A Cure for Wellness [Αντίδοτο στην Ευεξία] review

Review: Mirror Mirror [Καθρέφτη, Καθρεφτάκι Μου]

…who is the fairest of them all? Το Mirror Mirror είναι μόλις η πρώτη από τις τρεις συνολικά ταινίες που βρέθηκαν στη παραγωγή σχεδόν ταυτόχρονα, βασισμένες στο γνωστό παραμύθι της Χιονάτης. Η έκδοση του Tarsem Singh είναι η πιο…παραμυθένια, αυτή που έμοιαζε πιο κοντινή με τη πρωτότυπη ιστορία των αδερφών Grimm, τουλάχιστον στο ύφος. Για να δούμε τι ψάρια κατάφερε να πιάσει ο Ινδός δημιουργός και αν επιτέλους κάνει τη μεγάλη επιτυχία που κυνηγάει εδώ και χρόνια.

Wrath of the Titans [Η Οργή των Τιτάνων] review

Το Clash of the Titans, η πρώτη ταινία του 2010, ήταν ένα από τα απόνερα της επιτυχίας των 300, που προσπαθούσε, και ακόμα προσπαθεί, να εξαργυρώσει το Hollywood. Το σενάριο ήταν έτοιμο από την ομώνυμη ταινία του 1981 και το μόνο του τους έλειπε ήταν ένας νέος σταρ και εντυπωσιακά εφέ. Το αισχρό αποτέλεσμα είναι γνωστό σε όλους. Ο λόγος που αποφάσισαν να προχωρήσουν στο sequel διπλός. Από τη μία η ταινία, παρά τη μέτρια εμπορική πορεία στην Αμερική, στο εξωτερικό σάρωσε φτάνοντας τα 500 εκ σε συνολικές εισπράξεις, και από την άλλη, οι ειδήμονες της Warner θεωρούσαν τους Τιτάνες δυνατό χαρτί με δυνατότητα για πολλά sequels που δεν ήθελαν να κάψουν τόσο νωρίς. Με ελάχιστη δημοσιότητα, κάτι λογικό μιας και κανείς δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα, το Wrath of the Titans μπήκε στη παραγωγή, και είναι η αλήθεια ότι το εντυπωσιακό trailer μας κέντρισε τη περιέργεια. Για να δούμε αν κατάφεραν κάτι καλύτερο ή αν θα μείνουμε να χαζεύουμε την ώρα για ακόμα μια φορά…

Underworld: Awakening [Underworld: Η Αναγέννηση] review

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις του κλέφτη, τέσσερεις και σε τσακώσαμε… Η σειρά Underworld, μπορεί ποτέ να μην αποτέλεσε το τεράστιο blockbuster όμως κατάφερε κάτι σχεδόν αδιανόητο για το σημερινό Hollywood, δε βασίστηκε σε κανένα graphic novel, σε κανένα comic, αντίθετα αποτέλεσε «πρωτότυπη» ιστορία, και παρά τις αντίθετες προσδοκίες, κατάφερε να μείνει αναλλοίωτο στο χρόνο με τρεις σχεδόν εξίσου καλές ταινίες. Οι παραγωγοί πίστεψαν ότι μπορούν να τα καταφέρουν και τέταρτη φορά αλλά διαψεύστηκαν πανηγυρικά.

Rare Exports: A Christmas Tale review

Μπορεί να πλησιάζει το Πάσχα, όμως επειδή αγαπάμε Χριστούγεννα, τι καλύτερο από ένα «εναλλακτικό» Χριστουγεννιάτικο θρίλερ ή τουλάχιστον αυτό πίστευα ότι ήταν το Rare Exports, η ταινία από τη Φιλανδία που ήρθε και κέρδισε πολλές υπερβολικά πολλές καλές κριτικές. Τις άξιζε όμως;

Immortals [Αθάνατοι] review

Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία, η Ελλάδα βρίσκει συχνά πυκνά το δρόμο της για το Hollywood. Το κακό είναι ότι εκτός των 300, οι υπόλοιπες προσπάθειες, είτε αφορούσαν ιστορικά γεγονότα (Alexander, Troy) είτε μυθολογικά (Clash of the Titans), ήταν από απογοητευτικές έως και ντροπιαστικές. Το Immortals αποτελεί ίσως τη πιο low-profile ταινία του είδους που ελπίζει, χωρίς πολλές πολλές τυμπανοκρουσίες, να επαναλάβει το θρίαμβο των 300 κερδίζοντας το κοινό με την εικαστική του ομορφιά.

Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides - Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Αγνωστα Νερά review

Ποτέ δε μπόρεσα να καταλάβω πως ένα επιτυχημένο franchise σαν τους Πειρατές της Καραϊβικής, μπήκε ξαφνικά στο στόχαστρο όλων των ντεμέκ ιντελεκτουέλ σινεφίλ και μάλιστα πριν καν τη κυκλοφορία του. Ναι, μπορεί τα δύο τελευταία κεφάλαια να μην ήταν τόσο καλά όσο το πρώτο, μπορεί η νέα τέταρτη ταινία να μη μοιάζει με τίποτα περισσότερο παρά το ξεχείλωμα ενός χαρακτήρα, όμως το χειρότερο είναι ότι, δυστυχώς όλοι οι παραπάνω είχαν τελικά δίκιο.

The Chronicles of Narnia: The Voyage of the Dawn Treader [Το Χρονικό της Νάρνια: Ο Ταξιδιώτης της Αυγής] review

Ήταν 2005, και όπως περίπου γίνεται και σήμερα με το Twilight, όλοι έψαχναν το διάδοχο, το νέο μεγάλο franchise που θα σαρώσει, όπως είχε κάνει πριν λίγα χρόνια το Lord of the Rings και όπως έκανε ακόμα το Harry Potter. Η λύση βρέθηκε στα Χρονικά της Νάρνια, τα 7 βιβλία του συγγραφέα C.S. Lewis που συνδύαζαν στοιχεία και από τις δύο παραπάνω επιτυχίες. Το The Lion, the Witch and the Wardrobe ήταν μια άκρως επιτυχημένο προσπάθεια, τόσο κριτικά όσο και εμπορικά, αλλά το Prince Caspian του 2008 ήταν σίγουρα κατώτερο του αναμενομένου κάτι που έφερε και την ανακοίνωση της Disney ότι δε σκοπεύει να συνεχίσει να εκμεταλλεύεται τα δικαιώματα των βιβλίων. Η σειρά έδειχνε καταδικασμένη να σταματήσει, ίσως πριν της ώρας της, όμως μετά από πολλές διαπραγματεύσεις, η παραγωγός Walden βρήκε την απαραίτητη «επιχορήγηση» στην Fox 2000, θυγατρική της 20th Century Fox, και το τρίτο κατά σειρά κυκλοφορίας, βιβλίο, The Voyage of the Dawn Treader, μπήκε στη διαδικασία παραγωγής.

Let Me In [Ασε το Κακό να Μπει] review

Όσο έχω απενοχοποιήσει τα sequels-prequels, τόσο φοβάμαι τα remakes και ειδικά αυτά που μόνο σκοπό έχουν την αγγλικοποίηση μιας ξενόγλωσσης ταινίας ώστε να βρει πιο ευρύ κοινό. Το πρωτότυπο Låt den rätte komma in, αν και ήταν μια εξαιρετική ταινία, δε με ενθουσίασε στα επίπεδα του εκθειασμού που έφτασε από τους υπόλοιπους κριτικούς. Όμως πραγματικά πίστευα ότι ένα χολιγουντιανό remake ήταν μια κάκιστη ιδέα μιας και η ταινία καταπιανόταν με θέματα που δε μπορούσαν να «περάσουν» στη πουριτανή Αμερική. Πάμε να δούμε τι ψάρια έπιασε.

Arthur 3 and the War of Two Worlds [Αρθουρ 3: Ο Πόλεμος των Δύο Κόσμων] review

Season of the Witch [Το Κυνήγι των Μαγισσών] review

 

Το Season of the Witch είναι ακόμα μια ταινία που θα έπρεπε να ξεκινήσω τη κριτική μου αναφερόμενος στη κατρακύλα που έχει πάρει η καριέρα του Nicolas Cage. Με αυτή τη ταινία όμως, φαίνεται ότι η κατηφόρα έφτασε στο τέλος της. Έπιασε και επίσημα πάτο.

