Colin Farrell, Mickey Rourke, Sam Rockwell και Christopher Walken είναι όλοι τους Ψυχοπαθείς

Πριν από περίπου τρία χρόνια, το In Bruges, μια ταινία από το πουθενά, του παντελώς αγνώστου Martin McDonagh, ήρθε και έγινε το κρυφό διαμάντι της χρονιάς φτάνοντας μέχρι και τα Όσκαρ. Δε ξέρω πόσοι από εσάς την είδαν, και σε πόσους άρεσε αλλά ο McDonagh ετοιμάζει την επόμενη ταινία του με τίτλο “Seven Psychopaths”.

Όπως και στο In Bruges, πρωταγωνιστής θα είναι ο Colin Farrell ενώ μαζί του θα έχει τους Mickey Rourke, Sam Rockwell και Christopher Walken, όλοι τους μπουμπούκια! Αν ψάχνετε τους άλλους τρεις ψυχοπαθείς, πρέπει να σας πω ότι ο τίτλος είναι λίγο παραπλανητικός αφού “Seven Psychopaths” είναι ο τίτλος του σεναρίου το οποίο γράφει ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Farrell. Όταν λοιπόν, πέφτει σε συγγραφικό τέλμα, παρασύρεται από τους φίλους του (Rockwell και Walken) στο κόσμο της απαγωγής σκύλων! Φυσικά τα πράγματα στραβώνουν απαγάγουν τον κόπρο ενός gangster (Rourke).

Να πω τη μαύρη αλήθεια, το In Bruges μάλλον απογοήτευσε τις προσδοκίες μου αλλά η προφανής τρέλα του McDonagh ήταν διασκεδαστικότατη και ελπίζω στο Seven Psychopaths για κάτι καλύτερο.

Το Cloud Atlas συμπληρώνει το cast με Berry, Weaving και Whishaw

Όσο η παραγωγή της big-budget μεταφοράς του βιβλίου του David Mitchell “Cloud Atlas” εντείνεται, το cast οδεύει προς την ολοκλήρωση. Πριν λίγο καιρό είχε ανακοινωθεί ότι ο Tom Hanks θα είναι ένας από τους πρωταγωνιστές αυτής της τόσο περίεργης ιστορίας, ενώ σήμερα ακόμη τρεις ηθοποιοί προστέθηκαν στο cast, η υποτιμημένη μετά τις αμέτρητες κακές επιλογές Halle Berry, ο πιο γνωστός και ως agent Smith ή Elrond, Hugo Weaving και νεαρός Ben Whishaw (Perfume: The Story of a Murderer, Bright Star).

Δεν υπάρχει καμία ενημέρωση για το ρόλο τον οποίον θα ενσαρκώσει ο καθένας τους αλλά τα γυρίσματα αναμένονται να ξεκινήσουν το φθινόπωρο. Το μεγαλύτερο δέλεαρ της ταινίας (για μένα τουλάχιστον) είναι φυσικά αυτή η αδιανόητη συνεργασία των Wachowskis με τον Tom Tykwer και στο σενάριο αλλά και στη σκηνοθεσία.

Τα γεγονότα του Cloud Atlas εκτείνονται σε 6 διαφορετικές χρονικές περιόδους και τοποθεσίας, από τα απομονωμένα νησιά Chatham της Νέας Ζηλανδίας το 1850, μέχρι τη Χαβάη ενός μακρινού δυστοπικού post-apocalyptic μέλλοντος και μας διηγούνται την επική ιστορία της ανθρωπότητας μέσα στην οποία οι πράξεις και οι επιπτώσεις αυτών επηρεάζουν τις ζωές μας σε παρελθόν, παρόν και μέλλον καθώς ένας άνθρωπος μετατρέπεται από δολοφόνος σε σωτήρας και μία μοναδική πράξη καλοσύνης του επηρεάζει αιώνες μετά μια επανάσταση.

Something Borrowed [Φιλίες και Έρωτες] review

Πραγματικά ο μόνος λόγος που έδωσα μια ευκαιρία στη ταινία είναι ο σκηνοθέτης Luke Greenfield, που πριν αρκετά χρόνια μας έδωσε μία από τις καλύτερες teen comedies, το The Girl Next Door, με τους τότε άγνωστους Timothy Olyphant, Emile Hirsch, Paul Dano και Elisha Cuthbert, αφού είναι παραπάνω από προφανές ότι δεν ανήκω στο target group του Something Borrowed.

