γυναίκα που συζητήθηκε, μια γυναίκα που αποτέλεσε σταθμό για τη πορεία της Μεγάλης Βρετανίας αλλά κατά βάθος ήταν απλά μία ακόμα πολιτικός, και όπως όλοι οι πολιτικοί τα τελευταία…4000 χρόνια ήθελε ένα και μόνο πράγμα, Εξουσία.

My Week with Marilyn [Επτά Μέρες με τη Μέριλιν] review

Πολλοί έχουν προσπαθήσει κατά καιρούς να αναπαραστήσουν κομμάτια ή όλη τη ζωή της θρυλικής Marilyn Monroe με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Εκτός των πολυτάραχων ερώτων της και του «περίεργου» θανάτου της, αυτό που ελκύει ακόμα και σήμερα είναι ότι πραγματικά δε ξέρουμε ποια ήταν η Marilyn. Ήταν μια bimbo pin-up girl, ήταν μια μαριονέτα στα χέρια του περίγυρού της, ήταν μια πανέξυπνη γυναίκα που ήξερε πώς να πλασάρεται ή μήπως λίγο απ’ όλα. Το My Week with Marilyn χωρίς να θέλει να το παίξει ντετέκτιβ, τείνει προς τη τελευταία επιλογή και έχει μια εκπληκτική Michelle Williams για να το καταφέρει.

127 Hours [127 Ώρες] review

Μετά τη τεράστια, και μάλλον αναπάντεχη, επιτυχία του Slumdog Millionaire, ο Danny Boyle δε κάνει τη χάρη στους φανς με το πολυαναμενόμενο 28 Μήνες Μετά… αλλά αποφασίζει να ασχοληθεί με την αληθινή ιστορία, τη περιπέτεια του Aron Rarlston.

Ο Aron είναι ένας νέος ορειβάτης που ζει μέσα στο κίνδυνο του χόμπι του. Είναι υπερβολικά σίγουρος για τον εαυτό του και ρισκάρει τη κάθε στιγμή. Ένα Σάββατο λοιπόν ξεκινάει για μια “βόλτα” στα φαράγγια της Utah. Με τον απολύτως βασικό εξοπλισμό και χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν φεύγει για μία “περιπέτεια ρουτίνας”. Ένα στραβοπάτημα, ένας χαλαρός βράχος και βρίσκεται ξαφνικά εγκλωβισμένος με το χέρι του σφηνωμένο στα βράχια. 127 ώρες αποκλεισμού, οριακής απελπισίας με ελάχιστα εφόδια μέχρι το διαφαινόμενο απονενοημένο…

Αν και, όπως φαντάζομαι, η αληθινή ιστορία του Ralston δεν είναι γνωστή σε πολλούς, έγινε το “δημοσιογραφικό” λάθος την αποκάλυψής της, και μάλιστα σχεδόν με κάθε λεπτομέρεια από τη στιγμή που πρωτοανακοινώθηκε η ταινία από τον σκηνοθέτη. Άρα αναγκαστικά, πας να δεις μια ταινία που λίγο-πολύ ξέρεις τι θα γίνει σε όλη τη διάρκειά της και ειδικότερα στο φινάλε της. Παρ' όλα ταύτα, χάρη στην πάντα εξαιρετική σκηνοθεσία και μοντάζ των Boyle και Harris, η ταινία στη μεγαλύτερη διάρκειά της είναι απίστευτα διασκεδαστική, έντονη, γρήγορη, δυνατή με πανέξυπνες αλλαγές ρυθμού και διάθεσης ώστε να μη κουράζει. Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την εξαιρετική μουσική του υποψήφιου για Όσκαρ, A.R. Rahman, το ανατριχιαστικά υπνωτιστικό τραγούδι της Dido που μας θυμίζει λίγο το θρίαμβο της Annie Lennox με το Into The West, και την εξαιρετική ερμηνεία του (αχώνευτου μεν, ταλαντούχου δε) James Franco συμπληρώνουν μια από τις πιο γεμάτες κινηματογραφικά ταινίες της χρονιάς.

Ο λόγος όμως που τελικά, οι 127 Ώρες θεωρούνται αουτσάιντερ σε όλες τις μεγάλες κατηγορίες είναι η φτωχή ιστορία. Μπορεί όλα τα παραπάνω να είναι ενδιαφέροντα οπτικά αλλά αυτές οι 127 ώρες είναι πραγματικά άδειες. Οι προσπάθειες του Aron για να απεγκλωβιστεί είναι ουσιαστικά μόλις 2-3 σε διάστημα 5 ημερών και όλη την υπόλοιπη διάρκεια παρακολουθούμε τον αγώνα του να επιβιώσει κάνοντας οικονομία το ελάχιστο νερό που έχει στο παγούρι, καταγράφοντας στη κάμερά του τη κατάστασή του παραδεχόμενος τα λάθη του και όταν πια περνάνε οι μέρες, τις παραισθήσεις/σκέψεις της ζωής τους η οποία δεν έχει σχεδόν κανένα ενδιαφέρον. Η σχέση με τους γονείς του, τα παιδικά του χρόνια, η γκόμενα που παράτησε και ίσως δεν έπρεπε και τα λοιπά και τα λοιπά. Βέβαια από τη στιγμή που η αληθινή ιστορία του Aron είναι έτσι, δε μπορούσε να βάλει ο Boyle κάτι παραπάνω αλλά θα μπορούσε να πάρει το ρίσκο να κόψει τις αδιάφορες σκηνές έστω και αν το τελικό αποτέλεσμα ήταν μικρότερο από 85 λεπτά. Η ίδια απουσία ιστορίας δε δίνει την ευκαιρία και στον Franco να ξεδιπλώσει το ταλέντο του αφού στο μεγαλύτερο διάστημα της ταινίας βρίσκεται καθηλωμένος και σχετικά άφωνος.

Λίγο πριν τελειώσω, θα πρέπει να προειδοποιήσω ότι το φινάλε είναι αφάνταστα έντονο, ανατριχιαστικό και ψυχοβγαλτικό που δικαιολογεί τις φήμες για λιποθυμίες και κρίσεις πανικού. Be prepared…

Οι 127 ώρες ήταν βασανιστικές για τον Aron Ralston αλλά τα όσα συνέβησαν κατά τη διάρκειά τους δεν έφταναν για να χαρακτηρίσει ως αριστούργημα την ταινία του Boyle. Παρά όμως τη μεγάλη κοιλιά, που όμως δεν καταντάει σε κανένα σημείο βαρετή, η ταινία είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες της χρονιάς.

