Μπορεί να πλησιάζει το Πάσχα, όμως επειδή αγαπάμε Χριστούγεννα, τι καλύτερο από ένα «εναλλακτικό» Χριστουγεννιάτικο θρίλερ ή τουλάχιστον αυτό πίστευα ότι ήταν το Rare Exports, η ταινία από τη Φιλανδία που ήρθε και κέρδισε πολλές υπερβολικά πολλές καλές κριτικές. Τις άξιζε όμως;
Πολλές φορές γκρινιάζουμε για την έλλειψη φαντασίας στις ταινίες και δεν έχουμε άδικο αλλά υπάρχουν φορές, που ταινίες σαν τον The Help μας βάζουν τα γυαλιά και αποδεικνύουν ότι δε χρειάζεται πρωτοτυπία αλλά ταλέντο, και οι «Υπηρέτριες» έχουν άφθονο.
Κάθε ταινία έχει το δικό της κοινό, το δικό της target group όπως έχουμε μάθει να λέμε. Ειδικά η κωμωδία είναι το είδος που μπορεί να κριθεί λιγότερο αντικειμενικά. Όμως η αηδία έχει και τα όριά της…
Πολλοί έχουν προσπαθήσει κατά καιρούς να αναπαραστήσουν κομμάτια ή όλη τη ζωή της θρυλικής Marilyn Monroe με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Εκτός των πολυτάραχων ερώτων της και του «περίεργου» θανάτου της, αυτό που ελκύει ακόμα και σήμερα είναι ότι πραγματικά δε ξέρουμε ποια ήταν η Marilyn. Ήταν μια bimbo pin-up girl, ήταν μια μαριονέτα στα χέρια του περίγυρού της, ήταν μια πανέξυπνη γυναίκα που ήξερε πώς να πλασάρεται ή μήπως λίγο απ’ όλα. Το My Week with Marilyn χωρίς να θέλει να το παίξει ντετέκτιβ, τείνει προς τη τελευταία επιλογή και έχει μια εκπληκτική Michelle Williams για να το καταφέρει.
Το Hangover για γυναίκες, αυτός ήταν ο χαρακτηρισμός που διάβαζα και άκουγα από παντού για το Bridesmaids, χαρακτηρισμός που δε με προδιάθεσε ούτε μία στιγμή για να το δω. Ο λόγος που τελικά την είδα τώρα, είναι ότι ξαφνικά βλέπω τη ταινία να παίρνει βραβεία, να μπαίνει στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και τη Melissa McCarthy να κερδίζει μια θέση στη πεντάδα για το Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου.
