Κριτική: Michael

Πριν περίπου μια δεκαετία, ο παραγωγός Graham King (που είχε ξαναδοκιμάσει τις δυνάμεις του στο είδος λίγα χρόνια νωρίτερα με το Jersey Boys του Eastwood) έδωσε εντολή στον Bryan Singer (και Dexter Fletcher βεβαίως βεβαίως) να “αναστήσει” τον Freddie Mercury, με το Bohemian Rhapsody να σημειώνει τεράστια επιτυχία, οδηγώντας σε μια έκρηξη κινηματογραφικών μουσικών βιογραφιών, σχεδόν καμία εκ των οποίων όμως δεν κατάφερε να ξεχωρίσει. Έχοντας βρει τη συνταγή, μόλις ένα χρόνο αργότερα εξασφάλισε τα δικαιώματα για τη παραγωγή μιας ταινίας για τη ζωή του «βασιλιά της ποπ» αλλά και εξαιρετικά αμφιλεγόμενης περσόνας, Michael Jackson. Η ταινία καθυστέρησε λίγο αλλά επιτέλους έφτασε στις οθόνες μας. Για να δούμε τί είδαμε…

Η ταινία πιάνει το κουβάρι από το 1967, στη μικρή πόλη Gary της Indiana, συστήνοντάς μας τον Joseph Jackson, ένα φτωχό χαλυβουργό που έχει οργανώσει τους πέντε γιους του σε συγκρότημα με την ελπίδα να γίνουν διάσημοι.. και πλούσιοι. Για να το καταφέρει, τους φέρεται τυραννικά, όμως τελικά το όνειρό του γίνεται πραγματικότητα, με τους Jackson 5 να κερδίζουν τη προσοχή της θρυλικής Motown και τον μόλις 10 ετών Michael να ξεκινάει τη μυθική του πορεία προς το θρόνο.

Πριν προχωρήσω στη κριτική μου, αν και μπορεί να θεωρηθεί spoiler μιας και δεν έχει αποκαλυφθεί επίσημα, αλλά το θεωρώ πολύ σημαντικό που πρέπει να ξέρει κάθε θεατής πριν μπει στην αίθουσα, να αναφέρω ότι το Michael αποτελεί (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) το πρώτο μέρος μιας διλογίας, με την ιστορία της πρώτης ταινίας να σταματάει στα 1988 και την επιτυχία του Bad.

Όπως ακριβώς έκανε και με το Bohemian Rhapsody, ο King δεν αγόρασε τα δικαιώματα κάποιου βιογραφικού βιβλίου αλλά στράφηκε στην ίδια την οικογένεια, ή για να είμαι πιο ακριβής, στους διαχειριστές της κληρονομιάς του Michael Jackson. Αυτό είχε το θετικό αντίκτυπο να έχει πλήρη πρόσβαση στο μουσικό του κατάλογο αλλά ταυτόχρονα τον υποχρέωσε να διηγηθεί μια μονόπλευρη αποστειρωμένη ιστορία. Αν λοιπόν κάποιοι υπερέβαλαν όταν χαρακτήρισαν το Rhapsody ως “αγιογραφία” του Mercury, δυστυχώς εδώ έχουν κάθε δικαιολογία να σκίζουν τα ιμάτιά τους κάνοντας απανωτά rolleyes, μιας και κατά το Michael, ο Jackson φαίνεται πως ήταν ένα βήμα πριν την αγιοποίηση!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, με τον πολύπειρο John Logan (The Aviator, Gladiator) να έχει γράψει το σενάριο. Σύμφωνα με αυτό, ο Michael βγήκε απ’ τη κοιλιάς της μάνας του με αστέρια να αστράφτουν ολόγυρά του, είχε ιώβεια υπομονή σε όλες τις κακουχίες που το έτυχαν, βασικά κυρίως τον πατέρα του γιατί δε βλέπουμε να του έτυχε κάτι άλλο, ήταν ευγενικός, καλοκάγαθος και ντροπαλός, φιλάνθρωπος με μια ιδιαίτερη -γκουχ γκουχ- αδυναμία στα παιδιά, αυτοδημιούργητος με μια ελάχιστη, σχεδόν τσιρλιντερίστικη αναφορά μονάχα στον Quincy Jones και πλήρη απαξίωση της επίδρασης του πατέρα, ο οποίος περιορίζεται σε ρόλο villain, ε μέχρι και gangstas ένωσε με τη μουσική του! Μόνο σπαθιά δεν καταπίνει!

