Πριν μερικά χρόνια έκανε την εμφάνιση του σε DVD η Αυστραλιανή ταινία Undead των Γερμανών αδερφών Spierig που χωρίς να κάνει μεγάλη επιτυχία, η χιουμοριστική οπτική που χρησιμοποίησαν σε συνδυασμό με τη καλλιτεχνική ομορφιά που κατά κύριο λόγο οφειλόταν στην προϋπηρεσία τους στα ειδικά εφέ, έστρεψε τα βλέμματα πάνω τους και σήμερα, επτά χρόνια μετά επιστρέφουν με μια παρόμοιας αισθητικής ταινία αλλά τελείως διαφορετικού ύφους.
Βρισκόμαστε στο 2019 και και οι βρικόλακες έχουν γίνει το κυρίαρχο είδος στο πλανήτη. 
Χωρίς να δίνει λεπτομέρειες ως το πως κατάφεραν να φτάσουν σε τέτοια εξάπλωση, αποτελούν πια το 95% του γήινου πληθυσμοί με το χρησιμοποιώντας τον υπόλοιπο ανθρώπινο πληθυσμό σαν “φυτείες αίματος”. Το πρόβλημα της μείωσης των ανθρώπων και κατ’ επέκταση του αίματος φέρνει το κόσμο σε κρίση κάνοντας τους βρικόλακες πολίτες να στραφούν στον κανιβαλισμό και τις εταιρίες να προσπαθούν κα κατασκευάσουν αντικατάστατα αίματος και τα ταυτόχρονα να κυνηγάνε μανιωδώς και τον τελευταίο “ζωντανό”. Σε μια τέτοια εταιρία εργάζεται και ο Edward Dalton βάζοντας να δυνατά του για να καταφέρει να κατασκευάσει το συνθετικό αίμα στη προσπάθειά του, όχι μόνο να λυθεί το πρόβλημα τροφής της φυλής του αλλά και να μην αφανιστούν οι άνθρωποι, μιας και μετατράπηκε σε βρικόλακα παρά τη θέλησή του. Στη προσπάθειά του βρίσκει πολύτιμή βοήθεια από δύο ανθρώπους, την Audrey και τον Lionel που του λένε ότι έχουν κάτι πολύ καλύτερο από απλά συνθετικό αίμα…
Όσοι περιμένατε να δείτε μια ταινία στυλ Blade, ξεχάστε το. Το trailer αν και δεν επιδεικνύει
ιδιαίτερα τη δράση, δεν αποκαλύπτει ότι η ταινία μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί εναλλακτικό δραματικό horror. Αν μπορούσα να το παρομοιάσω με κάποιο, αυτό, κυρίως από θέμα ατμόσφαιρας και ρυθμού, θα ήταν κάτι ανάμεσα σε Gattaca και I Am Legend , παίρνοντας το θέμα του υποσιτισμού των vampires σε συνδυασμό με την εξολόθρευση του ανθρώπινου γένους, πολύ σοβαρά, ίσως υπερβολικά σοβαρά. Mπορεί να μη θέτει βαθιά φιλοσοφικά ερωτήματα αλλά δημιουργεί μια βαριά υποβλητική ατμόσφαιρα που επιτυγχάνεται με το σωστό τρόπο αλλά την ίδια στιγμή δεν ταιριάζει στο θέμα που διαπραγματεύεται με αποτέλεσμα να γίνεται, αν όχι κουραστικό, σίγουρα απογοητευτικό μιας και, κακά τα ψέματα, όταν βλέπεις το trailer και τα posters περιμένεις να δεις κάτι πιο δυνατό. Ουσιαστικά δεν υπάρχουν σκηνές vampire δράσης εκτός από δύο κυνηγητά μικρής διάρκειας και έντασης και μερικές μερικές σκηνές splatter που εντείνουν την βαριά ατμόσφαιρα αλλά αν δεν είναι η πρώτη ταινία με βρικόλακες ή ζόμπι, σίγουρα θα έχετε ξαναδεί κάτι παρόμοιο.
Με τους εξαιρετικούς Ethan Hawke και Willem Dafoe στους πρωταγωνιστικούς ρόλους μαζί με τους λιγότερο γνωστούς αλλά εξίσου καλούς Claudia Karvan, Isabel Lucas και τον γνωστό καρατερίστα Sam Neill, οι αδερφοί Spierig δημιουργούν μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία που μπορεί να μη προκαλεί τη διασκέδαση που θα περιμέναμε αλλά προσφέρει μια διαφορετική οπτική σε μια ενδιαφέρουσα τροπή μιας λίγο-πολύ γνωστής ιστορίας.
5,5/10
Πριν λίγο καιρό είδαμε στο Defendor την ιστορία ενός ανθρώπου που ήθελε να γίνει σούπερ-ήρωας, από την ανθρώπινη, ρεαλιστική και δραματική πλευρά του θέματος. Το Kick-Ass διαπραγματεύεται το ίδιο ακριβώς θέμα αλλά από την εντελώς αντίθετη οπτική γωνία. Το ομώνυμο comic book του Mark Millar, δημιουργού και του Wanted (αν και το cartoon δεν είχε ιδιαίτερη σχέση με τη ταινία), έδωσε την έμπνευση στο Λονδρέζο Matthew Vaughn ώστε σε συνεργασία με τη σεναριογράφο Jane Goldman να μας παρουσιάσει τον Kick-Ass και την παρέα του.
