The Wild Robot [Το Ατίθασο Ρομπότ] review

Ίσως φταίει και το 4 που έχει μπει (απ)αισίως ως αρχικό ψηφίο της ηλικίας μου, αλλά η απόλαυση που μου προσέφεραν κάποτε οι ταινίες κινουμένων σχεδίων, τα τελευταία χρόνια έχει ατονήσει. Όχι βέβαια και τελείως αναίτια, μια και τα μεγάλα studios βρίσκονται εδώ και αρκετά χρόνια σε μια φάση… μία μέσα-πέντε έξω. Για να βρω τη τελευταία “μεγάλη” ταινία της Walt Disney Animation Studios και Pixar πρέπει να πάω πίσω 7 χρόνια στα Coco και Zootopia ενώ και τα underdogs Aardman, Cartoon Saloon και Laika μοιάζουν να βρίσκονται σε περίοδο αγρανάπαυσης.

Τελείως υποκειμενικά, την DreamWorks Animation δεν την συμπεριέλαβα ποτέ στους “μεγάλους” του χώρου, μιας και παρότι εξίσου παραγωγική με τους ανταγωνιστές της, στα 26 χρόνια ιστορίας της, δυσκολεύομαι να βρω πάνω από 3-4 πραγματικά εξαιρετικές ταινίες, ενώ δεν πρόκειται ποτέ να της συγχωρέσω τα δύο χειρότερα animated features που έχω δει ποτέ μου, τα Shark Tale και Megamind.

Γι’ αυτό ακριβώς εξεπλάγην κι εγώ με την ενστικτώδη αντίδρασή μου να βάλω τη νέα της ταινία, The Wild Robot στη λίστα μου με τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της σεζόν, σχεδόν από τη πρώτη ματιά. Και δεν είχα άδικο… περίπου.

xXx: Return of Xander Cage [xXx: Επανεκκίνηση] review

Review: Mirror Mirror [Καθρέφτη, Καθρεφτάκι Μου]

…who is the fairest of them all? Το Mirror Mirror είναι μόλις η πρώτη από τις τρεις συνολικά ταινίες που βρέθηκαν στη παραγωγή σχεδόν ταυτόχρονα, βασισμένες στο γνωστό παραμύθι της Χιονάτης. Η έκδοση του Tarsem Singh είναι η πιο…παραμυθένια, αυτή που έμοιαζε πιο κοντινή με τη πρωτότυπη ιστορία των αδερφών Grimm, τουλάχιστον στο ύφος. Για να δούμε τι ψάρια κατάφερε να πιάσει ο Ινδός δημιουργός και αν επιτέλους κάνει τη μεγάλη επιτυχία που κυνηγάει εδώ και χρόνια.

The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn [Οι Περιπέτειες του Τεν Τεν: Το Μυστικό του Μονόκερου] review

Ο Βέλγος νεαρός ριψοκίνδυνος δημοσιογράφος TinTin δημιουργήθηκε από τον Hergé πριν περίπου 83 χρόνια αλλά ποτέ δε κατάφερε να γίνει παγκοσμίως γνωστός και αποτελούσε πάντα το…underdog στις επιλογές της παιδικής μας ψυχαγωγίας. Ακόμα και ο μεγάλος παραμυθάς Steven Spielberg δε τον είχε ακουστά, μέχρι τη κυκλοφορία του πρώτου Indiana Jones και τις ερωτήσεις που δέχτηκε από τους οπαδούς αν εμπνεύστηκε την ιστορία του από τον TinTin. Φυσικά δε θα μπορούσε να αφήσει τη περιέργειά του ανικανοποίητη και οι ιστορίες τον μάγεψαν, γνωρίζοντας τον ίδιο τον Hergé που δήλωσε ότι μόνο ο Spielberg θα μπορούσε να αποτυπώσει ικανοποιητικά τον TinTin σε φιλμ. Οι πρώτες προσπάθειες δεν ευοδώθηκαν, τα δικαιώματα γύρισαν πίσω στον Hergé, ο οποίος αρνήθηκε να τα πουλήσει στους Roman Polanski και Claude Berri που ενδιαφέρθηκαν να τα αγοράσουν και τα χρόνια περνούσαν, μέχρι το 2001 οπότε ο Spielberg αποκάλυψε ότι σκεφτόταν να γυρίσει τον TinTin σε κινούμενα σχέδια, ξαναγόρασε τα δικαιώματα, και ξεκίνησε η παραγωγή, ξανάλλαξε γνώμη θέλοντας να την κάνει live-action και κάλεσε την Weta Digital του Peter Jackson για να τον βοηθήσουν με το σχεδιασμού του Μιλού. Ο Jackson, μεγάλος οπαδός του κόμικ, μετά από μία επίδειξη των δυνατοτήτων της Weta, έπεισε τον Spielberg ότι η καλύτερη μέθοδος είναι το motion capture, η μέθοδος δηλαδή που εφάρμοσε στο Gollum, χρησιμοποιώντας πραγματικούς ηθοποιούς. Η επίσημη ανακοίνωση ήρθε το 2007 και οι δύο τεράστιοι δημιουργοί ήταν έτοιμοι να συνεργαστούν σε μια επική τριλογία που θα ξεκινούσε με το The Secret of the Unicorn σε σκηνοθεσία του Spielberg.