The Smurfs [Στρουμφάκια] review

Σε όλη μου τη ζωή βλέπω Στρουμφάκια, όπως και οι περισσότεροι άλλωστε, όμως ποτέ δεν ήμουν «φανατικός» φίλος. Για όσους θυμούνται, όταν προωτοανακοινώθηκε η είδηση για ταινία βασισμένη στα θρυλικά μπλε πλασματάκια του Peyo, αυτή αναφερόταν σε μια επική τριλογία και όχι απλά σε μια παιδική ταινιούλα.

Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 2 [Ο Χάρι Πότερ και οι Κλήροι του Θανάτου, Μέρος 2ο] review

Δε μπορώ να ξεκινήσω τη κριτική του Deathly Hallows Part 2 με τον τυπικό τρόπο, μου είναι αδύνατο. Το τελευταίο κεφάλαιο Harry Potter ήταν και η τελευταία μου ελπίδα να ξαναπάρει το franchise τη παλιά του αίγλη, την αίγλη του Philosopher’s Stone και του Prisoner of Azkaban ή ακόμα και του Order of the Phoenix. Και ο σκηνοθέτης έκανε τα πάντα για να αποτύχει, και το κατάφερε.

Super 8 review

Κλασσικό κατά παραγγελία. Το Super 8, και με τη βοήθεια του viral marketing φυσικά, είχε μπει στη πρώτη θέση της λίστας μου των πιο πολυαναμενόμενων ταινιών του καλοκαιριού. Το trailer με ενθουσίασε όσο λίγα και οι προσδοκίες μου ήταν ιδιαίτερα αυξημένες. Για να δούμε όμως αν τελικά κατάφερε να ικανοποιήσει…

Beastly review

Καταραμένα trailers!

Υπάρχει μια, όχι πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στο παραμυθάκι και στο σκοτεινό παραμύθι. Το trailer του Beastly με έκανε να πιστέψω ότι είναι ένα σκοτεινό παραμύθι, αλλά τελικά…

Devil review

Ο Ινδός σκηνοθέτης M. Night Shyamalan, από αγαπημένος των ανεξάρτητων υποτονικών θρίλερ, έχει γίνει κόκκινο πανί για τους πάντες αφού οι αποτυχίες του δεν έχει τελειωμό αλλά και όρια. Έτσι φαίνεται να αποφάσισε να χαμηλώσει λίγο τον πήχη και να δημιουργήσει μια τριλογία ταινιών υπό τη δικιά του νεοϊδρυθείσα εταιρία παραγωγής Night Chronicles βασισμένες σε υπερφυσικές φοβίες και να δώσει τη σκηνοθεσία τους σε άλλους δημιουργούς. Η πρώτη από αυτές ήταν το Devil, σε σενάριο του Brian Nelson (Hard Candy) και σκηνοθεσία του John Erick Dowdle (Quarantine).

Ένα πρωινό, πέντε άγνωστοι μπαίνουν στο ίδιο ασανσέρ ενός ουρανοξύστη, το ασανσέρ σταματάει και κάθε φορά που το φως σβήνει, ένας τους πεθαίνει. Ο διάβολος είναι μαζί τους, είναι ένας από αυτούς. Έτσι, τόσο απλά, το σκηνικό στήνεται και η ιστορία σιγά σιγά ξετυλίγεται. Ποιοι είναι οι πέντε άγνωστοι. Τι ήρθαν να κάνουν στο κτήριο. Γιατί όλοι τους είναι τόσο κακιασμένοι και ποιος τελικά είναι ο δολοφόνος.

Σου το λέει στο τίτλο, σου τον δείχνει από τα πρώτα σχεδόν λεπτά, όμως και πάλι, η αρχαία μέθοδος της τραγικής ειρωνείας λειτουργεί άψογα. Ξέρεις ότι είναι ο διάβολος, ξέρεις γιατί πεθαίνουν αλλά και πάλι το σενάριο σε κάνει να αναρωτιέσαι. Το όλο σκηνικό των εγκλωβισμένων αγνώστων θυμίζει λίγο του Δέκα Μικρούς Νέγρους και το παιχνίδι, βρες το δολοφόνο παίζεται με ιδιαίτερη μαεστρία. Το στοιχείο του υπερφυσικού και ειδικά η εισαγωγή του θρησκευτικού στοιχείου στη ταινία, αφαιρεί πόντους καθαρής διασκέδασης και ουσιαστικά μας εμποδίζει να δούμε το φινάλε που περιμένουμε.

