Resident Evil: The Final Chapter [Resident Evil: Το Τελευταίο Κεφάλαιο] review

xXx: Return of Xander Cage [xXx: Επανεκκίνηση] review

Allied [Σύμμαχοι] review

Robert Zemeckis v4.3. Η καριέρα του διάσημου σκηνοθέτη μέσα στα χρόνια πέρασε από τρία ιδιαίτερα ξεχωριστά στάδια, εκείνο της κωμικής περιπέτειας (Back to the Future, Romancing the Stone), εκείνο των Οσκαρικών -ή έστω wannabe- επικών ταινιών (Forrest Gump, Cast Away), εκείνο των motion captured animations (The Polar Express, Beowulf) και τώρα βρισκόμαστε αισίως στο 4^ο, το πιο…ελεύθερου θέματος αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του δραματικού. Μετά λοιπόν τα Flight και The Walk, μας παρουσιάζει το Allied.

The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn [Οι Περιπέτειες του Τεν Τεν: Το Μυστικό του Μονόκερου] review

Ο Βέλγος νεαρός ριψοκίνδυνος δημοσιογράφος TinTin δημιουργήθηκε από τον Hergé πριν περίπου 83 χρόνια αλλά ποτέ δε κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστός και αποτελούσε πάντα το…underdog στις επιλογές της παιδικής μας ψυχαγωγίας. Ακόμα και ο μεγάλος παραμυθάς Steven Spielberg δε τον είχε ακουστά, μέχρι τη κυκλοφορία του πρώτου Indiana Jones και τις ερωτήσεις που δέχτηκε από τους οπαδούς αν εμπνεύστηκε την ιστορία του από τον TinTin. Φυσικά δε θα μπορούσε να αφήσει τη περιέργειά του ανικανοποίητη και οι ιστορίες τον μάγεψαν, γνωρίζοντας τον ίδιο τον Hergé που δήλωσε ότι μόνο ο Spielberg θα μπορούσε να αποτυπώσει ικανοποιητικά τον TinTin σε φιλμ. Οι πρώτες προσπάθειες δεν ευοδώθηκαν, τα δικαιώματα γύρισαν πίσω στον Hergé, ο οποίος αρνήθηκε να τα πουλήσει στους Roman Polanski και Claude Berri που ενδιαφέρθηκαν να τα αγοράσουν και τα χρόνια περνούσαν, μέχρι το 2001 οπότε ο Spielberg αποκάλυψε ότι σκεφτόταν να γυρίσει τον TinTin σε κινούμενα σχέδια, ξαναγόρασε τα δικαιώματα, και ξεκίνησε η παραγωγή, ξανάλλαξε γνώμη θέλοντας να την κάνει live-action και κάλεσε την Weta Digital του Peter Jackson για να τον βοηθήσουν με το σχεδιασμού του Μιλού. Ο Jackson, μεγάλος οπαδός του κόμικ, μετά από μία επίδειξη των δυνατοτήτων της Weta, έπεισε τον Spielberg ότι η καλύτερη μέθοδος είναι το motion capture, η μέθοδος δηλαδή που εφάρμοσε στο Gollum, χρησιμοποιώντας πραγματικούς ηθοποιούς. Η επίσημη ανακοίνωση ήρθε το 2007 και οι δύο τεράστιοι δημιουργοί ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν σε μια επική τριλογία που θα ξεκινούσε με το The Secret of the Unicorn σε σκηνοθεσία του Spielberg.

Wrath of the Titans [Η Οργή των Τιτάνων] review

Το Clash of the Titans, η πρώτη ταινία του 2010, ήταν ένα από τα απόνερα της επιτυχίας των 300, που προσπαθούσε, και ακόμα προσπαθεί, να εξαργυρώσει το Hollywood. Το σενάριο ήταν έτοιμο από την ομώνυμη ταινία του 1981 και το μόνο του τους έλειπε ήταν ένας νέος σταρ και εντυπωσιακά εφέ. Το αισχρό αποτέλεσμα είναι γνωστό σε όλους. Ο λόγος που αποφάσισαν να προχωρήσουν στο sequel διπλός. Από τη μία η ταινία, παρά τη μέτρια εμπορική πορεία στην Αμερική, στο εξωτερικό σάρωσε φτάνοντας τα 500 εκ σε συνολικές εισπράξεις, και από την άλλη, οι ειδήμονες της Warner θεωρούσαν τους Τιτάνες δυνατό χαρτί με δυνατότητα για πολλά sequels που δεν ήθελαν να κάψουν τόσο νωρίς. Με ελάχιστη δημοσιότητα, κάτι λογικό μιας και κανείς δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα, το Wrath of the Titans μπήκε στη παραγωγή, και είναι η αλήθεια ότι το εντυπωσιακό trailer μας κέντρισε τη περιέργεια. Για να δούμε αν κατάφεραν κάτι καλύτερο ή αν θα μείνουμε να χαζεύουμε την ώρα για ακόμα μια φορά…