7/10

 

The King’s Speech (Ο Λόγος του Βασιλιά) review

Η προσπάθεια ενός βασιλιά να εκφωνήσει ένα λόγο πριν 70 χρόνια δε μοιάζει και το πιο ενδιαφέρον θέμα, όμως με τη κατάλληλη διαχείριση αλλά και διαφήμιση μπορεί να γίνει μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Ο Albert Frederick Arthur George, είναι ο μικρότερος γιος του Βασιλέα της Βρετανίας Γεωργίου του 5ου. Είναι ντροπαλός και δε θέλει να έχει καμία σχέση με τη πολιτική αφού αυτό που ήξερε να κάνει είναι να είναι αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού. Ως γιος του βασιλιά και Δούκας του Γιορκ όμως, έπρεπε να εκφωνεί κάποιους λόγους και πάντα τα έκανε θάλασσα αφού δε μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Οι γιατροί που κλήθηκαν να τον γιατρέψουν με διάφορες μεθόδους δε κατάφεραν τίποτα. Ο Δούκας τα είχε παρατήσει αλλά όχι και η σύζυγος του Elizabeth που βρήκε τον Lionel Logue, έναν Αυστραλό “γιατρό” που με αρκετά ανορθόδοξες μεθόδους, ήταν η τελευταία ελπίδα του Δούκα. Ο Logue αγνοεί σχεδόν επιδεικτικά τον τίτλο του Δούκα και του φέρεται ως ίσο προς ίσο από τη πρώτη στιγμή με αποτέλεσμα αρκετές παρεξηγήσεις αλλά και μια ιδιαίτερη σχέση να δημιουργείται μεταξύ των δύο αντρών. Ο βασιλέας Γεώργιος ο 5ος πεθαίνει, ο νόμιμος διάδοχος πρίγκιπας Edward αρνείται το θρόνο για να παντρευτεί μια διαζευγμένη αμερικανίδα και ξαφνικά και χωρίς να το επιδιώκει, ο Δούκας Albert γίνεται Βασιλιάς Γεώργιος ο 6ος, πατέρας της σημερινής βασίλισσας Ελισάβετ. Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκινάει και ο βασιλιάς πρέπει να εκτελέσει το πιο σημαντικό του καθήκον, να αναγγείλει ραδιοφωνικά την έναρξη του πολέμου σε όλο την επικράτεια της τότε τεράστιας Βρετανικής αυτοκρατορίας. Παρά τις συνεχείς συγκρούσεις, ο Logue είναι η μόνη ελπίδα του βασιλιά για να καταφέρει να εκφωνήσει το πρώτο του λόγο εν καιρώ πολέμου.

Παρατηρώντας τους συντελεστές της ταινίας, ο πιο αδύναμος κρίκος είναι ο σεναριογράφος David Seidler, που αν και βετεράνος (γράφει σενάρια από τη δεκαετία του ‘60), δεν έχει καμιά επιτυχία στο ενεργητικό του γράφοντας σενάρια για τηλεταινίες και αποτυχημένες ταινίες κινημένων σχεδίων. Ευτυχώς για όλους μας, το σενάριό του τα καταφέρνει εξαιρετικά αφού δεν είναι φλύαρο, έχει πινελιές ανώτατης ποιότητας μαύρου χιούμορ, και κυρίως δεν έχει σκοπό να μας μάθει ιστορία αλλά να μας διηγηθεί μια διασκεδαστική, σχεδόν ειρωνική, ιστορία. Για εμάς τους μικρότερους που δεν έχουμε ζήσει βασιλεία, η ειρωνεία είναι τεράστια όταν συνειδητοποιείς ότι το σημαντικότερο καθήκον ενός βασιλιά είναι…να βγάζει λόγους.

Ο Λόγος του Βασιλιά, στοχεύει κυρίως στη σχέση των δύο ανδρών και στο “θράσος” του Αυστραλού “γιατρού” να αντιμετωπίσει τον Δούκα ως έναν κοινό θνητό. Οι χιουμοριστικές, συγκινητικές, φιλικές καταστάσεις που δημιουργούνται κατά της διάρκεια της θεραπείας του Δούκα, είναι το δυνατότερο σημείο της ταινίας. Δεν είναι μια ταινία εποχής με φανταχτερά σκηνικά και κουστούμια αλλά βασίζεται αποκλειστικά στο τρομερά δυνατό ντουέτο γιατρού-ασθενή που απλά τυχαίνει να είναι ο μελλοντικός βασιλιάς με όλα τα ευτράπελα και τις παρεξηγήσεις που αυτό συνεπάγεται. Η ταινία καλύπτει μια σημαντική εποχή για την Βρετανία, τη περίοδο πριν την έναρξη του πολέμου, το θάνατο ενός βασιλιά, την άρνηση του θρόνου από το νόμιμο διάδοχο λόγω της σχέσης του με μια παντρεμένη αμερικανίδα, καταστάσεις που πρέπει να γνωρίζουμε και παρόλο που δε προσπαθούν να μας μάθουν ιστορία, αποτελούν τα πιο αδύνατα σημεία της, έστω και αν αυτά έχουν, πολύ σωστά, συγκρατηθεί στο μικρότερο δυνατό χρόνο.

Ο κυριότερος λόγος που η ταινία έλαβε τις μεγάλες διακρίσεις, και θα λάβει και ακόμα μεγαλύτερες τους επόμενου μήνες, είναι οι ερμηνείες των τριών βασικών πρωταγωνιστών, του Colin Forth, του Geoffrey Rush και της Helena Bonham Carter. Με κορωνίδα τον Firth, που είναι πραγματικά ανεπανάληπτος σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες που έχω δει ποτέ, λίγο πιο πίσω τον “καπετάν Barbossa” Rush και σε αρκετά μικρότερο ρόλο την Bonham Carter, το cast είναι από τα καλύτερα και πιο ταλαντούχα των τελευταίων ετών.