Τεχνικά, το Devil τα πηγαίνει αρκετά καλά αφού η σκηνοθεσία του Dowdle δεν κάνει ουσιαστικά κοιλιές, έχει αυξανόμενη ένταση και υπολογίζοντας και τα μόλις 80 λεπτά διάρκειας, η ταινία περνάει νεράκι. Το πρόβλημα βρίσκεται όμως στους πέντε εγκλωβισμένους. Η σεναριακή πλοκή υποδείκνυε τους εγκλωβισμένους να έχουν αρκετά ερειστική συμπεριφορά, κάτι που όμως τους κάνει εντελώς αδιάφορους προς το θεατή. Πραγματικά δε σε ενδιαφέρει καθόλου ποιος θα πεθάνει επόμενος και στη τελική γιατί πεθαίνουν, με αποτέλεσμα οι σκηνές τους να είναι με διαφορά οι πιο κουραστικές. Ο συμπαθής αστυνομικός που προσπαθεί να τους απεγκλωβίσει καταφέρνει να κρατήσει το αντίβαρο μέχρι ενός σημείου αλλά στη τελική μοιάζεις να βλέπεις μια ταινία που δε σε ενδιαφέρει τι τελικά θα συμβεί.

Το Devil είναι ένα συνειδητοποιημένο «θριλεράκι». Δε το παίζει έπος, και σε γενικές γραμμές καταφέρνει να κερδίσει τους πόντους του είδους του. Έχει αρκετά μειονεκτήματα που αφαιρούν από την τελική άποψη αλλά τελικά είναι μια «ταινιούλα» που μπορείς να προτείνεις, χωρίς τύψεις, σε οποιονδήποτε για ένα χαλαρό Παρασκευατόβραδο.

5,5/10

 

Το δεύτερο μέρος της τριλογίας θα ονομάζεται Reincarnate με σκηνοθέτη τον Daniel Stamm του The Last Exorcism.

The Haunted World of El Superbeasto review

Ο Rob Zombie μπορεί να έχει πολλούς φίλους και στη χώρα μας αλλά σκηνοθετικά οι μέχρι τώρα προσπάθειές του ήταν άκρως απογοητευτικές με αποκορύφωμα τα δύο Halloween. Εκτός από συνθέτης και σκηνοθέτης, ο Zombie έχει και τη δικιά του σειρά κόμικ, με ήρωα τον Superbeasto. Αυτό το κόμικ προσπαθούσε για περίπου τρία χρόνια να μεταφέρει στην οθόνη και τελικά τα κατάφερε λίγο μετά το Halloween 2. Η ταινία προβλήθηκε πολύ περιορισμένα σε σημείο ακόμα και το DVD να κυκλοφορεί σε ελάχιστες χώρες. Άγνωστο αν και πότε θα κυκλοφορήσει και στη χώρα μας αλλά για να δούμε αν αξίζει να το περιμένουμε.

Ο El Superbeasto είναι ένας ξιπασμένος μεξικανός σούπερ ήρωας που μαζί με την σούπερ σέξι κατάσκοπο αδερφή του Suzi X και το μανιορομαντικό ρομπότ-βοηθό της Marvin, σώζουν τον κόσμο από κάθε είδους τέρας. Ο Beasto σταμπάρει την Velvet Von Black δε θα σταματήσει μέχρι να την…κάνει δικιά του. Από την άλλη ο μικροκαμωμένος Dr Satan ψάχνει την εκλεκτή με το 666 σημάδι στα οπίσθια για να την παντρευτεί και να γίνει ο ένας μεγάλος δαίμονας, ώστε να κερδίσει τη καρδιά της Suzi X. Κάπου εκεί μέσα πετάξτε μερικούς ζόμπι ναζί, έναν φυλακισμένο με κρεμασμένους όρχεις κάτι κάτι άσχετους μεξικάνους μηχανόβιους και έχετε μια γενική ιδέα τους χάους που επικρατεί στο The Haunted World of El Superbeasto.