The Hunger Games [Αγώνες Πείνας] review

The Hunger Games, ένας τίτλος που…θέλουμε, δε θέλουμε θα μας συνοδεύει κινηματογραφικά για την επόμενη περίπου πενταετία. Δε προσπάθησαν καν να κρυφτούν οι παραγωγοί, και η ταινία χαρακτηρίστηκε από τα σπάργανα, αντικαταστάτης του Twilight που σε λίγους μήνες μας αποχαιρετά (και πολύ άργησε). Με τέτοιες δηλώσεις, οι προσδοκίες μας ήταν κοντά στο μηδέν και απλά ελπίζαμε να είναι απλά λίγο καλύτερο από την saga…ο θεός να τη κάνει, που μας ταλαιπώρησε τη τελευταία πενταετία. Για να δούμε αν αξίζει τη προσοχή του γενικού κοινού ή καλύτερα θα ήταν να τη δει μόνο η έφηβη ανιψιά σας…

Transit review

Το Transit σηματοδοτεί την επιστροφή του Jim Caviezel στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, σε πρωταγωνιστικό ρόλο από την εποχή του The Passion of the Christ, με μια μικρή παρένθεση του Unknown το 2006. Οχτώ ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει και ο γνωστός ηθοποιός ακόμα προσπαθεί να πετάξει από πάνω του, τη «κατάρα» των καλλιτεχνών που έχουν υποδυθεί τον Ιησού, γυρίζοντας αρκετές ταινίες, χωρίς όμως καμία να έχει ιδιαίτερη επιτυχία, και κάποιες από αυτές να πηγαίνουν κατευθείαν στα ράφια των βίντεο κλάμπς. Είναι αλήθεια ότι και η προβολή του Transit στις μεγάλες οθόνες της χώρας, μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μιας και σχεδόν σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου, δε προβλήθηκε στους κινηματογράφους. Για να δούμε αν αξίζει το κόπο να ξαναδούμε τον Jim στη μεγάλη οθόνη…

The Grey review

Δε μ’ αρέσει να βλέπω τον Liam Neeson ως action star. Κάποιες μικρές συμμετοχές σε ταινίες δράσης, όπως το Batman Begins, προδίδουν μια ποιότητα, αλλά η επίμονή του τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ενοχλητική, παρότι τα καταφέρνει εξαιρετικά και σε αυτό το τομέα. Το The Grey ήταν σε αυτή τη κατηγορία «κρίσης μέσης ηλικίας» του ηθοποιού που προσπαθεί να προλάβει να κάνει ότι δεν έκανε μέχρι τώρα στη καριέρα του, και δε μου είχε προκαλέσει καμία περιέργεια για να τη δω. Όμως οι κριτικές που ήρθαν ήταν άκρως ενθαρρυντικές και είπα να του δώσω μία ευκαιρία. Την άξιζε;

Underworld: Awakening [Underworld: Η Αναγέννηση] review

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις του κλέφτη, τέσσερεις και σε τσακώσαμε… Η σειρά Underworld, μπορεί ποτέ να μην αποτέλεσε το τεράστιο blockbuster όμως κατάφερε κάτι σχεδόν αδιανόητο για το σημερινό Hollywood, δε βασίστηκε σε κανένα graphic novel, σε κανένα comic, αντίθετα αποτέλεσε «πρωτότυπη» ιστορία, και παρά τις αντίθετες προσδοκίες, κατάφερε να μείνει αναλλοίωτο στο χρόνο με τρεις σχεδόν εξίσου καλές ταινίες. Οι παραγωγοί πίστεψαν ότι μπορούν να τα καταφέρουν και τέταρτη φορά αλλά διαψεύστηκαν πανηγυρικά.