Ο Dave Lizewski είναι ο κλασικός loser μαθητής που η μεγαλύτερή του διασκέδαση είναι τα κόμικς και… ο αυνανισμός. Η επικινδυνότητα της αμερικάνικης μεγαλούπολης τον κάνει να απορεί γιατί κανένας δεν έχει καν προσπαθήσει να “το παίξει” σούπερ-ήρωας αυτονομαζόμενος Kick-Ass. Έτσι, αποφασίζει να βάλει μια στολή δύτη, να πάρει δύο κλομπ και να βγει στη γύρα. Φυσικά, αυτή η τρέλα σχεδόν του κοστίζει τη ζωή αλλά ταυτόχρονα γίνεται και ο “σταρ του χωριού”. Αυτό που ανακαλύπτει είναι ότι δεν είναι μόνος του εκεί έξω και βρίσκει βοήθεια σε ένα 11χρονο κοριτσάκι και τον πατέρα του, την Hit-Girl και τον Big Daddy! Και μαζί-και χώρια τα γεγονότα ξεδιπλώνονται ώστε να φτάσουν στον Frank D'Amico, τον κακό της υπόθεσης αλλά ταυτόχρονα να κατακτήσει και την γλυκιά Katie. Η ιστορία έχει ένα περίεργο τρόπο ανάπτυξης μιας και η ιστορία του Kick-Ass είναι ουσιαστικά δευτερεύουσα με την βασική “υπόθεση” να περιστρέφεται γύρω από 
τους Big Daddy και Hit Girl. Το αρνητικό εδώ είναι ότι χάνεται αρκετή ώρα σε μια ιστορία που τελικά δεν έχει νόημα και προσθέτοντας και την απαραίτητη εισαγωγή για τους BD και HG, έχουμε μια αρκετά μεγάλη κοιλιά χωρίς ουσιαστική δράση που μπορεί να κουράσει. 
μοιρασμένες και μεγάλο μέρος της ταινίας περνάει ουσιαστικά χωρίς κάποια από αυτές τις σκηνές και όταν αυτές έρχονται, είναι απλά λίγο μεγαλύτερες από αυτό που έχουμε ήδη δει στο trailer. Οι πραγματικά εντυπωσιακές αλλά και πρωτότυπες μάχες έρχονται στο τέλος με μεγάλες δόσεις χιούμορ και φαντασίας.
το πρώτο λεπτό χωρίς να γίνονται γλυκανάλατοι ούτε λεπτό. Όσο για το σκηνοθέτη Marc Webb, η νεορεαλιστική ματιά του σε συνδυασμό με μερικές δύσκολες επιλογές που μπορούσαν να του προσάψουν, επιδεικνύει το μεγάλο ταλέντο του το οποίο επιβεβαιώνεται και εμπορικά με την επιλογή του να αναλάβει το reboot του Spider-Man που έρχεται σε λίγο περισσότερο από ένα χρόνο. Μοναδικό μειονέκτημα η σχετική έλλειψη “δράσης” που μετά τη μέση προκαλεί μια αρκετά σε μάκρος αλλά όχι και σε ποιότητα, κοιλιά και το εμποδίζει να γίνει κλασικό.
Όταν ένας δημιουργός σαν τον Richard Linklater αναλαμβάνει να μας παρουσιάσει ΤΟΝ καλλιτέχνη, που το ταλέντο του στην υποκριτική, στη συγγραφή και στη σκηνοθεσία τον έκανε σχεδόν θρύλο, Orson Welles, όπως θα έλεγε και στη μητρική του γλώσσα, it’s good news. Μέχρι που ακούς ότι πρωταγωνιστής σε αυτό το δημιούργημα θα είναι ο… Zac Efron! Ποιός; Συγκρατώντας την απογοήτευσή μου για την επιλογή, κατάφερα να παρακολουθήσω την ταινία, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αλλά ήταν πραγματικά αδύνατο.
Shaekspear in Love, οι διαφορές είναι τεράστιες με βασικό ντεσαβαντάζ την πλήρη απουσία αγωνίας στις πρόβες ως προς το τελικό αποτέλεσμα και την ακόμη χειρότερη τελική παράσταση που θεωρητικά έπρεπε να το ζενίθ της δραματικότητας και είναι απλά κουραστική. Όμως, κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει τον Orson Welles, αλλά ούτε και τον παντελώς άγνωστο Christian McKay που τον υποδύεται, με πανέξυπνους διαλόγους αλλά και μονολόγους, τονίζοντας την τρομερή ευφυΐα του αλλά και την τελειομανία του, τον εγωκεντρισμό του, την άστατη προσωπική του ζωή, το πείσμα του αλλά και το ταλέντο του, όλα απο τα παραπάνω απεικονίζονται με πολύ έξυπνο τρόπο.
την πιο γνωστή Claire Danes, όλοι τους είναι, με τις πιο ευγενικές λέξεις, αδιάφοροι. Όλοι, εκτός του Christian McKay φυσικά, που η ερμηνεία του σε κάνει να πιστεύεις ότι έτσι ακριβώς ήταν ο Welles, έστω και αν δε τον έχεις δει ούτε σε φωτογραφία. Μαεστρικά mood swings σε εξίσου καλή σκηνοθεσία του Linklater. Αλλά μέχρι εκεί…
