Rango review

Μπορεί ο σκηνοθέτης με το αιματηρό όνομα, Gore Verbinsi να κάνει συνεχώς επιτυχίες τα τελευταία χρόνια, όμως χρειάστηκε σχεδόν μια δεκαετία για να κάνει επιτέλους και ένα δικό του project. Μετά την αποχώρησή του από τους Πειρατές της Καραϊβικής, έστρεψε το βλέμμα του στην άγρια Δύση με πρωταγωνιστή μια…σαύρα!

Ο Rango είναι ένας κατοικίδιος χαμαιλέων, που ζει στο μικρόκοσμο της γυάλας του και σκηνοθετεί τις περιπέτειές του με πρωταγωνιστές τα πλαστικά διακοσμητικά. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού όμως, η γυάλα πέφτει από το αμάξι της οικογένειας και ο Rango βρίσκεται στη μέση της ερήμου, μόνος, αβοήθητος και διψασμένος. Μετά από διάφορες περιπέτειες στην έρημο, τα βήματά του θα τον φέρουν στην πόλη της Σκόνης όπου θα βρει τους κατοίκους να ψάχνουν απελπισμένοι για νερό. Με πολύ τύχη και ακόμα περισσότερα παραμύθια που θα πει, παρουσιάζεται σαν ήρωας, γίνεται ο σερίφης της πόλης και τώρα πρέπει να βρει γιατί δεν έρχεται πια το νερό στη Σκόνη.

Η παραγωγός εταιρία Nickelodeon Movies είναι γνωστή για άκρως παιδικές ταινίες τηλεοπτικού επιπέδου όμως εδώ αυτοδιαψεύδεται και μάλιστα πανηγυρικά. Το Rango είναι ένα blockbuster με τα όλα του, με εκπληκτικά γραφικά, γεμάτο με εντυπωσιακές σκηνές δράσης, ένα κανονικό rollercoaster διασκέδασης.

Όμως όπως κάθε blockbuster, έτσι και το Rango πάσχει από την απύθμενη επιθυμία να εντυπωσιάσει σε βάρος του συνόλου. Ναι, ολόκληρη η ταινία έχει πάρα πολλές γρήγορες, αστείες, διασκεδαστικές και οπτικά εντυπωσιακές σκηνές αλλά όταν αυτές τελειώνουν, μοιάζει σαν κανείς να μην ασχολήθηκε με το “ανάμεσα”. Ανούσιες, και κάποιες φορές υπερβολικά μεγάλες σε διάρκεια σκηνές και διάλογοι που ενώ θα έπρεπε να προχωρούν την ιστορία, το μόνο που καταφέρνουν είναι να ρίχνουν το ενδιαφέρον στα τάρταρα. Το roallercoaster φαίνεται ότι δε σχεδιάστηκε με τον καλύτερο τρόπο αφού δεν έχει μια σταθερή ποιότητα έντασης, με το τρενάκι να πηγαίνει από τις απίστευτα γρήγορες στροφές σε βασανιστικά αργές ευθείες και τον θεατή να φοβάται κάθε που πλησιάζει το τέλος μιας action sequence.

Στην τελική κρίση, το πρόσημο είναι σίγουρα θετικό αφού η διασκέδαση που μας προσφέρει το Rango είναι υψηλής ποιότητας αλλά μένει και η πικρίλα ότι με λίγη παραπάνω προσοχή θα μιλούσαμε για τον σίγουρο νικητή στον άτυπο αγώνα του animation της χρονιάς, ενώ τώρα με τα Rio και Cars 2 να έρχονται φουριόζα, το Rango πολύ πιθανόν να ξεχαστεί πιο γρήγορα απ’ όσο του αξίζει.

6,5/10

 

Jonah Hex review

Μετά τη τεράστια…αποτυχία του Ghost Rider, η DC αποφάσισε να κάνει τη δικιά της προσπάθεια στον εναλλακτικό western world των comics. Αυτή τη φορά με έναν παντελώς άγνωστο ήρωα, τον Jonah Hex.

