The Wild Robot [Το Ατίθασο Ρομπότ] review

Ίσως φταίει και το 4 που έχει μπει (απ)αισίως ως αρχικό ψηφίο της ηλικίας μου, αλλά η απόλαυση που μου προσέφεραν κάποτε οι ταινίες κινουμένων σχεδίων, τα τελευταία χρόνια έχει ατονήσει. Όχι βέβαια και τελείως αναίτια, μια και τα μεγάλα studios βρίσκονται εδώ και αρκετά χρόνια σε μια φάση… μία μέσα-πέντε έξω. Για να βρω τη τελευταία “μεγάλη” ταινία της Walt Disney Animation Studios και Pixar πρέπει να πάω πίσω 7 χρόνια στα Coco και Zootopia ενώ και τα underdogs Aardman, Cartoon Saloon και Laika μοιάζουν να βρίσκονται σε περίοδο αγρανάπαυσης.

Τελείως υποκειμενικά, την DreamWorks Animation δεν την συμπεριέλαβα ποτέ στους “μεγάλους” του χώρου, μιας και παρότι εξίσου παραγωγική με τους ανταγωνιστές της, στα 26 χρόνια ιστορίας της, δυσκολεύομαι να βρω πάνω από 3-4 πραγματικά εξαιρετικές ταινίες, ενώ δεν πρόκειται ποτέ να της συγχωρέσω τα δύο χειρότερα animated features που έχω δει ποτέ μου, τα Shark Tale και Megamind.

Γι’ αυτό ακριβώς εξεπλάγην κι εγώ με την ενστικτώδη αντίδρασή μου να βάλω τη νέα της ταινία, The Wild Robot στη λίστα μου με τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της σεζόν, σχεδόν από τη πρώτη ματιά. Και δεν είχα άδικο… περίπου.

Le Grand Bain [Κολύμπα ή Αλλιώς Βυθίσου] review

Βιάστηκε να χαρακτηριστεί ως η feelgood ταινία του φετινού καλοκαιριού… κάθε καλοκαίρι άλλωστε χρειάζεται και από μια τέτοια. Δεν μπορείς και να τους κατηγορήσεις, μιας και το Le Grand Bain φέρνει στη μεγάλη οθόνη μιας ιδιαιτέρως χαριτωμένη αληθινή ιστορία, έχοντας στις τάξεις του εκλεκτούς ηθοποιούς και συντελεστές, ενώ και το trailer ήταν αρκούντως διασκεδαστικό. Ποιος να φανταζόταν πως τίποτα απ’ αυτά δεν αξιοποιήθηκε σωστά…

Få Meg På, For Faen (Turn Me On, Dammit!) [Άναψέ Με] review

Εφηβικές ορμόνες….μπλινγκ, μπλινγκ, μπλινγκ! Άλλοι τα ζείτε τώρα και οι υπόλοιποι σίγουρα θυμάστε τις στιγμές που οι ορμόνες χτυπούσαν κόκκινο και δεν…κρατιόσασταν! Το θέμα έχει απασχολήσει το κινηματογράφο, αμερικάνικο και ευρωπαϊκό, ουκ ολίγες φορές, όμως σχεδόν πάντα από την οπτική του αγοριού. Αλήθεια πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε μια ταινία για τις…ξαναμμένες στιγμές ενός κοριτσιού;

Review: Mirror Mirror [Καθρέφτη, Καθρεφτάκι Μου]

…who is the fairest of them all? Το Mirror Mirror είναι μόλις η πρώτη από τις τρεις συνολικά ταινίες που βρέθηκαν στη παραγωγή σχεδόν ταυτόχρονα, βασισμένες στο γνωστό παραμύθι της Χιονάτης. Η έκδοση του Tarsem Singh είναι η πιο…παραμυθένια, αυτή που έμοιαζε πιο κοντινή με τη πρωτότυπη ιστορία των αδερφών Grimm, τουλάχιστον στο ύφος. Για να δούμε τι ψάρια κατάφερε να πιάσει ο Ινδός δημιουργός και αν επιτέλους κάνει τη μεγάλη επιτυχία που κυνηγάει εδώ και χρόνια.

Project X review

Άλλο ένα μήνυμα «Από τους δημιουργούς του The Hangover» στη αφίσα, από τα πολλά που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, έκανε τη διάθεσή μου να δω το Project X, σχεδόν μηδενική. Το concept του νεανικού πάρτυ που φεύγει από κάθε έλεγχο δε μπορώ να πω ότι με συγκινεί και πρέπει να παραδεχτώ ότι ήμουν αρνητικά προκατειλημμένος προς τη ταινία. Για να δούμε αν κατάφερε να μου αλλάξει γνώμη.

Intouchables [Αθικτοι] review

Η σαρωτική πορεία του The Artist, άφησε έξω από το χορό των βραβείων μια άλλη Γαλλική ταινία, που σίγουρα της άξιζε πολύ μεγαλύτερη δημοσιότητα. Το Intouchables κυκλοφόρησε και στη χώρα μας και είναι από τις ελάχιστες φορές που μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά και να το προτείνω χωρίς κανέναν ενδοιασμό στον οποιονδήποτε.