Με λίγα λόγια το Superbeasto είναι μια περίεργη μίξη South Park, Machete και μιας διεστραμμένης ονείρωξης ενός ερεθισμένου εφήβου! Προσπαθεί να προκαλέσει όσο περισσότερο μπορεί, είναι γεμάτο αίμα, σεξ και τρέλα αλλά όλα μέσα στα θεωρητικά όρια του χιούμορ. Υπερμεγέθη στήθη, σέξι ξανθιές, ανελέητα σεξιστικά αστεία και αίμα, πολύ αίμα. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι μπλέκει τόσες trademarks από τον Benny Hill και τον Ψαλιδοχέρη μέχρι τον σατανά και κάτι άσχετους ζόμπι-ναζί που τελικά η ταινία είναι ένα συνονθύλευμα των παραπάνω και όχι ένα σύνολο.

Σκοπός του Zombie είναι να σοκάρει, αλλά σοκάρει το πρώτο δεκάλεπτο, άντε το πρώτο τέταρτο, μετά όλα γίνονται ρουτίνα και όσο το χιούμορ είναι τόσο χαμηλού, σχεδόν προεφηβικού, επιπέδου τα πάντα μοιάζουν να μην έχουν κανένα νόημα. Μέσα όμως σε αυτό το χάος, υπάρχουν λίγες, μετρημένες στα δάχτυλα σκηνές που είναι πραγματικά εμπνευσμένες και τρομερά αστείες και καταφέρνουν να κρατήσουν τον ανήξερο θεατή μέχρι το τέλος.

Αν λατρεύετε σειρές όπως South Park και Happy Tree Friends, υπάρχει μια αρκετά μεγάλη πιθανότητα ότι θα απολαύσετε και το The Haunted World of El Superbeasto, αλλά οι υπόλοιποι καλύτερα να μείνουν μακριά.

4/10

 

Thor review

Ο Thor αν και δεν είναι από τους πιο λαοφιλείς ήρωες της Marvel, σίγουρα είναι, μαζί με τον Wolverine από τους πιο…kewl. Ποτέ δεν ήμουν Marvel expert και ούτε είχα κάποια ιδιαίτερη τρέλα με κάποιο ήρωα αλλά ο Thor, λόγω των εκτεταμένων αναφορών στη Σκανδιναβική και γενική βορειοευρωπαϊκή μυθολογία, μου ήταν αρκετά συμπαθής. Παρ’όλ’αυτά, η ιδέα της ταινίας δε με ενθουσίασε, αίσθημα που εντάθηκε με το χλιαρό trailer. Όμως οι πρώτες κριτικές ήταν σχεδόν αποθεωτικές και είπα να δώσω, στο Θεό του Κεραυνού, μια δεύτερη ευκαιρία.

Όπως είπα και πριν, αν και μου ήταν γνωστά αρκετά μυθολογικά στοιχεία, δεν είχα καμιά προηγούμενη σχέση με τον ήρωα Thor και δεν ήξερα την προϊστορία του. Η ταινία όμως καταφέρνει με ιδιαίτερα αξιόλογο τρόπο και χωρίς ψευτομαθησιακές μεθόδους να σου μάθει ότι χρειάζεται, έτσι και εγώ θα τη προσπεράσω αφήνοντάς, όσους δεν ξέρετε ήδη, να μάθετε από πρώτο χέρι τι είναι τα 9 βασίλεια, τι είναι η bifrost και τι το mjolnir.

Ο Thor είναι ένας από τους δύο γιους του βασιλιά Odin. Είναι γενναίος αλλά απερίσκεπτος σε σημείο πολεμολαγνίας αλλά είναι και ο βασικός υποψήφιος για τον θρόνο. Ο έτερος αδερφός, ο Loki είναι πιο χαμηλών τόνων αλλά εξειδικεύεται στη ζαβολιά…και όχι με τη καλή έννοια. Μια απερίσκεπτη επίθεση του Thor σε μια εχθρική φυλή εξαγριώνει τον Odin και τον ρίχνει εξόριστο στη Γη. Ο Thor με τη βοήθεια της αστροφυσικού Jane Foster, θα προσπαθήσει να ξαναβρεί το μυθικό σφυρί του και να επιστρέψει στο Asgard.