Το περίεργο με τον Hex είναι ότι έχει περισσότερη προϊστορία παρά ιστορία. Με λίγα λόγια γιατί δεν έχει και μεγάλη σημασία, ο Hex είναι αξιωματικός των Νοτίων κάτω από τον στρατηγό Quentin Turnbull που μετά τη μάχη του Gettysburg την ακούει κανονικά και γίνεται ένα είδος τρομοκράτη καταστρέφοντας και σκοτώνοντας αμάχους. Ο Hex αντιδράει και σκοτώνει τον Jeb, καλύτερό του φίλο του και γιο του Turnbull. Ο Turnbull βρίσκει τον Hex, καίει ζωντανούς το γιο και τη γυναίκα του, σημαδεύει το πρόσωπο του και τον αφήνει να πεθάνει. Σε ημιθανή κατάσταση τον σώζουν Ινδιάνοι και από αυτή την εμπειρία αποκτάει την ικανότητα να επικοινωνεί με τους νεκρούς. Βάζει μοναδικό σκοπό να βρει τον Turnbull αλλά μαθαίνει ότι αυτός σκοτώθηκε και μην έχοντας λόγο στη ζωή του γίνεται ένας αδίστακτος κυνηγός κεφαλών. Και κάπου εδώ αρχίζει η ταινία, αφού όλα τα παραπάνω είναι εισαγωγικά που μας αναφέρονται “στα γρήγορα” στους τίτλους αρχής. Ο Hex ανακαλύπτει ότι ο Turnbull ζει σκοπεύει να φτιάξει ένα σούπερ όπλο και να επιτεθεί στην Ουάσιγκτον ανήμερα την γιορτής για τα 100 χρόνια από την ανεξαρτησία. Η κυβέρνηση βάζει τον, μέχρι τότε καταζητούμενο Hex, να σταματήσει τα σχέδια του Turnbull.

Δέκα σειρές εισαγωγή και δύο σειρές η κύρια ιστορία, σας ακούγεται σωστό; Βέβαια μια περιπέτεια δράσης δε χρειάζεται κάποια τρομερή ιστορία αλλά μου φαίνεται παράλογο να υπάρχει τέτοιο υπόβαθρο και απλά να αγνοείται. Αξίζει να σημειωθεί ότι το σενάριο είναι του διδύμου Neveldine-Taylor που ήταν πίσω από τα Crank και Gamer άρα μια μεγάλη δόση τρέλας είναι αναμενόμενη.

Παρά την θεωρητικά τραγική ιστορία, το ύφος του Jonah Hex είναι αρκετά ελαφρύ χωρίς να πολυπαίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά. Αυτό το κλίμα παίζει στα δάχτυλά του ο Josh Brolin αφού έχει την ικανότητα αλλά και την προθυμία να είναι χαροκαμένος πατέρας στη μία σκηνή και τρομερός ατακαδόρος την επόμενη. Αντίθετα οι έτεροι συμπρωταγωνιστές John Malkovich και Megan Fox είναι εντελώς εκτός κλίματος με τον Malkovich να βαριέται που ζει και την Fox να δείχνει για μια ακόμη φορά ότι η υπερτονισμένη πορσελάνινη ομορφιά της δε μπορεί να την κάνει και ταλαντούχα ηθοποιό.

Τα πρώτα είκοσι λεπτά που παρακολουθούμε bits & pieces της προϊστορίας ταυτόχρονα με την εισαγωγή της κύριας ιστορίας είναι αρκετά ευχάριστα με το σκηνοθέτη να χρησιμοποιεί πολύ γρήγορο μοντάζ, ίσως υπερβολικά γρήγορο, και μια πανέμορφη, έντονα στυλιζαρισμένη σεκάνς δισδιάστατου καρτούν. Εκεί τελειώνει και το ενδιαφέρον και η υπόλοιπη μία ώρα αναλώνεται στον Hex να πηγαίνει από έρημο σε νεκροταφείο και από φρούριο σε μπορντέλο για να βρει τον Turnbull. Ενοχλητικά αδιάφορη εξέλιξη με σχετικά λίγες σκηνές δράσης χαμηλών τόνων. Όντας προετοιμασμένος για το χειρότερο δυνατό (=Ghost Rider), δε μου προκάλεσε την αναμενόμενη αηδία αλλά και απολύτως κανένα ενδιαφέρον. Το μόνο που περίμενα ήταν να τελειώσει και τα μόλις 75 λεπτά καθαρής ταινίας ευτυχώς πέρασαν σχετικά εύκολα.

4/10

 

True Grit (Αληθινό Θράσος) review

Μετά από μερικά χρόνια σχετικής μετριότητας, οι αδερφοί Coen γυρνάνε στο είδος που τους έφερε μία από τις μεγαλύτερες, αν όχι τη μεγαλύτερή τους επιτυχία, No Country for Old Men, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά αφαιρούν το νέο- από το genre, δίνοντάς μας το remake της, όχι και καλύτερης, ταινίας του John Wayne, True Grit.