Wrath of the Titans [Η Οργή των Τιτάνων] review

Το Clash of the Titans, η πρώτη ταινία του 2010, ήταν ένα από τα απόνερα της επιτυχίας των 300, που προσπαθούσε, και ακόμα προσπαθεί, να εξαργυρώσει το Hollywood. Το σενάριο ήταν έτοιμο από την ομώνυμη ταινία του 1981 και το μόνο του τους έλειπε ήταν ένας νέος σταρ και εντυπωσιακά εφέ. Το αισχρό αποτέλεσμα είναι γνωστό σε όλους. Ο λόγος που αποφάσισαν να προχωρήσουν στο sequel διπλός. Από τη μία η ταινία, παρά τη μέτρια εμπορική πορεία στην Αμερική, στο εξωτερικό σάρωσε φτάνοντας τα 500 εκ σε συνολικές εισπράξεις, και από την άλλη, οι ειδήμονες της Warner θεωρούσαν τους Τιτάνες δυνατό χαρτί με δυνατότητα για πολλά sequels που δεν ήθελαν να κάψουν τόσο νωρίς. Με ελάχιστη δημοσιότητα, κάτι λογικό μιας και κανείς δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα, το Wrath of the Titans μπήκε στη παραγωγή, και είναι η αλήθεια ότι το εντυπωσιακό trailer μας κέντρισε τη περιέργεια. Για να δούμε αν κατάφεραν κάτι καλύτερο ή αν θα μείνουμε να χαζεύουμε την ώρα για ακόμα μια φορά…

The Hunger Games [Αγώνες Πείνας] review

The Hunger Games, ένας τίτλος που…θέλουμε, δε θέλουμε θα μας συνοδεύει κινηματογραφικά για την επόμενη περίπου πενταετία. Δε προσπάθησαν καν να κρυφτούν οι παραγωγοί, και η ταινία χαρακτηρίστηκε από τα σπάργανα, αντικαταστάτης του Twilight που σε λίγους μήνες μας αποχαιρετά (και πολύ άργησε). Με τέτοιες δηλώσεις, οι προσδοκίες μας ήταν κοντά στο μηδέν και απλά ελπίζαμε να είναι απλά λίγο καλύτερο από την saga…ο θεός να τη κάνει, που μας ταλαιπώρησε τη τελευταία πενταετία. Για να δούμε αν αξίζει τη προσοχή του γενικού κοινού ή καλύτερα θα ήταν να τη δει μόνο η έφηβη ανιψιά σας…

Transit review

Το Transit σηματοδοτεί την επιστροφή του Jim Caviezel στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, σε πρωταγωνιστικό ρόλο από την εποχή του The Passion of the Christ, με μια μικρή παρένθεση του Unknown το 2006. Οχτώ ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει και ο γνωστός ηθοποιός ακόμα προσπαθεί να πετάξει από πάνω του, τη «κατάρα» των καλλιτεχνών που έχουν υποδυθεί τον Ιησού, γυρίζοντας αρκετές ταινίες, χωρίς όμως καμία να έχει ιδιαίτερη επιτυχία, και κάποιες από αυτές να πηγαίνουν κατευθείαν στα ράφια των βίντεο κλάμπς. Είναι αλήθεια ότι και η προβολή του Transit στις μεγάλες οθόνες της χώρας, μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μιας και σχεδόν σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου, δε προβλήθηκε στους κινηματογράφους. Για να δούμε αν αξίζει το κόπο να ξαναδούμε τον Jim στη μεγάλη οθόνη…

The Grey review

Δε μ’ αρέσει να βλέπω τον Liam Neeson ως action star. Κάποιες μικρές συμμετοχές σε ταινίες δράσης, όπως το Batman Begins, προδίδουν μια ποιότητα, αλλά η επίμονή του τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ενοχλητική, παρότι τα καταφέρνει εξαιρετικά και σε αυτό το τομέα. Το The Grey ήταν σε αυτή τη κατηγορία «κρίσης μέσης ηλικίας» του ηθοποιού που προσπαθεί να προλάβει να κάνει ότι δεν έκανε μέχρι τώρα στη καριέρα του, και δε μου είχε προκαλέσει καμία περιέργεια για να τη δω. Όμως οι κριτικές που ήρθαν ήταν άκρως ενθαρρυντικές και είπα να του δώσω μία ευκαιρία. Την άξιζε;