Μπορεί Kenneth Branagh να θεωρείται από τους μεγαλύτερους σεξπηρικούς ηθοποιούς αλλά σκηνοθετικά, σε οτιδήποτε μη-σεξπηρικό τα έχει κάνει ολίγον θάλασσα. Είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνει ένα τόσο μεγαλεπήβολο και κατ’ επέκταση πανάκριβο project και παρά τις αμφιβολίες μου, ευτυχώς τα καταφέρνει αξιολογότατα. Δε μπορώ να πω ότι κάνει κάτι τόσο τέλεια που να ξεχωρίζει, δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο στυλ, αλλά χειρίζεται την ιστορία με ιδιαίτερη χάρη, σα να είναι το φυσικό πράγμα να πέφτει ο Θεός του κεραυνού στη Γη. Καταφέρνει για 130 λεπτά να μη κουράσει παρά ελάχιστα το θεατή έστω και αν δεν είναι η ταινία με την καταιγιστική δράση, κάνοντας ακόμα και τις διεκπεραιωτικές σκηνές να έχουν το νόημά τους.

Το σενάριο βέβαια δε διεκδικεί δάφνες ούτε πρωτοτυπίας ούτε ιδιαίτερης φαντασίας. Είναι ότι ακριβώς περιμένουμε από μία blockbuster ταινία με τα θεωρητικά plot twists να είναι εμφανή από πριν καν περάσουν από το μυαλό του σεναριογράφου. Με δεδομένο ότι έστω και κάτι λίγα ξέρουμε από μυθολογία, η εξέλιξη γίνεται ακόμα πιο αναμενόμενη αλλά όχι σε σημείο να καταντήσει κουραστική. Όσο για τους πρωταγωνιστές, μπορώ να πω ότι τα πράγματα είναι λίγο σκοτσέζικο ντους, αφού μπορεί η επιλογή του Chris Hemsworth ως Thor να αποδεικνύεται ιδιαίτερα επιτυχημένη, μπορεί ο Anthony Hopkins να εντυπωσιάζει με την επαγγελματικότητά του (κάτι που δεν έκανε στο πρόσφατο The Rite), μπορεί οι Kat Dennings και Idris Elba να είναι ιδανικοί στους ρόλους τους και ίσως τα μεγαλύτερα ατού της ταινία, αλλά από την άλλη, η επιλογή της Natalie Portman είναι εντελώς λανθασμένη, αν και η ίδια προσπαθεί να υποστηρίξει το ρόλο της, όπως και ο Tom Hiddleston ως Loki είναι μάλλον η χειρότερη επιλογή.

Το Thor απλά με εντυπωσίασε. Πήγα με πολύ χαμηλές προσδοκίες και ήταν μια ιδιαίτερα διασκεδαστική ταινία, παρόλα τα αρκετά μειονεκτήματά της. Απέφυγε τη φλυαρία, οι ηθοποιοί σεβάστηκαν το ρόλο τους, οι σκηνές δράσης αν και λίγες ήταν ικανοποιητικότατες σε ένταση και ως κορωνίδα, άφησα για το τέλος το art direction, αλλά και τον γενικότερο τεχνικό τομέα που ζαλίζει ακόμα και στις δύο διαστάσεις. Δεν είναι η καλύτερη ταινία της Marvel, αφού για μένα αυτόν τον τίτλο τον κρατάει ακόμα το Incredible Hulk αλλά είναι σίγουρα καλύτερη από τα υπερτιμημένα Iron Man.

6,5/10

 

Red Riding Hood [Η Κοκκινοσκουφίτσα] review

Δεν υπάρχει τρόπος να ασχοληθείς με το τη νέα ταινία της Catherine Hardwicke χωρίς να αναφέρεις το Twilight, και δυστυχώς όχι μόνο λόγω της προηγούμενης εμπειρίας της σκηνοθέτιδας. Ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα franchises ξεκίνησαν από τα χέρια της, κάτι που την κατέστησε σχεδόν διαβόητη. Θα μπορέσει να αποκαταστήσει τη φήμη της με κάτι τόσο παρόμοιο ή θα πέσει ακόμα πιο βαθειά στο λάκκο των teen-adult romance horrors;

