Μετά τη τεράστια επιτυχία του Låt den rätte komma in, ο Tomas Alfredson επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με τη πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, αφήνοντας πίσω τους βρικόλακες για χάρη ενός παλιομοδίτικου ψυχροπολεμικού κατασκοπευτικού θρίλερ. Για να δούμε τι κατάφερε…
Μπορεί τα νομικά προβλήματα να τον έχουν καθηλωμένο στη Γαλλία, όμως ο Roman Polanski, παρά τα 78 του χρόνια δε σταματάει να παραμένει δημιουργικός και μετά το Ghost Writer επιστρέφει με το Carnage, μια άκρως θεατρική ταινία που θα διχάσει. Τι είναι τελικά το Carnage;
Ποτέ δεν ήμουν φανατικός αναγνώστης comic books αλλά όπως όλοι, είχα και εγώ τις προτιμήσεις μου, και σίγουρα ο Captain America δεν ήταν ποτέ ανάμεσά τους. Αν και δεν είχα διαβάσει ποτέ ιστορία του, το θεωρούσα τον πιο «φλώρο» και ξενέρωτο ήρωα μετά τον Superman. Η κινηματογραφική μεταφορά του με άφηνε εντελώς αδιάφορο, όμως η ταινία είχε πάρει αρκετά καλές κριτικές και είπα να της δώσω μια ευκαιρία. Κακό του κεφαλιού μου…
Το κάποτε ανερχόμενο ταλέντο του Ιρανικού κινηματογράφου Asghar Farhadi, στα 39 του πια έχει ωριμάσει για τα καλά και μας παρουσιάζει ένα σινεμά τόσο ώριμο και μεστό που είναι σχεδόν αδιανόητο πόσο εύκολα μπορεί να μαγνητίσει τον κάθε θεατή, ανεξαρτήτου ηλικίας και σινεφιλικών προτιμήσεων. Η νέα του ταινία, A Separation θεωρείτο από τη πρώτη στιγμή το αδιαφιλονίκητο φαβορί για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, και φυσικά κανείς δε ξαφνιάστηκε όταν κέρδισε δίκαια το χρυσό αγαλματάκι.
Ποτέ δεν ήμουν φίλος της.. κλοτσοπατινάδας. Μποξ, κατς, ή όπως αλλιώς λέγονται τα παρεμφερή αθλήματα δε μου προκαλούν καμία συγκίνηση ως κεντρικό θέμα μιας ταινίας, με τις τελευταίες απόπειρες γύρω από το θέμα (Wrestler, Fighter) να με αφήνουν απογοητευμένο. Το Warrior αρχικά μου φάνηκε μία από τα ίδια, ακόμα μια ταινία με ακόμα ένα συνώνυμο της ίδιας λέξης, και το trailer μου έδειχνε ακριβώς αυτό. Με κάποιο όμως τρόπο, με τρεις συγκεκριμένα, ο σκηνοθέτης κατάφερε να με επιβεβαιώσει και ταυτόχρονα να με διαψεύδει πανηγυρικά.