Extremely Loud and Incredibly Close [Εξαιρετικά Δυνατά & Απίστευτα Κοντά] review

Κάθε νέα ταινία του Stephen Daldry είναι πάντα ένα σημαντικό κινηματογραφικό γεγονός και συνήθως καταδικασμένη να πρωταγωνιστήσει και να βραβευτεί πλειστάκις. Το Extremely Loud & Incredibly Close, εκτός των άλλων, είχε και ένα ακόμα σημαντικό πλεονέκτημα, ένα πανέμορφο trailer που μας υποσχόταν πολλά, υπερβολικά πολλά, τα οποία δυστυχώς δε καταφέρνει να υλοποιήσει. Η ταινία σχεδόν κατακρεουργήθηκε κριτικά όμως προς μεγάλη έκπληξη όλων, βρέθηκε στη λίστα με τις υποψήφιες για Όσκαρ, καλύτερες ταινίες. Τις άξιζε όμως;

Captain America: The First Avenger [Ο Πρώτος Εκδικητής] review

Ποτέ δεν ήμουν φανατικός αναγνώστης comic books αλλά όπως όλοι, είχα και εγώ τις προτιμήσεις μου, και σίγουρα ο Captain America δεν ήταν ποτέ ανάμεσά τους. Αν και δεν είχα διαβάσει ποτέ ιστορία του, το θεωρούσα τον πιο «φλώρο» και ξενέρωτο ήρωα μετά τον Superman. Η κινηματογραφική μεταφορά του με άφηνε εντελώς αδιάφορο, όμως η ταινία είχε πάρει αρκετά καλές κριτικές και είπα να της δώσω μια ευκαιρία. Κακό του κεφαλιού μου…

Mission: Impossible - Ghost Protocol [Επικίνδυνες Αποστολές-Πρωτόκολλο: Φάντασμα] review

Οι ταινίες Mission Impossible έχουν την ατυχία να έχουν ένα βαρύ όνομα στο οποίο σχεδόν ποτέ δε κατάφεραν να ανταποκριθούν. Ή μήπως όχι; Μήπως δε ξέρουμε τι θέλουμε; Η κάθε ταινία είχε τα μειονεκτήματά της, που κατά κύριο λόγο είναι η έλλειψη στιβαρής ιστορίας, αλλά μήπως φταίμε κι εμείς; Έκανα αυτή την εισαγωγή γιατί, μετά το τέλος της προβολής άκουσα πολλά παράπονα, πολλά περισσότερα απ’ όσα περίμενα. Αλήθεια τι περιμένατε να δείτε…

Rare Exports: A Christmas Tale review

Μπορεί να πλησιάζει το Πάσχα, όμως επειδή αγαπάμε Χριστούγεννα, τι καλύτερο από ένα «εναλλακτικό» Χριστουγεννιάτικο θρίλερ ή τουλάχιστον αυτό πίστευα ότι ήταν το Rare Exports, η ταινία από τη Φιλανδία που ήρθε και κέρδισε πολλές υπερβολικά πολλές καλές κριτικές. Τις άξιζε όμως;

Hugo review

Ήρθε επιτέλους η στιγμή για να προβληθεί και στην Ελλάδα η, ίσως πιο πολυαναμενόμενη ταινία της προηγούμενης σεζόν, έστω και τρεις μήνες μετά την επίσημη πρεμιέρα της. Το Hugo είναι η νέα ταινία του Martin Scorsese, που αποτελεί τη πρώτη οικογενειακή αλλά και τη πρώτη τρισδιάστατη ταινία του σκηνοθέτη, ενώ ο είναι η πρώτη στην οποία δε συμμετέχει Leonardo DiCaprio μετά το Bringing Out the Dead του 1999. Οι κριτικές είναι αποθεωτικές, τα σχόλια των συναδέλφων του Scorsese τον εξυμνούσαν, τα βραβεία έρχονται σωρηδόν με 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ. Οι προσδοκίες είχαν πιάσει ταβάνι, όμως προσπαθούσα να κρατάω όσο το δυνατόν μικρότερο καλάθι, μιας και για να βρω ταινία του Scorsese που να με ικανοποίησε, πρέπει να γυρίσω μια δεκαετία πίσω, στο Gangs of New York, με τις επόμενες προσπάθειές του, παρά τα βραβεία, να με έχουν απογοητεύσει οικτρά.