Το King’s Speech, είναι μια από τις πιο ευχάριστες “σοβαρές” ταινίες της χρονιάς. Με μοναδικό μειονέκτημα όλες τις, έστω και όχι πολλές, σκηνές που απουσιάζει από την οθόνη μας το πρωταγωνιστικό δίδυμο, ο Λόγος του Βασιλιά είναι μια διασκεδαστικότατη ταινία που θα ταρακουνήσει λίγο από κάθε σας συναίσθημα με το εξαιρετικό χιούμορ της, τη συγκίνηση αλλά και τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής σε συνδυασμό με τη υπόγεια πολιτική σάτιρα. Μπορεί στο τέλος να μη σου αφήνει την αίσθηση του αριστουργήματος, ίσως λόγω της ελαφρότητάς της, αλλά είναι σίγουρα από τις ταινίες που αξίζει να δουν όλοι.

7,5/10

 

The Fighter review

Πριν περίπου τρία χρόνια, ο Darren Aronofsky είχε ανακοινώσει σχεδόν ταυτόχρονα τα Wrestler και Fighter, δυο ταινίες με σχεδόν κοινό θέμα, κάτι που φυσικά προκάλεσε την απορία. Το Wrestler βγήκε στις αίθουσες πολύ γρήγορα και, για ακατανόητο σε μένα λόγο, εντυπωσίασε. Ο γνωστός σκηνοθέτης αποφάσισε να αλλάξει άθλημα, σκηνοθετώντας το εξαιρετικό Black Swan παραδίδοντας το The Fighter στον David O. Russell, γνωστό κυρίως από το Three Kings, μένοντας πίσω ως παραγωγός.

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και ο Micky Ward είναι ένας μποξέρ που ζει στη Μασαχουσέτη και προσπαθεί να χτίσει τη καριέρα του. Με προπονητή τον πρώην πρωταθλητή, νυν εθισμένο στο κρακ, ετεροθαλή μεγαλύτερο αδερφό του, Dickie και με μάνατζερ την μητέρα του Alice, βλέπει να πληρώνει τα λάθη της οικογένειάς του, τους οποίους λατρεύει αλλά του κάνουν κακό στη καριέρα, κλείνοντάς του αγώνες που τον καταστρέφουν. Η Alice είναι η απόλυτη αρχηγός τους σπιτιού, και παρά τις καταστροφικές συνήθειες του Dickie, ο μεγάλος αδερφός είναι το σύμβολο της οικογένειας, το καμάρι της πόλης, η αδυναμία της. Μια ακόμα μικροπαρανομία του Dickie όμως θα τον φέρει στη φυλακή, και ο Micky πρέπει επιτέλους να δει την αλήθεια μακριά από την οικογένεια.

Να ξεκαθαρίσω ότι ποτέ δε με ενθουσίασαν οι ταινίες με μποξέρ, παλαιστές και κάθε τέτοιου είδους μαχητές. Η ιστορία, κάθε φορά η ίδια, το φτωχόπαιδο με τα χίλια μύρια προβλήματα που τελικά γίνεται πρωταθλητής. Δυστυχώς και στο Fighter, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα με τη διαφορά ότι δίνεται περισσότερη έμφαση στα ενδοοικογενειακά προβλήματα του Dickie και του Micky και λιγότερο σε αυτή καθ’ αυτή τη προσπάθεια επαγγελματικής επιτυχίας. Το τελικό αποτέλεσμα όμως δεν αλλάζει και ιδιαίτερα μιας και λίγο πολύ ξέρεις τι θα γίνει από την αρχή ως το τέλος (και δεν εννοώ ότι γνωρίζω την αληθινή ιστορία του Mickey Ward, δε τον έχω καν ακουστά), το σενάριο είναι ιδιαιτέρως προβλέψιμο και γενικά μας παρουσιάζει μια ιστορία που προσωπικά δε μου προκάλεσε το παραμικρό ενδιαφέρον για τον πραγματικό Micky Ward.

Όμως το Wrestler, έτσι και το Fighter βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών της. Αυτή τη φορά όμως οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι οι δεύτεροι ρόλοι, η Alice, ο Dickie, η κοπέλα του Micky, Charlene, αφού ο Ward μοιάζει σαν μικρή μαριονέτα στα χέρια του που απλά προσπαθεί να διαλέξει αφεντικό. Σίγουρα όχι κακός, αλλά ο Mark Wahlberg, αν και θεωρητικά πρωταγωνιστής, δε μπορούσε να συγκριθεί με τις εξαιρετικές Melissa Leo, Amy Adams και κυρίως τον Christian Bale. Για ν-οστή φορά ο Bale αλλάζει εντελώς την εμφάνισή του και το σώμα του, πλησιάζοντας τα κιλά του Μηχανουργού ή του Rescue Dawn, και δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία, πανάξια υποψήφια για χρυσό αγαλματάκι.

Εξαιρετικές ερμηνείες…και τέλος. Μια οικογενειακή ιστορία χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ένας πρωταγωνιστής μαριονέτα, ικανοποιητική σκηνοθεσία εκτός των σκηνών μέσα στους αγώνες που όλα μοιάζουν αρκετά ψεύτικα και συνολικά μια ταινία που, με τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα, τα ups and downs, είναι στα ίδια επίπεδα με τον Παλαιστή. Για τους περισσότερους αυτό μπορεί να είναι θετικότατο, αλλά για μένα είναι απογοητευτικό.

5,5/10

 

Bronson review

Πολλοί ίσως ξαφνιαστήκατε αλλά και εντυπωσιαστήκατε όταν πριν λίγους μήνες, ανάμεσα στο all-star cast του Inception, ξεχώρισε ο σχετικά άγνωστος Tom Hardy στο ρόλο του Eames, τόσο πολύ ώστε να έχει ήδη υπογράψει και για ρόλο στο Dark Knight Rises. Πως όμως επιλέχτηκε ένας τέτοιος ηθοποιός, ανερχόμενος και με αρκετές και γνωστές ταινίες στο βιογραφικό του όπως Marie Antoinette, Layer Cake και Star Trek: Nemesis μεν, αλλά που όμως προφανώς πέρασε απαρατήρητος στους περισσότερούς μας. Η απάντηση βρίσκεται στο Bronson, την προτελευταία ταινία του Δανού Nicolas Winding Refn (πριν το κάκιστο Valhalla Rising) που έγινε σχετικά γνωστός στο Ευρωπαϊκό κοινό από τη βίαιη τριλογία Pusher.