The Rum Diary [Μεθυσμένο Ημερολόγιο]review

Δύσκολο να πεις αν η καριέρα του Johnny Depp βρίσκεται στο ζενίθ της ή έχει ήδη ξεκινήσει την αργή αλλά σταθερή κάθοδο. Η αλήθεια όμως είναι ότι ακόμα και οι πιο ένθερμοι οπαδοί του βλέπουν τη πορεία του να έχει βαλτώσει επικίνδυνα ανάμεσα σε Tim Burton και Jack Sparrow. Το The Rum Diary, μια ταινία βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του διάσημου μυθιστοριογράφου Hunter S. Thompson, συγγραφέα και του Fear and Loathing in Las Vegas, που είχε εκτινάξει τη καριέρα του ηθοποιού το 1998, θα μπορούσε να ήταν το ιδανικό νέο βήμα που θα του έδινε μια νέα ώθηση. Δυστυχώς, όμως, ατύχησε…

The Artist review

Με την έλλειψη νέων ιδεών που πλήττει το Hollywood τα τελευταία τουλάχιστον δέκα χρόνια, μία από τις διεξόδους που έχουν βρει τα μεγάλα κεφάλια είναι η επιστροφή στα 80s, 70s ή και 60s όμως κανείς δε τόλμησε να πάει πολύυυ πιο πίσω, στη δεκαετία του ‘20. Μπορεί πολλοί να δηλώνουν νοσταλγοί της (κινηματογραφικής) εποχής, αν και (σχεδόν;) κανείς από μας δε την έζησε, όμως κανείς δε τόλμησε να γυρίσει μια ταινία ασπρόμαυρη, βωβή και ταυτόχρονα αναπαριστώντας πλήρως την εποχή. Μέχρι που ο γάλλος Michel Hazanavicius μας παρουσίασε το The Artist…

The Muppets review

Ως πιτσιρίκι, το όλο θέαμα των μαριονέτων δε με συγκινούσε ιδιαίτερα, μάλλον με τρόμαζαν λίγο, «εκτιμώντας» το Muppet Show κάπως αργά και όταν είχαν αρχίσει να σβήνουν ως «μόδα» και κατ’ επέκταση σταμάτησαν και να προβάλλονται. Με άλλα λόγια, το Muppet Show δε πρόλαβε να ενσωματωθεί απόλυτα στις παιδικές αναμνήσεις μου και η ανακοίνωση, πριν μερικά χρόνια, της μεγάλης επιστροφής τους στη μεγάλη οθόνη μου προκάλεσε ένα περίεργο μούδιασμα, και μάλλον όχι ιδιαίτερα αισιόδοξο για το τελικό αποτέλεσμα. Ενάμιση μήνα μετά τη παγκόσμια πρεμιέρα του, το The Muppets, προβλήθηκε και στην Ελλάδα και χάρη στη πρεμιέρα της Feelgood, είχαμε την ευκαιρία να τη δούμε λίγο νωρίτερα. Προς δυσάρεστη μου έκπληξη, στη πρεμιέρα θα προβαλλόταν η μεταγλωττισμένη έκδοση της ταινίας, μια μεταγλώττιση που αρχικά μου φάνηκε σχεδόν ιερόσυλη, όμως για καλή μου τύχη, όλα αποδείχτηκαν ανώτερα των αναμενομένων.

50/50 review

Οι περισσότεροι έχουμε κάποιο γνωστό, κάποιο φίλο, κάποιο συγγενή ή ακόμα και τον εαυτό μας, που έχει περάσει, επιτυχημένα ή μη, από κάποια μορφή καρκίνου. Η στιγμή της ανακοίνωσης, η αντιμετώπιση του ασθενή αλλά και του περιβάλλοντός του, είναι κάποια γεγονότα που εκ πρώτης όψεως θα μπορούσαν να αποτυπωθούν μόνο σε μια άκρως δραματική ταινία. Όταν όπως στο πλάι, υπάρχει ο Seth Rogen, η παρουσία της κωμωδίας είναι επιβεβλημένη, αλλά πόσο τελικά πετυχαίνει το στόχο της;

Carnage [Ο Θεός της Σφαγής] review

Μπορεί τα νομικά προβλήματα να τον έχουν καθηλωμένο στη Γαλλία, όμως ο Roman Polanski, παρά τα 78 του χρόνια δε σταματάει να παραμένει δημιουργικός και μετά το Ghost Writer επιστρέφει με το Carnage, μια άκρως θεατρική ταινία που θα διχάσει. Τι είναι τελικά το Carnage;

Rare Exports: A Christmas Tale review

Μπορεί να πλησιάζει το Πάσχα, όμως επειδή αγαπάμε Χριστούγεννα, τι καλύτερο από ένα «εναλλακτικό» Χριστουγεννιάτικο θρίλερ ή τουλάχιστον αυτό πίστευα ότι ήταν το Rare Exports, η ταινία από τη Φιλανδία που ήρθε και κέρδισε πολλές υπερβολικά πολλές καλές κριτικές. Τις άξιζε όμως;

The Help [Υπηρέτριες] review

Πολλές φορές γκρινιάζουμε για την έλλειψη φαντασίας στις ταινίες και δεν έχουμε άδικο αλλά υπάρχουν φορές, που ταινίες σαν τον The Help μας βάζουν τα γυαλιά και αποδεικνύουν ότι δε χρειάζεται πρωτοτυπία αλλά ταλέντο, και οι «Υπηρέτριες» έχουν άφθονο.