Red State review

Τον λατρεύεις ή τον μισείς. Ο Kevin Smith ήταν πριν περίπου 15 χρόνια το τρομερό παιδί του νέου αμερικάνικου σινεμά. Με το κλασσικό πια Clerks, δημιούργησε μια τεράστια fanbase με το φημισμένο Askewniverse και τους χαρακτήρες Jay & Silent Bob να πρωτοστατούν. Αν και τα επόμενα χρόνια είχε μια ικανοποιητική πορεία, δε κατάφερε ποτέ το κάτι παραπάνω. Κάθε βήμα προς μια διαφορετική κατεύθυνση, όπως η ρομαντική κομεντί Jersey Girl και η κωμική περιπέτεια Cop Out πήγαν σχεδόν άπατα, με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να επιστρέφει στις ρίζες του, βλέπε Clerks 2, Zack and Miri. Μετά τη τελευταία καταστροφή του Cop Out, αντί να κάνει ακόμα ένα βήμα πίσω, αποφάσισε να κάνει το άλμα μπροστά, με το ψυχολογικό θρίλερ Red State δοκιμάζοντας τις δυνάμεις του σε ένα είδος που δεν έχει καμιά εμπειρία, αναλαμβάνοντας σχεδόν πλήρως τη παραγωγή του αλλά και τη διανομή του, χωρίς να έχει καμία μεγάλη εταιρία πίσω του, βασιζόμενος αποκλειστικά στη fanbase του. Για να δούμε πως τα πήγε…

Captain America: The First Avenger [Ο Πρώτος Εκδικητής] review

Ποτέ δεν ήμουν φανατικός αναγνώστης comic books αλλά όπως όλοι, είχα και εγώ τις προτιμήσεις μου, και σίγουρα ο Captain America δεν ήταν ποτέ ανάμεσά τους. Αν και δεν είχα διαβάσει ποτέ ιστορία του, το θεωρούσα τον πιο «φλώρο» και ξενέρωτο ήρωα μετά τον Superman. Η κινηματογραφική μεταφορά του με άφηνε εντελώς αδιάφορο, όμως η ταινία είχε πάρει αρκετά καλές κριτικές και είπα να της δώσω μια ευκαιρία. Κακό του κεφαλιού μου…

Warrior review

Ποτέ δεν ήμουν φίλος της.. κλοτσοπατινάδας. Μποξ, κατς, ή όπως αλλιώς λέγονται τα παρεμφερή αθλήματα δε μου προκαλούν καμία συγκίνηση ως κεντρικό θέμα μιας ταινίας, με τις τελευταίες απόπειρες γύρω από το θέμα (Wrestler, Fighter) να με αφήνουν απογοητευμένο. Το Warrior αρχικά μου φάνηκε μία από τα ίδια, ακόμα μια ταινία με ακόμα ένα συνώνυμο της ίδιας λέξης, και το trailer μου έδειχνε ακριβώς αυτό. Με κάποιο όμως τρόπο, με τρεις συγκεκριμένα, ο σκηνοθέτης κατάφερε να με επιβεβαιώσει και ταυτόχρονα να με διαψεύδει πανηγυρικά.

Mission: Impossible - Ghost Protocol [Επικίνδυνες Αποστολές-Πρωτόκολλο: Φάντασμα] review

Οι ταινίες Mission Impossible έχουν την ατυχία να έχουν ένα βαρύ όνομα στο οποίο σχεδόν ποτέ δε κατάφεραν να ανταποκριθούν. Ή μήπως όχι; Μήπως δε ξέρουμε τι θέλουμε; Η κάθε ταινία είχε τα μειονεκτήματά της, που κατά κύριο λόγο είναι η έλλειψη στιβαρής ιστορίας, αλλά μήπως φταίμε κι εμείς; Έκανα αυτή την εισαγωγή γιατί, μετά το τέλος της προβολής άκουσα πολλά παράπονα, πολλά περισσότερα απ’ όσα περίμενα. Αλήθεια τι περιμένατε να δείτε…

Rare Exports: A Christmas Tale review

Μπορεί να πλησιάζει το Πάσχα, όμως επειδή αγαπάμε Χριστούγεννα, τι καλύτερο από ένα «εναλλακτικό» Χριστουγεννιάτικο θρίλερ ή τουλάχιστον αυτό πίστευα ότι ήταν το Rare Exports, η ταινία από τη Φιλανδία που ήρθε και κέρδισε πολλές υπερβολικά πολλές καλές κριτικές. Τις άξιζε όμως;

In Time review

Όταν λες Andrew Niccol, ακούς Gattaca. Η παρθενική ταινία του σκηνοθέτη εντυπωσίασε τους πάντες και όλοι περιμέναμε τις επόμενες δουλειές του. Η συνέχεια δε τον δικαίωσε, με το S1m0ne να χαρακτηρίζεται, στη καλύτερη, μέτριο, η συνέχεια να γίνεται με το Lord of War, που πήρε αρκετά καλές κριτικές αλλά δεν έχω προσωπική άποψη, και φέτος επιστρέφει στο γνώριμο sci-fi είδος με το In Time.