Ο Charlie Bronson γεννήθηκε στην Ουαλία το 1952 με το όνομα Michael Gordon Peterson. Από μικρός το μόνο που του άρεζε ήταν η βία. Χωρίς  πολλές πολλές δικαιολογίες το μόνο που έκανε ήταν να μπλέκει σε καβγάδες. Μόλις στα 19 του μπήκε για πρώτη φορά στη φυλακή για ληστεία στο τοπικό ταχυδρομείο και εκεί ανακάλυψε ότι η φυλακή είναι το δικό του λούνα παρκ αφού εκεί έβρισκε άφθονες ευκαιρίες και θύματα για τη βίαιη μανία του. Η υπερβίαιη συμπεριφορά του και η ανικανότητα του συστήματος να τον ελέγξει τον έφερε σε διάφορα ψυχιατρικά και σωφρονιστικά ιδρύματα όπου φυσικά το μόνο που έκανε ήταν να βρίσκει ευκαιρίες να σαπίζει στο ξύλο συγκρατουμένους και φύλακες, να παίρνει ομήρους και να βανδαλίζει δημόσια περιουσία. Με μια μικρή “διακοπή” 69 ημερών που αφέθηκε ελεύθερος, ο Bronson έζησε και συνεχίζει να ζει όλη του τη ζωή στη φυλακή. Το ίσως απίστευτο στοιχείο του σεναρίου του Bronson είναι ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία (με αρκετές βέβαια “κινηματογραφικές” αλλαγές) με τον πραγματικό Charles Bronson να είναι ακόμα έγκλειστος στη φυλακή του Wakefield χωρίς να έχει κάποια ημερομηνία αποφυλακίσεως και να θεωρείται μέχρι σήμερα ο πιο βίαιος εγκληματίας της Βρετανίας.

Δεν υπάρχει τίποτα κοινότυπο στο Bronson. Ο σκηνοθέτης πήρε μια σχεδόν απίστευτη αληθινή ιστορία, της άλλαξε τα φώτα ώστε να ταιριάζει στις ιδιαιτερότητές του και μας παρέδωσε ένα σχεδόν σουρεαλιστικό υπερβίαιο παραμύθι παρουσιασμένο με θεατρική αφήγηση και όμοια σκηνοθετικά τρικς, που όντως εντυπωσιάζουν σε μια κινηματογραφική ταινία, αλλά έχασε την ουσία. Το Bronson δεν είναι μια βιογραφία με την κλασσική έννοια του όρου, απλά μας παρουσιάζονται, μερικές από τις σημαντικότερες (κατά το σκηνοθέτη) στιγμές της ζωής του με τον ίδιο στο ρόλο του θεατρικού αφηγητή. Η χρήση αναρίθμητων οπτικών τρικς για να δώσει ένα έντονο στυλιζάρισμα στον οπτικό τομέα σίγουρα εμπλουτίζει το περιτύλιγμα αλλά όταν το περιεχόμενο είναι τόσο επαναλαμβανόμενο με την μόνη ιστορία που ουσιαστικά παρακολουθούμε να είναι τον Bronson να μεταφέρεται από φυλακή σε φυλακή και να ξυλοκοπεί φύλακες, δε μπορεί παρά να κουράσει ανελέητα το θεατή.

Όμως κακά τα ψέματα, ο λόγος που θα δεις και πραγματικά αξίζει να δεις το Bronson είναι η ερμηνεία του Tom Hardy. Αν δε σου πουν ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που είδαμε στο Inception, δε μπορείς να το πιστέψεις, κάτι που είναι προφανές και από την αφίσα. Αυτός ο σικ νεαρός γίνεται ένα πραγματικό κτήνος, σωματικά και πνευματικά. Η ανεξέλεγκτη οργή του αποτυπώνεται σε κάθε του κίνηση, όπως και παντελής απουσία κοινωνικότητας. Έστω και σε όχι ιδιαίτερα καλοχορογραφημένες σκηνές ξύλου (η κλασσική μπουνιά που φεύγει 5-10 εκατοστά μακριά το πρόσωπο του φύλακα και ο τελευταίος εκτοξεύεται στον απέναντι τοίχο, είναι συχνό φαινόμενο), η μανία, η τρέλα, η ευχαρίστηση που έχει όταν σαπίζει κάποιον στο ξύλο είναι μνημειώδης. Υπάρχουν όμως με μερικές λίγες σκηνές που μάλλον έπρεπε να ξαναγυριστούν γιατί περιέργως η ερμηνεία περνάει τα όρια του θεατρινισμού και φτάνουν το καραγκιοζιλίκι, κάτι που φυσικά δεν είναι καθόλου δύσκολο αφού ο χαρακτήρας είναι ένας πραγματικός κλόουν του συστήματος που με τις πράξεις του διασκεδάζει τους θεατές.

Το Bronson σαν σύνολο δεν έχει να προσφέρει σχεδόν τίποτα στο θεατή εκτός από κάποιες πληροφορίες για τον κρατούμενο Charles Bronson, αρκετές εκ των οποίων είναι και παραποιημένες. Έχει σίγουρα τις πολύ έντονες σκηνές της με απίστευτα ειρωνικό χιούμορ και στυλιζαρισμένη βία αλλά αυτές είναι πραγματικά λίγες αφού δεν υπάρχει το υλικό για τις ενώσει. Το μόνο που σου μένει στο τέλος είναι η εκπληκτική ερμηνεία του Hardy, μερικοί σκηνοθετικοί “θεατρινισμοί” όπως ο άνθρωπος με τα δύο πρόσωπα και ο κλόουν που δίνουν μια άλλη ποιότητα στη γενική αισθητική και η κούραση, η πολύ μεγάλη κούραση που νοιώθεις μετά από μία μόλις 90 λεπτών ταινία αφού νομίζεις ότι κράτησε πάνω από 2 ώρες.

5/10

 

The Social Network review

Πολλές φορές είναι πολύ πιο δύσκολο να γράψεις για μια μέτρια παρά για μια πραγματικά καλή ταινία. Τι μπορείς να γράψεις για τη νέα ταινία του David Fincher; Μετά το ελαφρώς μεγαλομανιακό The Curious Case of Benjamin Button, ο γνωστός σκηνοθέτης επιστρέφει με την ιστορία του Mark Zuckerberg και τη δημιουργία της σελίδας κοινωνικής δικτύωσης, Facebook.