Φαντάζομαι είναι γνωστό ότι η ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας μπορεί να ξεκίνησε ως ένα παιδικό λαϊκό παραμύθι αλλά στη πορεία των αιώνων γνώρισε αρκετές “μεταλλάξεις”, μεταξύ των οποίων και από τους γνωστούς αδερφού Grimm. Ο σεναριογράφος David Johnson (Orphan) πήρε αυτή τη, λίγο πιο σκοτεινή, εκδοχή και δημιούργησε ή μάλλον προσπάθησε να την μετατρέψει σε ένα…ρομαντικό θρίλερ. Σύμφωνα με το σενάριο, βρισκόμαστε κάπου στο 1300 σε ένα μικρό χωριό. Η Valerie είναι κόρη ενός φτωχού ξυλοκόπου. Ο γάμος με τον Henry, γιο πλούσιου σιδηρουργός μπορεί να έχει συμφωνηθεί αλλά αυτή αγαπάει τον μυστηριώδη Peter. Τη μέρα που Valerie και Peter αποφασίζουν να το σκάσουν, το τέρας της περιοχής, ο φοβερός Λύκος, σκοτώνει την αδερφή της, σπάζοντας την άγραφη συμφωνία να μη σκοτώνει ανθρώπους και αυτοί να θυσιάζουν κάποια ζώα τους. Ένα ανελέητο κυνήγι ξεκινάει για να βρεθεί και να σκοτωθεί ο λύκος. Ο ιερέας καλεί για βοήθεια τον πάτερ Solomon, έναν γνωστό κυνηγό μαγισσών και τεράτων που με μανία εισβάλει στις ζωές των κατοίκων για να βρει στοιχεία για τον λύκο και να τον σκοτώσει.

Υπέροχα χιονισμένα τοπία, εντυπωσιακή μακάβρια σκηνοθεσία και ένα παραμύθι όπως δεν το έχετε ξαναδεί…θα ήταν τα λόγια μου αν ήμουν ο παραγωγός και ήθελα να διαφημίσω την ταινία μου. Μπορεί τα αφ’ υψηλού πλάνα των χιονισμένων δέντρων να υπάρχουν αλλά τα έχουμε ξαναδεί αμέτρητες φορές. Μπορεί η σκηνοθεσία να προσπαθεί με κάθε τρόπο να δημιουργήσει μια, όχι τόσο σκοτεινή αλλά ζοφερή ατμόσφαιρά, αλλά δε τα καταφέρνει εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Και όλα αυτά γιατί το Red Riding Hood δεν είναι μια blood-red έκδοση του παραμυθιού αλλά μια teen-adult ερωτικό τρίγωνο που κύριο στόχο έχει να…ερεθίσει τα “αθώα” 14χρονα κοράσια, με έναν λυκάνθρωπο βγαλμένο απ’ το Underworld να μοιάζει πραγματικά παράωρος. Πλημυρισμένο από love story κλισέ, η μόνη ελπίδα που το μένει είναι να παίξει με το…ποιος είναι ο λύκος. Εν μέρη αυτό το καταφέρνει αφού προσωπικά ήταν ο μόνος λόγος που κατάφερα να τη δω μέχρι τέλος, χωρίς να καταφέρω να μαντέψω τον “ένοχο” αλλά ακόμα και σε αυτό το σημείο το παρακάνει αφού τα στοιχεία που προσπαθούν να μας υποδείξουν τον κάθε έναν ύποπτο ως λύκο πέφτουν σύννεφο σε σημείο απλά αποπροσανατολισμού και όχι “συλλογής στοιχείων”.

Όπως διάβασα κάπου, το Red Riding Hood δεν είναι τίποτα παραπάνω από placebo για τους Twilight fans. Έχει ενοχλητικά παρόμοια ιστορία, πανομοιότυπη σκηνοθεσία, χειρότερο σενάριο και ακόμα χειρότερες ερμηνείες αφού οι βασικοί πρωταγωνιστές Amanda Seyfried και Gary Oldman είναι, ο καθένας με τον τρόπο του, κακοί έως ενοχλητικοί. Αν λατρεύετε το Twilight και δε μπορείτε να περιμένετε μέχρι το Breaking Dawn, δείτε το Red Riding Hood και δε θα το μετανιώσετε. Οι υπόλοιποι μείνετε όσο το δυνατόν πιο μακριά…

3,5/10

 

Shrek Forever After (The Final Chapter) [Σρεκ κι Εμείς Καλύτερα] review

Το βαρύ χαρτί της Dreamworks Animation, ο Shrek και η παρέα του επιστρέφουν για τέταρτη και τελευταία φορά, σε μια περιπέτεια που μάλλον δεν είχε λόγο ύπαρξης.