Arthur Christmas - Ο Γιος του Αϊ Βασίλη review

Ως γνήσιος λάτρης των Χριστουγέννων, δε μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να δω τη νέα ταινία της Aardman, δημιουργού εταιρίας των Wallace and Gromit και Chicken Run, με τίτλο Arthur Christmas, έστω και αν η προσχολική συνοδεία μου με ανάγκασε να κατευθυνθώ στην μεταγλωττισμένη έκδοση. Πάμε να δούμε αν βρήκαμε τη ταινία των φετινών Χριστουγέννων…

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides - Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Αγνωστα Νερά review

Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω πως ένα επιτυχημένο franchise σαν τους Πειρατές της Καραϊβικής, μπήκε ξαφνικά στο στόχαστρο όλων των ντεμέκ ιντελεκτουέλ σινεφίλ και μάλιστα πριν καν τη κυκλοφορία του. Ναι, μπορεί τα δύο τελευταία κεφάλαια να μην ήταν τόσο καλά όσο το πρώτο, μπορεί η νέα τέταρτη ταινία να μη μοιάζει με τίποτα περισσότερο παρά το ξεχείλωμα ενός χαρακτήρα, όμως το χειρότερο είναι ότι, δυστυχώς όλοι οι παραπάνω είχαν τελικά δίκιο.

The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader [Το Χρονικό της Νάρνια: Ο Ταξιδιώτης της Αυγής] review

Ήταν 2005, και όπως περίπου γίνεται και σήμερα με το Twilight, όλοι έψαχναν το διάδοχο, το νέο μεγάλο franchise που θα σαρώσει, όπως είχε κάνει πριν λίγα χρόνια το Lord of the Rings και όπως έκανε ακόμα το Harry Potter. Η λύση βρέθηκε στα Χρονικά της Νάρνια, τα 7 βιβλία του συγγραφέα C.S. Lewis που συνδύαζαν στοιχεία και από τις δύο παραπάνω επιτυχίες. Το The Lion, the Witch and the Wardrobe ήταν μια άκρως επιτυχημένο προσπάθεια, τόσο κριτικά όσο και εμπορικά, αλλά το Prince Caspian του 2008 ήταν σίγουρα κατώτερο του αναμενομένου κάτι που έφερε και την ανακοίνωση της Disney ότι δε σκοπεύει να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται τα δικαιώματα των βιβλίων. Η σειρά έδειχνε καταδικασμένη να σταματήσει, ίσως πριν της ώρας της, όμως μετά από πολλές διαπραγματεύσεις, η παραγωγός Walden βρήκε την απαραίτητη «επιχορήγηση» στην Fox 2000, θυγατρική της 20th Century Fox, και το τρίτο κατά σειρά κυκλοφορίας, βιβλίο, The Voyage of the Dawn Treader, μπήκε στη διαδικασία παραγωγής.

X-Men: First Class [X-Men: Η Πρώτη Γενιά] review

Οι X-Men είναι ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά της Marvel, μια τεράστια σειρά ολοκληρωμένων υπερηρώων και όχι απλά μια λίστα με aliases, ένα franchise που αν διαχειριστεί σωστά μπορεί να έχει σχεδόν απεριόριστη διάρκεια. Το First Class προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό, μια σωστή διαχείριση του κόμικ, και όχι απλά την εκμετάλλευση δύο, τριών ή πέντε ηρώων που αναγκαστικά θα επιλεχτούν από το πλήθος λόγω εμπορικότητας. Το First Class, ξεκίνησε σαν μια ακόμα ταινία της σειράς Origins, στην οποία θα βλέπαμε το παρελθόν του Magneto, όπως ακριβώς είδαμε και στο αντίστοιχο Origins: Wolverine όμως μετά από αρκετά rewrites, κατέληξε στη τελική του μορφή, δηλαδή την ιστορία της δημιουργίας των X-Men.

Arthur 3 and the War of Two Worlds [Αρθουρ 3: Ο Πόλεμος των Δύο Κόσμων] review

Paul review

Το παρακάτω παράδοξο συμβαίνει με το βρετανικό δίδυμο Simon Pegg και Nick Frost, αν και τους θεωρώ εξαιρετικούς κωμικούς, καμία από τις δύο μεγάλες επιτυχίες τους Shaun of the Dead και Hot Fuzz δε μου άρεσε ιδιαίτερα. Από τη νέα τους συνεργασία, το Paul, δε περίμενα και πολλά, αν και ήλπιζα ότι η αλλαγή σκηνοθέτη θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα. Και όντως είχε!

Season of the Witch [Το Κυνήγι των Μαγισσών] review

 

Το Season of the Witch είναι ακόμα μια ταινία που θα έπρεπε να ξεκινήσω τη κριτική μου αναφερόμενος στη κατρακύλα που έχει πάρει η καριέρα του Nicolas Cage. Με αυτή τη ταινία όμως, φαίνεται ότι η κατηφόρα έφτασε στο τέλος της. Έπιασε και επίσημα πάτο.