O Mark Zuckerberg είναι μαλάκας. Δεν είναι απλά nerd, ενοχλητικός, αντικοινωνικός, είναι plain and simple μαλάκας. Ένας εκνευριστικά πανέξυπνος 19χρονος φοιτητής του Harvard που χρησιμοποιεί (κλέβει;) την ιδέα δύο συμφοιτητών του για τη δημιουργία μιας low-level σελίδας δικτύωσης των φοιτητών του Harvard. Ο Mark αν και συμφωνεί να τους βοηθήσει, παίρνει την ιδέα και με την οικονομική βοήθεια του μοναδικού του φίλου Eduardo Saverin, την εκτινάσσει στα επίπεδα του theFacebook, όπως είχε αρχικά ονομαστεί. Εξακόσιοι νέοι χρήστες σε μόλις 24 ώρες, και 22 χιλιάδες μέσα σε λίγες εβδομάδες μόνο μέσα στο πανεπιστήμιο του Harvard. Το theFacebook είναι το next big thing, μπαίνει στο λεξιλόγιο όλων των φοιτητών και οι δημιουργοί του γίνονται πιο διάσημοι και από την Natalie Portman! Όμως το facebook, έστω και σε πολύ διαφορετική μορφή ήταν ιδέα άλλων και έτσι μαζί με τους φίλους αυξάνονται και οι εχθροί. Αρχίζουν οι μηνύσεις, οι απειλές αλλά το Facebook δεν έχει σταματημό, γρήγορα εξαπλώνεται σε πολλά πανεπιστήμια της χώρας και πριν καλά το καταλάβουν σε όλο το κόσμο. Μέσα σε λίγα χρόνια γίνεται ο νεότερος δισεκατομμυριούχος αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται και σε δύο μεγάλες εξωδικαστικές διαμάχες με τους φοιτητές που είχαν την αρχική ιδέα αλλά και με τον πρώην καλύτερό του φίλο.

Το μεγαλύτερο ερώτημα που ίσως εγείρω το The Social Network, είναι κατά πόσο ενδιαφέρουσα και κατανοητή είναι μια ταινία για την ιστορία μιας ιστοσελίδας σε αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι facebook, έστω και αν αυτοί είναι λίγοι. Η απάντηση είναι ναι και όχι. Η εκπληκτική σκηνοθεσία του David Fincher μιας τόσο “απλής¨ιστορίας δίνει μια τρομερή ταχύτητα στο ρυθμό της ταινίας με μόνο μειονέκτημα ότι αυτός ο διαολεμένος ρυθμός πέφτει σε δύο-τρία σημεία της, τα οποία γίνονται άμεσα και έντονα κουραστικά. Υπερηχητικά γρήγοροι διάλογοι που τονίζουν την ευφυΐα, την αντικοινωνικότητα, την ειρωνεία της τεχνολογίας που σε κάνουν να ανατριχιάζεις. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη μουσική του Trent Reznor και τις εξαιρετικές ερμηνείες των Jesse Eisenberg, Andrew Garfield αλλά και του Justin Timberlake, δημιουργούν ένα αποτέλεσμα που σπάνια βλέπουμε πια.

Το The Social Network ΕΙΝΑΙ μια ταινία για το Facebook και δε μπορώ να εγγυηθώ ότι αν δεν έχετε καμία σχέση με το θέμα θα την ευχαριστηθείτε τόσο πολύ αλλά σίγουρα έχει τόσα “τυπικά” συστατικά που δε μπορείς παρά να μείνεις άναυδος με μια τόσο ενδιαφέρουσα ιστορία που πραγματικά μπορείς να πιστέψεις ότι είναι αληθινή, όσο εξωπραγματική και αν φαίνεται. Ο Fincher επιστρέφει και αξίζει να τον απολαύσετε.

7,5/10

 

The Runaways review

Οι Runaways δημιουργήθηκαν το 1975 από την ντράμερ Sandy West και την κιθαρίστρια Joan Marie Larkin ή όπως έγινε γνωστή Joan Jett. Αν πω ότι τις είχα έστω ακουστά πριν δω την ομώνυμη ταινία, θα πω ψέματα, έστω και αν η Joan Jett είναι από τα ιστορικά ονόματα της ροκ σκηνής. Με δεδομένη την πλήρη άγνοιά μου, το The Runaways με εξίταρε να ακούσω κάποια από τα τραγούδια τους αλλά φτάνει μόνο αυτό;

Οι προαναφερόμενες, έφηβες στην ηλικία μουσικοί, μαζί με τον ημίτρελο αλλά πανούργο manager Kim Fowley, έκαναν την αρχή ανακαλύπτοντας στην 15χρονη Cherie Currie, την lead singer του συγκροτήματος ώστε να ταράξουν τα νερά της ροκ με το πιο άγριο all-girl rock band. Η σταδιακή εναρμόνιση-εκπαίδευση της Cherie αφού δεν ήταν καν τραγουδίστρια, η συγγραφή των τραγουδιών, τα πρώτα live σε prive παρτύ και λούνα παρκ, έφεραν την μεγάλη επιτυχία των τουρνέ σε όλο τη κόσμο, την αναγνωσιμότητα αλλά και τις κόντρες.

Ο δρόμος προς την επιτυχία παρουσιάζεται σχεδόν στρωμένη με ροδοπέταλα, κάτι που προφανώς δεν ίσχυε, με σκοπό η σκηνοθέτης να εστιάσει στις σχέσεις μεταξύ των μελών του γκρουπ αλλά και να αποτυπώσει πιστά την εποχή. Έχοντας ουσιαστικά τρία καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη, το μοναδικό που είναι απολύτως επιτυχημένο είναι η αναπαράσταση της ροκ σκηνής της εποχής νοιώθοντας πραγματικά ότι βλέπεις τις αληθινές Runaways και μεγάλο ρόλο σε αυτή την επιτυχία έχουν οι εξαιρετικές ερμηνείες της Dakota Fanning και κυρίως των oscar-worthy Kristen Stewart και Michael Shannon στο ρόλο των Cherie Currie, Joan Jett και Kim Fowley αντίστοιχα.