Shrek και Fiona, τα ogres που είδαμε να ερωτεύονται, να παντρεύονται, να κάνουν κουτσούβελα και να ζουν μια παραμυθένια ζωή, πίσω στο σπίτι στο βάλτο αφού φόρτωσαν το βασίλειο στον Αρθούρο. Ο Shrek από φόβητρο γίνεται ένας οικογενειάρχης που κανείς πια δε φοβάται και κανείς δε τον σέβεται. Νοσταλγεί το παρελθόν όταν τριγυρνούσε τρομάζοντας τους ανθρώπους. Έτσι βρίσκει την ευκαιρία ο κακός Rumpelstiltskin, που είχε προσπαθήσει και παλιότερα να κλέψει το βασίλειο από τον βασιλιά Harold, και τάζει στον Shrek μία μέρα όπως ακριβώς την επιθυμεί με αντάλλαγμα να πάρει εκείνος με τη σειρά του μια μέρα του Shrek. Το ogre δέχεται και όλα φυσικά πάνε στραβά. Ο Rumpelstiltskin γίνεται βασιλιάς, ο Shrek καταλαβαίνει τι έχασε και προσπαθεί να διορθώσει τη κατάσταση.

Ξεχάστε τον Ted Elliott, ξεχάστε τον  Andrew Adamson και ότι ξέρατε μέχρι σήμερα. Όλοι σχεδόν οι δημιουργοί των προηγούμενων κεφαλαίων έχουν εγκαταλείψει το πλοίο και τη θέση τους έχουν πάρει φτηνοί και αποτυχημένοι συντελεστές. Αλλά όπως και να το κάνουμε, σαν τελευταίο κεφάλαιο ενός από τα σημαντικότερα animation franchises, περιμέναμε κάτι ιδιαίτερο. Ξεχάστε την pop παρωδία των πρώτων δύο κεφαλαίων, ξεχάστε ακόμα και την μέτρια αλλά αστεία ιστορία του τρίτου γιατί εδώ έχουμε μια βιντεοταινία γεμάτη με ηθικά διδάγματα για τους μικρούς θεατές. Όλη η ταινία μπορεί να συγκεντρωθεί στο δίδαγμα του “εκτιμάς αυτά που έχει αφού τα χάσεις”.

Το πανέξυπνο lol χιούμορ κάνει την εμφάνισή του με το σταγονόμετρο ενώ οι χαρακτήρες με αποκορύφωμα τον Shrek και τη Fiona έχουν γίνει πιο βαρετοί από ποτέ. Όσο για την νέα προσθήκη του Rumpelstiltskin, αυτή μοιάζει με πρόσληψη στο ελληνικό δημόσιο, αφού εκτός από παντελώς ανόητος σαν χαρακτήρας, τη φωνή του παίρνει από κάποιον Walt Dohrn, που εντελώς κατά τύχη είναι και ο άνθρωπος πίσω από τη κεντρική ιστορία της ταινίας.

Το πρώτο μέρος της ταινίας είναι πραγματικά τραγικό αφού σε μια ταινία χωρίς ιστορία, προσπαθεί να μας διηγηθεί τη προϊστορία του τίποτα. Ευτυχώς γύρω στα μέσα, αρχίζει να αποκτάει λίγο ρυθμό, εμφανίζονται και οι πιο αστείοι χαρακτήρες του Donkey και Puss in Boots και προσφέρει στο θεατή μια υποτυπώδη διασκέδαση, πάντα σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες.

Από βαρύ πυροβολικό, ο Shrek κατέληξε βιντεοταινία. Η Dreamworks τον ξεζούμισε μέχρι εκεί που δεν πάει και είναι κρίμα ένας τέτοιος κόσμος να τελειώσει με αυτό το τρόπο. Καλύτερα ξεχάστε ότι υπάρχουν τα δύο τελευταία κεφάλαια και ξαναδείτε τα δύο πρώτα για να καταλάβετε τι θα πει Shrek.

5/10