Ακόμα μεγαλύτερη αρνητική εντύπωση προκαλούν οι παραλείψεις του σεναρίου, με ολόκληρη την ιστορία να αφηγείται τελείως επιδερμικά. Καμία αναφορά στο πώς γεννήθηκαν οι Jackson 5, καμία αναφορά στη σχέση του Michael με τα αδέρφια του, οι οποίοι ανάθεμα κι αν έχουν δέκα ατάκες όλοι μαζί σε όλη τη ταινία, καμία έμφαση σε εμβληματικές στιγμές τις καριέρας του, καμία αναφορά στη προσωπική του -εκτός οικογένειας- ζωή, μονάχα μικρά ψίχουλα πληροφοριών που υπονοούν τα ψυχολογικά του προβλήματα.

Και καλά, θα μου πείτε, δε λέει το ένα, δε λέει το άλλο- τι λέει δύο ώρες ταινία; Και θα σας απαντήσω με μια απλή λέξη. Τραγούδια. Πολλά τραγούδια. Πάρα πολλά τραγούδια. Για να μη παρεξηγηθώ, λατρεύω τα τραγούδια του αλλά το Michael κινείται στα όρια του μουσικού αφιερώματος, παρά κανονικής ταινίας. Δεκατρία τραγούδια ερμηνεύονται σε αναπαραστάσεις διαφόρων lives του MJ αλλά όχι απλά snippets τους, ΟΛΟΚΛΗΡΑ ή τουλάχιστον σχεδόν ολόκληρα. Αν συνυπολογίσετε ότι λόγω της περιόδου που καλύπτει η ταινία, ο διαθέσιμος κατάλογος κομματιών δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος (μόνο τα Off the Wall και Thriller είχε κυκλοφορήσει solo), καταλαβαίνετε ότι δεν είναι όλα τους μεταξύ των κλασσικών του, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα τη καταβαράθρωση του ρυθμού.

Και μιας και αναφέρθηκα στο ρυθμό, ας δούμε τι ψάρια έπιασε στους υπόλοιπους τομείς ευθύνης του ο σκηνοθέτης Antoine Fuqua (The Equalizer, Training Day). Χωρίς να έχει απόλυτη ευθύνη- μιας και το σενάριο δεν του έδωσε καμία ελευθερία, η σκηνοθεσία είναι αποστειρωμένη και “safe” στο δραματουργικό σκέλος, χωρίς τίποτα άξιο αναφοράς. Το μεγάλο πρόβλημα εντοπίζεται όμως στο λυρικό κομμάτι με τον Fuqua να χάνει τον έλεγχο της κάμερας και να μη ξέρει κυριολεκτικά πού να τη βάλει κατά τη διάρκεια των πολλών και μεγάλων σκηνών live performances. Θυμάστε τα επικά πλάνα στο Bohemian Rhapsody που προκαλούσαν ανατριχίλα; Ε, εδώ δε θα δείτε τίποτα τέτοιο, με όλες τις εμβληματικές στιγμές του Michael -όπως το moonwalk και το zombie dance- να χαντακώνονται.

Αν θα μπορούσα να υμνήσω τον Fuqua για κάτι, είναι η επιλογή και προετοιμασία των Juliano Valdi και Jaafar Jackson, των ηθοποιών που είχαν το δύσκολο έργο να ξαναδώσουν ζωή στον Michael σε μικρή και μεγαλύτερη ηλικία αντίστοιχα. Και οι δυο τους εξαιρετικοί, με τον Jaafar να μη “κάθεται” στην οικογενειακή ομοιότητα με τον σχωρεμένο (είναι ανιψιός του Michael, γιος του αδερφού του Jermaine) και να δείχνει ότι έχει ρίξει απίστευτη δουλειά για να γίνει πραγματικά ο MJ. Η διαφαινόμενη κριτική αποτυχία της ταινίας σίγουρα θα του κόψει πόντους, αλλά μη ξαφνιαστείτε αν τον δείτε να φτάνει μέχρι τα επόμενα Όσκαρ. Πολύ καλός, όπως πάντα και ο Colman Domingo (Sing Sing), ωστόσο ο περιορισμός του ρόλου σε μονοδιάστατο villain δεν του έδωσε υλικό για να ξεχωρίσει.

Ήμουν από αυτούς που αναγνώρισα τις σεναριακές υπεκφυγές στο Bohemian Rhapsody αλλά παρ’ όλ’ αυτά, το απόλαυσα τρομερά. Δυστυχώς εδώ, τα πράγματα ξέφυγαν, και η μακρά λίστα διαφόρων Jacksons στους τίτλους τέλους σε ρόλο παραγωγού, με έκανε να καταλάβω το λόγο που το Michael δεν είναι εν τέλει μια βιογραφική ταινία, αλλά ένα ξερό μουσικό αφιέρωμα στον τεράστιο καλλιτέχνη, που επί της ευκαιρίας μας δίνει και δυο-τρεις "safe" πληροφορίες για τη ζωή του. Διόλου τυχαία -όπως ακριβώς και η ζωή του- αυτή η ταινία έχει υπερβολικά πολλά ψεγάδια που μπορείς να τα αγνοήσεις.