Το σύνηθες φάσμα “κατηγοριοποίησης” των ταινιών είναι είναι από αριστούργημα μέχρι…μπούρδα. Υπάρχουν όμως και μερικές εξαιρέσεις που ξεφεύγουν από αυτά τα όρια, και δυστυχώς συνήθως προς τα κάτω. Το Legion ανήκει ακριβώς σε αυτή τη κατηγορία γιατί δεν είναι μια κακή ταινία, είναι μια ταινία που προσβάλει τη νοημοσύνη του θεατή και σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιός είναι πιο ηλίθιος, ο σκηνοθέτης που την ανέλαβε ή εσύ που τη βλέπεις.
Ο Michael (Μιχαήλ) είναι ένα άγγελος που έρχεται στη Γη, κόβει τα φτερά του για να γίνει άνθρωπος. Το σκηνικό αλλάζει και βρισκόμαστε σε ένα “μαγειρείο” στη μέση του πουθενά με διάφορους χαρακτήρες να καταριούνται τη τύχη του, μέχρι μια γριούλα μπαίνει μέσα, που μετά από λίγο βγάζει κοφτερά δόντια, περπατάει στο ταβάνι και σκοτώνει ένας από αυτούς. Κομμένο τηλέφωνο, νεκρή τηλεόραση και ραδιόφωνο…άρα έρχεται το τέλος του κόσμου! Μαζί με το τέλος του κόσμου, έρχεται στο εστιατόριο και ο Michael και του λέει ότι ήρθε να τους σώσει από το Θεό που αγανάκτησε με μας και αποφάσισε να μας καταστρέψει και για κάποιο λόγο, το μωρό που περιμένει η γκαρσόνα θα σώσει την ανθρωπότητα…οοοοότι να’ναι!
Ψευτοεσχατολογικές θεωρίες, παρέα με mucho αρχάγγελούς που τα βάζουν με το Θεό για να σώσουν τους πιο αδιάφορους και αχώνευτους χαρακτήρες που μπορεί να συναντήσετε, λίγο πιστολίδι προς το άπειρο, και μπόλικοι απίστευτα κακογραμμένοι διάλογοι με τους ήρωες να φιλοσοφούν περί ανέμων και υδάτων.
Πραγματικά η ταινία είναι προσβολή προς το θεατή, και δεν αναφέρομαι στα “θρησκευτικά θέματα” που θεωρητικά πραγματεύεται. Τραγικό σενάριο, αδιάφορη έως στρουθοκαμηλική σκηνοθεσία, ηθοποιοί που απορούν γιατί δέχτηκαν να παίξουν στη ταινία και ένα φινάλε που σε κάνει να κλαις τα όποια ευρώ έδωσες για να τη δεις. Avoid at all costs.
2,5/10
Ένα κουτί, ένα μπαούλο που ανακάλυψε πριν μερικά χρόνια ο Randal Keynes, τρισέγγονος του Κάρολου Δαρβίνου, συμπλήρωσε ένα κομμάτι του παζλ της ζωής του Βρετανού φυσιοδίφη. Το Creation, η νέα ταινία του Jon Amiel, σκηνοθέτη του Sommersby και Entrapment, δεν ασχολείται με το ταξίδι του Darwin με το Beagle και σε ότι έζησε σε αυτό, όπως θα περιμέναμε, αλλά στη περίοδο ακριβώς πριν τη κυκλοφορία του μεγαλύτερού πονήματός του “Η καταγωγή των ειδών” που του έφερε και τον τίτλο του θεμελιωτή της θεωρίας της εξέλιξης.
Αν και χαρακτηρίστηκε ως μίνι-φαινόμενο, οι κακές εμπορικές επιλογές δε του επέτρεψαν να γίνει ευρέως γνωστό παρόλο το γεγονός ότι όλοι έχουν να πουν και ένα καλό λόγο για αυτό. Αναφέρομαι στη τριλογία Millenium, βασισμένη στα μυθιστορήματα του Stieg Larsson και κυκλοφόρησαν την τριετία 2005-2007 και έγιναν best-seller σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες και έχουν ως κεντρικό χαρακτήρα την Lisbeth Salander, μια πανέξυπνη νεαρή κοπέλα με “δολοφονικό” παρελθόν και κατ’ επέκταση, ψυχικά διαταραγμένο παρόν.
Ο Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης Chan-wook Park έγινε παγκοσμίως γνωστός to 2003 με το αριστούργημα OldBoy, μια από τις καλύτερες ταινίες της προηγούμενης δεκαετίας. Αν και από τότε έχει κάνει κάποιες ακόμα ταινίες, καμιά δεν εισέπραξε τις διθυραμβικές κριτικές αλλά ούτε και τη φήμη που είχε το OldBoy, μέχρι που ανακοίνωσε ότι η επόμενή του ταινία θα έχει το πιασάρικο και εμπορικό vampire-theme, και φυσικά τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του.
Triage: Επιλογή και κατάταξη των θυμάτων σε κατηγορίες με σκοπό την κατάλληλη αγωγή ανάλογα με τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ο πολυβραβευμένος για το No Man’s Land, Βόσνιος σκηνοθέτης Danis Tanovic επιστρέφει με την τρίτη μεγάλου μήκους και πρώτη αγγλόφωνη ταινία του, και μας μεταφέρει στο Κουρδιστάν του 1988.