Immortals [Αθάνατοι] review

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, η Ελλάδα βρίσκει συχνά πυκνά το δρόμο της για το Hollywood. Το κακό είναι ότι εκτός των 300, οι υπόλοιπες προσπάθειες, είτε αφορούσαν ιστορικά γεγονότα (Alexander, Troy) είτε μυθολογικά (Clash of the Titans), ήταν από απογοητευτικές έως και ντροπιαστικές. Το Immortals αποτελεί ίσως τη πιο low-profile ταινία του είδους που ελπίζει, χωρίς πολλές πολλές τυμπανοκρουσίες, να επαναλάβει το θρίαμβο των 300 κερδίζοντας το κοινό με την εικαστική του ομορφιά.

L`Ordre et la Morale - Η Τάξη και το Ηθικό review

Ο Mathieu Kassovitz, είτε μπροστά είτε πίσω από τη κάμερα είναι ένα από τα πολύ γνωστά ονόματα του γαλλικού αλλά και του παγκόσμιου κινηματογράφου και η παρουσία της νέας του ταινίας, L`Ordre et la Morale στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης ήταν ένα από τα μεγαλύτερα events της διοργάνωσης. Έχει όμως ακόμα το άγγιγμα του «Μίσους» ή θα είναι ακόμα μία αποτυχία μετά τα Gothika και Babylon A.D.;

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides - Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Αγνωστα Νερά review

Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω πως ένα επιτυχημένο franchise σαν τους Πειρατές της Καραϊβικής, μπήκε ξαφνικά στο στόχαστρο όλων των ντεμέκ ιντελεκτουέλ σινεφίλ και μάλιστα πριν καν τη κυκλοφορία του. Ναι, μπορεί τα δύο τελευταία κεφάλαια να μην ήταν τόσο καλά όσο το πρώτο, μπορεί η νέα τέταρτη ταινία να μη μοιάζει με τίποτα περισσότερο παρά το ξεχείλωμα ενός χαρακτήρα, όμως το χειρότερο είναι ότι, δυστυχώς όλοι οι παραπάνω είχαν τελικά δίκιο.

Rise of the Planet of the Apes [Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Εξέγερση] review

Ποιος πίστευε ότι σε ένα καλοκαίρι γεμάτο blockbusters, γεμάτο σούπερ-ήρωες, δράση και φαντασία, τη παράσταση θα έκλεβε…ένας πίθηκος, ο Καίσαρας. Αν και ακόμα δεν έχουμε δει ταινίες όπως το Captain America, και Cowboys & Aliens, το Rise of the Planet of the Apes είναι εκτός συγκλονιστικού απροόπτου ο μεγάλος νικητής του καλοκαιριού.

Abduction review

Θέλοντας και μη, για ακόμα μια φορά, θα αναγκαστώ να γράψω για αυτή τη πληγή που λέγεται Twilight. Στο Twilight λοιπόν, τρεις είναι οι πρωταγωνιστές, με την Kristen Stewart να έχει αναγνωρισμένη καριέρα πολύ πριν από αυτό (και ελπίζουμε να μην της την καταστρέψει), τον Robert Pattinson να είναι μεν άγνωστός αλλά πολύ γρήγορα να παίρνει ρόλους όπου και έδειξε ότι κάτι αξίζει, και έμεινε ο Taylor “Doesn’t-he-own-a-shirt” Lautner. Ο 19χρονος ακόμα, πιτσιρικάς δεν είχε ακόμα κάποια ουσιαστική ευκαιρία να δείξει αν έχει κάποιο ταλέντο. Το μόνο που ήταν γνωστό για αυτόν ήταν οι γνώσεις πολεμικών τεχνών που έχει και το καλογυμνασμένο σώμα του που επιδεικνύει με μανία. Το Abduction είναι η πρώτη του προσπάθεια να αποδείξει ότι μπορεί να γίνει ένας action-star με τους υπεραισιόδοξους να μιλάνε για τον νέο Tom Cruise. Πάμε να δούμε τι ψάρια έπιασε.