Δυστυχώς τα υπόλοιπα “καρπούζια” πέφτουν από τα χέρια της Ιταλίδας σκηνοθέτιδας Floria Sigismondi, έστω και χωρίς να σπάσουν αφού και η καλλιτεχνική πορεία του συγκροτήματος και οι σχέσεις μεταξύ των μελών του, παρουσιάζονται με πολύ μικρή και επιφανειακή απλή καταγραφή γεγονότων χωρίς να δίνει ευκαιρία στο θεατή να συμπάσχει.

Το The Runaways σου προκαλεί σίγουρα τη περιέργεια να ενδιαφερθείς να μάθεις κάτι παραπάνω για την ιστορία αλλά και το μέλλον του συγκροτήματος και των μελών του ενώ ταυτόχρονα έχεις στο youtube να παίζουν τα Cherry Bomb, Crimson And Clover και I Love Rock N' Roll, αλλά μέχρι εκεί. Η ιστορία τους δεν έχει κάτι το ιδιαιτέρως ενδιαφέρον εκτός του ιστορικού δεδομένου του girl-rock-band και των εκπληκτικών ερμηνειών της Kristen Stewart (ξεχάστε τις χαζομαρούλες των Twilight) και Michael Shannon.

6/10

 

Creation [Δημιουργία] review

Ένα κουτί, ένα μπαούλο που ανακάλυψε πριν μερικά χρόνια ο Randal Keynes, τρισέγγονος του Κάρολου Δαρβίνου, συμπλήρωσε ένα κομμάτι του παζλ της ζωής του Βρετανού φυσιοδίφη. Το Creation, η νέα ταινία του Jon Amiel, σκηνοθέτη του Sommersby και Entrapment, δεν ασχολείται με το ταξίδι του Darwin με το Beagle και σε ότι έζησε σε αυτό, όπως θα περιμέναμε, αλλά στη περίοδο ακριβώς πριν τη κυκλοφορία του μεγαλύτερού πονήματός του “Η καταγωγή των ειδών” που του έφερε και τον τίτλο του θεμελιωτή της θεωρίας της εξέλιξης.

Βρισκόμαστε στο 1858, οπότε ο Δαρβίνος ζει με τη σύζυγο του Emma , η οποία ήταν εξαδέλφη του, και τα τρία εν ζωή παιδιά του, στο Downe του Λονδίνου. Ήταν η περίοδος που δούλευε στη συγγραφή της “Καταγωγής των ειδών” αλλά είναι και η περίοδος θρήνου για την πολυαγαπημένη του κόρη Annie που έχασε από άγνωστη τότε ασθένεια, που σήμερα πιστεύεται ότι ήταν φυματίωση. Είχε δύο μεγάλα ψυχολογικά βάρη να σηκώσει και το σώμα του αντιδρούσε με το Δαρβίνο να νοιώθει συνέχεια άρρωστος. Από τη μία το έργο του που εναντιωνόταν στις βασικές αρχές της εκκλησίας και της πίστης μεταξύ των οποίων και η γυναίκα του, η οποία χαρακτηριστικά έλεγε ότι ξεκίνησε πόλεμο με το Θεό, αλλά και την προσωπική του πίστη που μπορεί να μην ήταν τόσο δυνατή αφού ο ίδιος ήταν πάντα σκεπτικιστής αλλά τον έφερνε σε έναν εσωτερικό ψυχολογικό πόλεμο που τον απομάκρυνε όλο και περισσότερο από την οικογένειά του. Από την άλλη, η αδυναμία που είχε πάντα στην 10χρονη Annie ήταν παραπάνω από εμφανής με την μικρή να είναι διψασμένη να ακούει ιστορίες αλλά και να πηγαίνει κόντρα στη κοινωνία υπερασπίζοντας τις θεωρίες του πατέρα της. Ο Κάρολος είχε αναλάβει προσωπικά την θεραπεία της Annie και το γεγονός ότι παρόλα τα όσα έκανε, αυτή πέθανε, έκανε τον Κάρολο ράκος. Άρχισε να χάνει επαφή με το περιβάλλον, να μιλάει στο φάντασμα της Annie και να αγνοεί ακόμα περισσότερο τα υπόλοιπά παιδιά του.

Μπορώ να πω ότι η αρχική έκπληξη που είχα όταν κατάλαβα ότι το Creation δε θα ασχολιόνταν καθόλου με τα ταξίδια του Charles Darwin, ήταν ιδιαιτέρως αρνητική γιατί δεν ήξερα κατά πόσο θα έχει ενδιαφέρον η εξέλιξή της αλλά το καλογραμμένο σενάριο του John Collee βάλθηκε να με διαψεύσει πανηγυρικά. Τα ζητήματα που απασχολούν το Κάρολο, εκείνη τη περίοδο είναι πολλά με τραγικές προεκτάσεις στη προσωπική του ζωή και ο Amiel καταφέρνει να εμβαθύνει σε κάθε ένα από αυτά αλλά χωρίς να κουράσει με κοινοτυπίες και αργόσυρτα “αγγλικά” πλάνα, αντίθετα εκμεταλλεύεται το γρήγορο μοντάζ της Melanie Oliver σε συνδυασμό με την πανέμορφη μινιμαλιστική φωτογραφία του Jess Hall και παίζει με το χωροχρόνο από τις ευτυχισμένες στιγμές με την Annie, στο σήμερα και τις ηθικοθρησκευτικούς προβληματισμούς όσον αφορά το βιβλίο του, πίσω στις ιστορίες που διηγούνταν στην Annie για τις περιπέτειές του στα ταξίδια του, στις προσπάθειες να σώσει τη μικρή από το θάνατο θεωρώντας ταυτόχρονα τον εαυτό του υπεύθυνο των “κακών γονιδίων” λόγω της ενδοοικογενειακής γενετικής διασταύρωσης που έδωσε στα παιδιά του, χωρίς να χάνει δευτερόλεπτο σε άσκοπα δραματικά πλάνα με μόνο σκοπό τη δημιουργία ατμόσφαιρας.

Το ζευγάρι, και στην αληθινή ζωή, Paul Bettany και Jennifer Connelly που ερμηνεύουν του Charles και Emma Darwin, έχουν απίστευτη on-camera χημεία αν και η ερμηνεία που ξεχωρίζει είναι αυτή του Bettany, αφού η Connelly στις δυνατά δραματικές σκηνές νοιώθεις ότι παίζει αρχαίο θέατρο. Μπορεί σε δεύτερους ρόλους να βρίσκουμε σημαντικά ονόματα όπως οι Jeremy Northam και Toby Jones αλλά τη παράσταση κλέβει η μικρή Martha West, κόρη του Dominic West (ο Theron στους 300) στο ρόλο της Annie που μαγεύει με τη σχέση της με το πατέρα της.