Η 14χρονη Mattie Ross μόλις έχασε τον πατέρα της που δολοφονήθηκε από τον Tom Chaney, έναν άντρα που είχε στη δούλεψή του. Η αποφασιστικότητά, το πείσμα και φυσικά το θράσος της, κάνουν την μικρή να πάει μόνη της στη πόλη για να κανονίσει τις ανοιχτές υποχρεώσεις του πατέρα της αλλά κυρίως να βρει τον δολοφόνο του. Για να το καταφέρει, προσλαμβάνει τον Rooster Cogburn, έναν αλκοολικό U.S. Marshal, αλλά κατά βάθος κυνηγό επικηρυγμένων που έχει τη φήμη ότι πρώτα σκοτώνει και μετά ρωτάει. Παρά τις αντιθέσεις του Cogburn, συμφωνεί να ψάξει τον Chaney αλλά, παρόλο που προσπαθεί να το αποφύγει, ακολουθείται στενά και από την Mattie σε αυτή του τη προσπάθεια. Οι δυο του, μαζί και με την βοήθεια του Texas Ranger LaBoeuf, που ψάχνει τον Chaney για άλλα αδικήματα στη περιοχή του, ξεκινάν να βρουν τον δολοφόνο του πατέρα της Mattie.

Το αληθινό θράσος της Mattie είναι προφανώς ο κύριος πρωταγωνιστής του True Grit. Η Hailee Steinfeld στο πρώτο της μεγάλο ρόλο, καταφέρνει απόλυτα να μας πείσει ότι είναι μια πραγματική διαβόλου κάλτσα. Δεν κωλώνει πουθενά, διαπραγματεύεται σκληρά για τα οικονομικά της και δεν δέχεται το όχι για απάντηση. Αλλά στο βάθος είναι απλά ένα 14χρονο κορίτσι που ο θάνατος του πατέρα της την έχει βάλει στο τριπάκι της εκδίκησης και όχι ένα δισδιάστατο Hit-Girl. Όλα αυτά όμως μέχρι το πρώτο τρίτο της ταινίας, αφού από κει και πέρα παίρνει τα ηνία ο Jeff Bridges ως Cogburn σε έναν ρόλο, πολύ καλό μεν, αλλά μας αφήνει έντονα την αίσθηση ότι βλέπουμε τον Bad Blake (από το Crazy Heart) μιμούμενο την υπερβολικά βραχνή φωνή του Bale ως Dark Knight, με μια πινελιά χιούμορ του Dude, και όλα αυτά κυνηγώντας επικηρυγμένους στην άγρια δύση. Ωραίος συνδυασμός βέβαια, αλλά με χάλασε λίγο να βλέπω ταυτόχρονα τους Bad Blake- Bruce Wayne- The Dude, στο σώμα του Cogburn και όχι τον Cogburn himself.

Δυστυχώς από τη στιγμή που παίρνει τα ηνία ο Cogburn, η Mattie δε μένει απλά στο παρασκήνιο αλλά ζήτημα είναι να έχει 15-20 γραμμές διαλόγου στην υπόλοιπη διάρκεια της ταινίας ενώ θεωρητικά είναι η πρωταγωνίστρια της ιστορίας. Όσο για τους υπόλοιπούς, δεν υπάρχουν και πολλά να πω αφού οι Josh Brolin και Barry Pepper έχουν-δεν έχουν 10 λεπτά παρουσίας και μόνο ο Matt Damon εμφανίζεται λίγο παραπάνω αλλά μοιάζει, μετά το Green Zone, να παίζει για άλλη μια φορά σε αυτόματο πιλότο. Πειστικότατος αλλά μάλλον αδιάφορος και ως ρόλος και ως ερμηνεία. Σε υψηλά επίπεδα όμως, κυμαίνεται η σκηνοθεσία, με τους Coen να παρουσιάζουν ένα άρτιο σύνολο, χωρίς υπερβολές αλλά και με τις γνωστές πινελιές τους όπως η παρουσία του κατάμαυρου χιούμορ και της “ελεγχόμενη βίας”.

Ενδιαφέρουσα ιστορία που όμως χάνει αρκετό από το ενδιαφέρον της με τον γρήγορο παραγκωνισμό της πραγματικής πρωταγωνίστριας, αξιόλογες ερμηνείες αλλά με λαθάκια και ανισότητες, άρτια σκηνοθεσία αλλά χωρίς κάτι το αξιομνημόνευτό. Τι είναι τελικά το True Grit; Είναι διασκεδαστικό, είναι ευχάριστο, δεν είναι βαρύ, δεν είναι τόσο σοβαρό όσο θέλει να δείξει και σίγουρα δεν είναι αριστούργημα.

6,5/10