The Rum Diary [Μεθυσμένο Ημερολόγιο]review

Δύσκολο να πεις αν η καριέρα του Johnny Depp βρίσκεται στο ζενίθ της ή έχει ήδη ξεκινήσει την αργή αλλά σταθερή κάθοδο. Η αλήθεια όμως είναι ότι ακόμα και οι πιο ένθερμοι οπαδοί του βλέπουν τη πορεία του να έχει βαλτώσει επικίνδυνα ανάμεσα σε Tim Burton και Jack Sparrow. Το The Rum Diary, μια ταινία βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του διάσημου μυθιστοριογράφου Hunter S. Thompson, συγγραφέα και του Fear and Loathing in Las Vegas, που είχε εκτινάξει τη καριέρα του ηθοποιού το 1998, θα μπορούσε να ήταν το ιδανικό νέο βήμα που θα του έδινε μια νέα ώθηση. Δυστυχώς, όμως, ατύχησε…

Underworld: Awakening [Underworld: Η Αναγέννηση] review

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις του κλέφτη, τέσσερεις και σε τσακώσαμε… Η σειρά Underworld, μπορεί ποτέ να μην αποτέλεσε το τεράστιο blockbuster όμως κατάφερε κάτι σχεδόν αδιανόητο για το σημερινό Hollywood, δε βασίστηκε σε κανένα graphic novel, σε κανένα comic, αντίθετα αποτέλεσε «πρωτότυπη» ιστορία, και παρά τις αντίθετες προσδοκίες, κατάφερε να μείνει αναλλοίωτο στο χρόνο με τρεις σχεδόν εξίσου καλές ταινίες. Οι παραγωγοί πίστεψαν ότι μπορούν να τα καταφέρουν και τέταρτη φορά αλλά διαψεύστηκαν πανηγυρικά.

Extremely Loud and Incredibly Close [Εξαιρετικά Δυνατά & Απίστευτα Κοντά] review

Κάθε νέα ταινία του Stephen Daldry είναι πάντα ένα σημαντικό κινηματογραφικό γεγονός και συνήθως καταδικασμένη να πρωταγωνιστήσει και να βραβευτεί πλειστάκις. Το Extremely Loud & Incredibly Close, εκτός των άλλων, είχε και ένα ακόμα σημαντικό πλεονέκτημα, ένα πανέμορφο trailer που μας υποσχόταν πολλά, υπερβολικά πολλά, τα οποία δυστυχώς δε καταφέρνει να υλοποιήσει. Η ταινία σχεδόν κατακρεουργήθηκε κριτικά όμως προς μεγάλη έκπληξη όλων, βρέθηκε στη λίστα με τις υποψήφιες για Όσκαρ, καλύτερες ταινίες. Τις άξιζε όμως;

Archive reviews #5: Fido, Horton Hears a Who!, Into the Wild, Eastern Promises, Iron Man

The Artist review

Με την έλλειψη νέων ιδεών που πλήττει το Hollywood τα τελευταία τουλάχιστον δέκα χρόνια, μία από τις διεξόδους που έχουν βρει τα μεγάλα κεφάλια είναι η επιστροφή στα 80s, 70s ή και 60s όμως κανείς δε τόλμησε να πάει πολύυυ πιο πίσω, στη δεκαετία του ‘20. Μπορεί πολλοί να δηλώνουν νοσταλγοί της (κινηματογραφικής) εποχής, αν και (σχεδόν;) κανείς από μας δε την έζησε, όμως κανείς δε τόλμησε να γυρίσει μια ταινία ασπρόμαυρη, βωβή και ταυτόχρονα αναπαριστώντας πλήρως την εποχή. Μέχρι που ο γάλλος Michel Hazanavicius μας παρουσίασε το The Artist…