Το 2000 ο Randal Keynes, βρήκε ένα μπαούλο με έγγραφα και αναμνηστικά της Annie που είχαν μαζέψει οι γονείς της. Τα μελέτησε, έγραψε το βιβλίο “Annie’s Box” πάνω στο οποίο βασίστηκε και το Creation. Όμως αυτά, δεν είναι αυτά που περιμένει αρχικά ο θεατής, ο οποίος μπορεί αρχικά να απογοητευτεί αλλά ο Amiel τον αποζημιώνει πλήρως, με μια ταινία γεμάτη ιστορίες, γεγονότα, συναισθήματα και ψυχολογία, που χωρίς να προσπαθεί να γίνει έπος, διηγείται ένα άγνωστο κομμάτι της ζωής του Κάρολου Δαρβίνου που σε κρατάει γαντζωμένο στη καρέκλα.

7/10

 

You Don't Know Jack review

Όλοι μας, λίγο πολύ, αγνοούμε ηθελημένα ή μη, τις τηλεταινίες και συνήθως, καλά κάνουμε γιατί η ποιότητά τους είναι αρκετά χαμηλή. Αλλά ανάμεσα στο σωρό υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις που κάθε χρόνο κερδίζουν την αναγνώριση των θεατών, έσω και σε πολύ μικρότερο βαθμό από μία κινηματογραφική ταινία.

   Σε αυτή τη κατηγορία ανήκει και το You Don't Know Jack, η τελευταία ταινία του Al Pacino, στο ρόλο του αμφιλεγόμενου αμερικάνου γιατρού Jack Kevorkian που, όπως ίσως θα θυμόμαστε και από τις ειδήσεις, πριν μερικά χρόνια, έγινε παγκοσμίως γνωστός ως Dr Death μιας και βοηθούσε ανθρώπους που βρισκόταν στο τελικό στάδιο μιας ανίατης ασθένειας και υπέφεραν, να αυτοκτονήσουν. Παρακολουθούμε την ιστορία του από τη στιγμή που άρχισε να προσπαθεί να προωθήσει την ιδέα του αλλά και την κατασκευή που χρησιμοποιούσε για την ευθανασία, στην ιατρική κοινότητα η οποία, όπως ήταν αναμενόμενο, τον απέρριψε αλλά ο ίδιος έστω και κάτω από περίεργες συνθήκες ξεκίνησε το έργο του το οποίο όλο και λάμβανε μεγαλύτερες διαστάσεις με μεγάλο αριθμό ασθενών να ζητάει τη βοήθειά του αλλά και μεγάλο αριθμό επικριτών που τον κατηγορούσαν ως δολοφόνο. Με αιχμή του δόρατος τον καθολικό εισαγγελέα Dick Thompson που ήθελε πάση θησεία να σταματήσει αυτές τις πράξεις που προσέβαλαν ουσιαστικές αρχές της θρησκείας του, ο Kevorkian πέρασε από πολλά δικαστήρια από τα οποία και αθωώθηκε λόγο απουσίας νόμου που θεωρούσε παράνομη την βοήθεια αυτοκτονίας. Οι ασθενείς που ζητούσαν την ευθανασία του Dr Kevorkian αυξανόταν, η κοινή γνώμη είχε διχασμένη άποψη και οι κατήγοροί του γινόταν όλο και πιο σκληροί. Παρόλο που η ιστορία είναι σχετικά πρόσφατη και με γνωστή κατάληξη στους περισσότερους, θα σας αφήσω να δείτε τι συμβαίνει παρακάτω μόνοι σας…

                                      

Όταν, παρά το ταλέντο, η επιτυχία αρνείται να έρθει, αλλά και η ηλικία περνάει, μια καλή τηλεταινία είναι ένας τρόπος να ξαναβρείς το δρόμο σου χωρίς μεγάλο ρίσκο και το You Don't Know Jack είναι η ιδανική ευκαιρία για τους περισσότερους των συντελεστών του μιας και είναι ακριβώς αυτό που ζητάνε. Μπορεί ο Pacino να είναι ένα από τα πιο μεγάλα υποκριτικά μεγέθη αλλά η τελευταία του αξιομνημόνευτη ερμηνεία ήταν πριν 8 ολόκληρα χρόνια στο Insomnia του Nolan, με εξαίρεση το μικρό ρόλο στο The Merchant of Venice το 2004. Από τότε έχει γυρίσει είτε εμπορικές χαζομαρούλες του τύπου Ocean's Thirteen και The Recruit είτε παταγώδης αποτυχίες όπως το πρόσφατο Righteous Kill. Εδώ όμως επιστρέφει ο τεράστιος Al Pacino σε μια ερμηνεία που μπορεί άνετα να συγκριθεί με την αντίστοιχη στο Scent of a Woman και πολλοί είναι αυτοί που λυπούνται που δε μπορεί να είναι υποψήφιος για όσκαρ επειδή είναι τηλεταινία. Φυσικά, εκτός απροόπτου, το Emmy το έχει στο τσεπάκι αλλά τα μεγέθη είναι μη συγκρίσιμα. Μαζί του σε εξίσου καλές ερμηνείες βλέπουμε την Susan Sarandon, τον John Goodman αλλά και τον Danny Huston που βλέπουμε όλο και πιο συχνά στις οθόνες μας, φορώντας μια ανεκδιήγητη περούκα που όμως δε καταφέρνει να καλύψει την εξαιρετική ερμηνεία.

                                                      

Με σκηνοθέτη τον Barry Levinson, που ανήκει στην ίδια κατηγορία με τους ηθοποιούς του και μετά από αριστουργήματα όπως το Good Morning Vietnam, Rain Man και Sleepers έχει ξεχάσει τι θα πει επιτυχία, μια ενδιαφέρουσα αν και χωρίς τα απαραίτητα peaks που κορυφώνουν μια ταινία, αληθινή ιστορία και ένα αξιοζήλευτο cast με πρωτοστατούντα τον Al Pacino, το You Don't Know Jack είναι μια τρομερά ενδιαφέρουσα κοινωνικοπολιτική ταινία με λίγο από δικαστικό δράμα που σας κρατάει κολλημένους στις θέσεις παρόλο που ίσως να ξέρετε τη πορεία των γεγονότων, χωρίς να σας προκαλέσει την παραμικρή κούραση.