Λάρισα Εμπιστευτικό review

Κάθε ταινία έχει το δικό της κοινό, το δικό της target group όπως έχουμε μάθει να λέμε. Ειδικά η κωμωδία είναι το είδος που μπορεί να κριθεί λιγότερο αντικειμενικά. Όμως η αηδία έχει και τα όριά της…

Bridesmaids [Φιλενάδες] review

Το Hangover για γυναίκες, αυτός ήταν ο χαρακτηρισμός που διάβαζα και άκουγα από παντού για το Bridesmaids, χαρακτηρισμός που δε με προδιάθεσε ούτε μία στιγμή για να το δω. Ο λόγος που τελικά την είδα τώρα, είναι ότι ξαφνικά βλέπω τη ταινία να παίρνει βραβεία, να μπαίνει στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και τη Melissa McCarthy να κερδίζει μια θέση στη πεντάδα για το Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου.

Bad Teacher [Άτακτη Καθηγήτρια] review

Πολλοί μιλούσαν για την επιστροφή της Cameron Diaz στη κωμωδία, όμως αν το καλοσκεφτείς, ποτέ η Diaz δε θεωρείτο κωμική ηθοποιός αφού εκτός του There's Something About Mary, είτε δεν ήταν το ουσιαστικό κωμικό πρώτο όνομα (The Mask, Shrek) είτε ουσιαστικά η ταινία δεν ήταν κωμωδία (Charlie's Angels, Knight and Day). Άρα το Bad Teacher είναι η πρώτη της καθαρή R rated comedy με αυτή ως κεντρικό χαρακτήρα. Για να δούμε τι ψάρια έπιασε…

Νήsos 2: Το Κυνήγι του Χαμένου Θησαυρού review

Η πρώτη Νήσος ήταν από τις πρώτες ταινίες που, επί εποχή οικονομικής κρίσης, επανέφεραν τα all-star (λέμε τώρα) ensemble casts, κοινώς τις ταινίες με σχεδόν εξωπραγματικό αριθμό γνωστών ηθοποιών στη σύνθεσή τους. Πρέπει να παραδεχτώ ότι το εγχείρημα δε με τράβηξε και δεν είχα δει τη ταινία μέχρι προ ολίγων ημερών, που μπήκα στη διαδικασία να τη δω, μόνο και μόνο για να μάθω την ιστορία πριν το sequel που μας πρόβαλλε σε πρεμιέρα το Village (με κάκιστο ήχο παρεμπιπτόντως). Η πρώτη Νήσος μου ήταν κάτι παραπάνω από δυσάρεστη, με τα χιλιοειπωμένα μπερδέματα και…αλλαξοκωλιές, αλλά και τη παντελή έλλειψη του κωμικού στοιχείου. Πραγματικά δε περίμενα τίποτα περισσότερο από τη συνέχειά του, όμως το τελικό προϊόν με διέψευσε.

The Descendants [Οι Απόγονοι] review

Η νέα ταινία του, ελληνικής καταγωγής, Alexander Payne έκανε την επίσημη πρώτη του στην Ελλάδα στην έναρξη του φετινού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ενώ σε λίγες μέρες (επιτέλους) θα βγει και επίσημα στις αίθουσες. Για να δούμε κατά πόσο μας άφησε ικανοποιημένους…

New Year's Eve review

Είμαι λάτρης των Χριστουγέννων. Παρά τα χρόνια μου, ομολογώ ότι κάθε χρόνο τα περιμένω σαν μικρό παιδί, ενώ η θέαση ταινιών όπως Home Alone, National Lampoon’s Christmas Vacation μέχρι Love Actually αποτελούν must. Το New Year’s Eve ήταν προφανές ότι δε θα μπορούσε να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες μου, όμως το θέμα του και μόνο θα μπορούσε να σώσει τη κατάσταση;

Arthur Christmas - Ο Γιος του Αϊ Βασίλη review

Ως γνήσιος λάτρης των Χριστουγέννων, δε μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να δω τη νέα ταινία της Aardman, δημιουργού εταιρίας των Wallace and Gromit και Chicken Run, με τίτλο Arthur Christmas, έστω και αν η προσχολική συνοδεία μου με ανάγκασε να κατευθυνθώ στην μεταγλωττισμένη έκδοση. Πάμε να δούμε αν βρήκαμε τη ταινία των φετινών Χριστουγέννων…