Οι ταινίες Mission Impossible έχουν την ατυχία να έχουν ένα βαρύ όνομα στο οποίο σχεδόν ποτέ δε κατάφεραν να ανταποκριθούν. Ή μήπως όχι; Μήπως δε ξέρουμε τι θέλουμε; Η κάθε ταινία είχε τα μειονεκτήματά της, που κατά κύριο λόγο είναι η έλλειψη στιβαρής ιστορίας, αλλά μήπως φταίμε κι εμείς; Έκανα αυτή την εισαγωγή γιατί, μετά το τέλος της προβολής άκουσα πολλά παράπονα, πολλά περισσότερα απ’ όσα περίμενα. Αλήθεια τι περιμένατε να δείτε…
Παρά τις αρκετά φιλότιμες προσπάθειές του με ταινίες όπως Young Adam και Hallam Foe, ο βρετανός David Mackenzie δεν έχει καταφέρει να ξεχωρίσει ανάμεσα στους ανεξάρτητους σκηνοθέτες. Η νέα του ταινία Perfect Sense, πιθανότατα θα περνούσε το ίδιο απαρατήρητη, ειδικά αν κάποιος έβλεπε μόνο την εντελώς αδιάφορη αφίσα του, όμως το ξεχωριστό πρωταγωνιστικό δίδυμο της έδωσε μια ευκαιρία που πραγματικά της αξίζει.
Μπορεί να πλησιάζει το Πάσχα, όμως επειδή αγαπάμε Χριστούγεννα, τι καλύτερο από ένα «εναλλακτικό» Χριστουγεννιάτικο θρίλερ ή τουλάχιστον αυτό πίστευα ότι ήταν το Rare Exports, η ταινία από τη Φιλανδία που ήρθε και κέρδισε πολλές υπερβολικά πολλές καλές κριτικές. Τις άξιζε όμως;
Πολλές φορές γκρινιάζουμε για την έλλειψη φαντασίας στις ταινίες και δεν έχουμε άδικο αλλά υπάρχουν φορές, που ταινίες σαν τον The Help μας βάζουν τα γυαλιά και αποδεικνύουν ότι δε χρειάζεται πρωτοτυπία αλλά ταλέντο, και οι «Υπηρέτριες» έχουν άφθονο.
Κάθε ταινία έχει το δικό της κοινό, το δικό της target group όπως έχουμε μάθει να λέμε. Ειδικά η κωμωδία είναι το είδος που μπορεί να κριθεί λιγότερο αντικειμενικά. Όμως η αηδία έχει και τα όριά της…