 

7/10

Invictus review

Με το Gran Torino, ο Clint Eastwood έδειξε σημάδια… "ξεμωράματος" και αρκετοί φοβήθηκαν ότι αυτό ήταν και ο τέλος. Ο 80χρονος όμως σκηνοθέτης (μιας και έχει δηλώσει ότι δε θα ξαναπεράσει μπροστά από την κάμερα) φαίνεται ότι έχει ακόμα πολλά να δώσει κάνει το μεγάλο comeback με το Invictus, μια αληθινή ιστορία στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 στη Νότια Αφρική του Νέλσον Μαντέλα.

Η ταινία ξεκινάει με μια γρήγορη και πολύ χρήσιμη ιστορική αναφορά των γεγονότων από το 1990 οπότε ο Μαντέλα αποφυλακίστηκε μετά από 27 χρόνια στη φυλακή του Robben Island λόγω της αντιστασιακής του οργάνωσης ενάντια στο απαρτχάιντ μέχρι την εκλογή του σε πρόεδρο της χώρας το 1994, ρίχνοντας ταυτόχρονες ματιές στη κοινωνία της Νοτίου Αφρικής και των ρατσιστικών αντιλήψεων που κυριαρχούσαν σε επικίνδυνο βαθμό. Ο Μαντέλα, ένας χαρισματικός πολιτικός και άνθρωπος κάνει τα πάντα για να κρατήσει τις ισορροπίες ώστε να μην αρχίσουν οι εχθροπραξίες και ταυτόχρονα να ανασυντάξει την χώρα του μετά από μία σχεδόν 50ετή περίοδο ρατσιστικών διωγμών και εχθροπραξιών. Έπρεπε να βρει έναν τρόπο να ενώσει το έθνος και τον βρήκε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα rugby που θα διοργάνωνε η χώρα του το καλοκαίρι του 1995. Μια επικροτούμενη από τον ίδιο, επιτυχία σε ένα τόσο δημοφιλές άθλημα, και ειδικά της εθνικής ομάδας που ήταν σύμβολο του απαρτχάιντ, θα μπορούσε να ενώσει το λαό και για αυτό το σκοπό έκανε τα πάντα. Το πρόβλημα ήταν όμως ότι μια ομάδα αποτελούμενη από μόνο έναν μαύρο και όλους τους υπόλοιπους λευκού, εκτός από τη κακή αγωνιστική της κατάσταση, έπρεπε να κερδίσει και τη συμπάθεια ολόκληρου του πληθυσμού. Το αν και πως το κατάφερε θα το δείτε στη ταινία…

Ο Νέλσον Μαντέλα είναι (ή μας παρουσιάζεται ως) ένας πανέξυπνος, ευγενικός, με χιούμορ και χαρακτήρα, πολιτικός και άνθρωπος με μια εκπληκτική επιρροή στους ανθρώπους με τους οποίους έρχεται σε επαφή που προκαλεί τον άμεσο και απόλυτο σεβασμό. Κάνει σκληρές επιλογές χωρίς να σκέφτεται το πολιτικό κόστος με απώτερο σκοπό να ενώσει το έθνος του δουλεύοντας μέρα νύχτα σε σημείο εξάντλησης. Αυτός είναι ο Μαντέλα που μας παρουσιάζει ο Clint Eastwood και χωρίς να έχω τις ιστορικές γνώσεις να σχολιάσω την αλήθεια των λεγομένων του, είναι κινηματογραφικά εκπληκτικά ενδιαφέρων χαρακτήρας που πραγματικά θες να δεις την επόμενή του κίνηση. Αλλά ίσως να μην ήταν τόσο ενδιαφέρον αν δεν τον υποδυόταν ο μεγάλος Morgan Freeman σε ένα ρόλο φτιαγμένο για τον ίδιο αφού ήταν και επιλογή του ίδιου του Μαντέλα και αποδεικνύεται χρυσάφι. Τρομακτικά όμοιος με τον Νοτιοαφρικανό ηγέτη φυσιογνωμικά, στο τρόπο ομιλίας του, στις κινήσεις του, πραγματικά ανατριχιαστικά καλός. Σε δεύτερο ρόλο αλλά το ίδιο καλός και ο Matt Damon στο ρόλο του αρχηγού της εθνικής ομάδας rugby που προερχόμενος από μία “οικογένεια του απαρτχάιντ” έχει το δύσκολο έργο να φέρει εις πέρας τη δύσκολη αποστολή που ο Μαντέλα του δίνει. Παρά τα αντιρατσιστικά κλισέ, για τα οποία από πολλούς κατηγορήθηκε, ο Eastwood φτιάχνει μια ταινία που περνάει “νερό” αποφεύγοντας να πέσει στη λόμπα του αθλητικού δράματος μέχρι… λίγο πριν το τέλος. Κάπου εκεί όμως, τον πιάνει το αμερικάνικό του και δείχνει, όπως χαρακτηριστικά θα έλεγε ένας αθλητικογράφος, “εκτεταμένα στιγμιότυπα” από τον τελευταίο και πιο σημαντικό αγώνα, τα οποία όμως διαρκούν υπερβολικά πολύ και για ένα κοινό που δε ξέρει και τους κανόνες του παιχνιδιού προκαλεί μια γρήγορη κούραση ενώ ταυτόχρονα ρίχνει στο ρινγκ και το μεγαλύτερο κλισέ του “ανεβαστικού” λόγου του αρχηγού προς του συμπαίκτες του για τη νίκη. Ευτυχώς, όλη η διάρκεια της ταινία είναι τόσο καλή που έστω και δύσκολα, σε κάνουν να ξεχνάς αυτές τις τραγικές σκηνοθετικές επιλογές που παραλίγο να “σπάσουν τα αυγά” του Invictus.

Ο Dirty Harry ζει και βασιλεύει… Μετά το φέσι του Gran Torino, ο Clint Eastwood επιστρέφει με μια από τις καλύτερές του ταινίες.

 

8/10

 

Times change, we need to change as well.