Η Rachel και η Darcy είναι κολλητές από μικρές αλλά τόσο διαφορετικές. Η Darcy είναι λίγο τρελιάρα, λίγο party animal, και γενικώς..πετάει στα σύννεφα, ενώ η Rachel είναι στο άλλο άκρο, πολύ πιο υποτονική και πολύ πιο απογοητευμένη από τη ζωή της αφού στα 30 της είναι μόνη σε μια δουλειά που μισεί. Η Darcy παντρεύεται τον Dex, συμφοιτητή της Rachel, που…μαντέψτε…τον ήθελε και η Rachel αλλά τελικά κέρδισε η Darcy. Στο πρώτο τέταρτο της ταινίας μαθαίνουμε το…τεράστιο plot twist ότι και ο Dex ήθελε την Rachel και σε όοοολη την υπόλοιπη διάρκεια της ταινία τους βλέπουμε να συζητάνε και να αναρωτιούνται τι να κάνουν.

Η ταινία είναι τραγική και το ότι προφανώς απευθύνεται μόνο σε γυναίκες, πρέπει να εκνευρίζει τις γυναίκες ακόμα περισσότερο. Το σενάριο είναι ελεεινό, σε όλη τη ταινία παραφουσκωμένο με κάθε είδους κλισέ με εντελώς αχώνευτους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες που δε σε ενοχλούσε καθόλου αν και οι τρεις αυτοκτονούσαν στο πρώτο εικοσάλεπτο. Επί 80 περίπου λεπτά η Rachel μία πηδάει τον Dex, μία το μετανιώνει, μετά το συζητάνε επί ώρες και ξανά απ’την αρχή. Και στα ενδιάμεσα παίζει και κάνα ρομαντικό-pop σουξεδάκι…

Αλλά και τεχνικά η ταινία είναι κάκιστη. Η σκηνοθεσία είναι ερασιτεχνική με τον Greenfield να τον έχει…ψιλοπάρει κάτω από καμιά μουριά και έχει αφήσει τη κάμερα στον καφετζή. Και μόνο το γεγονός ότι μια τόσο μικρή σε διάρκεια ιστορία τραβάει 100 ολόκληρα λεπτά είναι απόδειξη ότι ο μοντέρ κάτι άλλο σκεφτόταν αντί να δουλεύει. Οι ερμηνείες είναι μοιρασμένες, η βασική πρωταγωνίστρια Ginnifer Goodwin (Rachel) είναι χειρότερη από ποτέ, ο παντελώς άγνωστος Colin Egglesfield (Dex) μοιάζει να το έσκασε από διαφήμιση της Trident αφού σε όλη τη ταινία, χαρούμενος, λυπημένος, στεναχωρημένος, προβληματισμένος, έχει ακριβώς το ίδιο ύφος του “ακόμα δε μπορώ να πιστέψω ότι με διάλεξαν να παίξω σε ταινία με την Kate Hudson”, και η τεέυταία που έχει τις στιγμές της, άλλοτε πραγματικά δείχνει αυτό που αξίζει και άλλοτε έχει πάρει χαμπάρι σε τι ταινία διάλεξε να παίξει και αυτοδιακωμωδείται. Ο μόνος που ξεφεύγει από τη χαβούζα είναι John Krasinski, που ξεχωρίζει ως ο πιο ενδιαφέρον χαρακτήρας αλλά και ως τη καλύτερη ερμηνεία της ταινίας, έστω και αν ακόμα και αυτός καταστρέφεται σε κάποιο σημείο από το σενάριο.

Όσο και να σας πιέσει, η φίλη σας, η γυναίκα σας, η γκόμενά σας, κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και πατήστε πόδι γιατί ότι και να σας τάξει, μετά από το Something Borrowed το μόνο που θα αντέχετε να κάνετε είναι είναι έναν τρικούβερτο ύπνο.

2,5/10

 

Saw (7) 3D: The Final Chapter review

Δεν είχα σκοπό να γράψω κριτική για τη συγκεκριμένη ταινία για δύο λόγους, πρώτον γιατί όσοι έχετε φτάσει μέχρι το 6, θα δείτε και το 7 ούτως ή άλλως, αλλά κυρίως γιατί είναι τόσο χάλια που δεν αξίζει να χάνω το χρόνο μου. Τελικά είπα να γράψω πέντε λέξεις μπας και γλιτώσω κάναν άνθρωπό από τις παγίδες του Jigsaw.

Ο πραγματικός Jigsaw όπως είναι γνωστό έχει πεθάνει εδώ και τέσσερεις ταινίες (!!!) αλλά ο βοηθός τους και πιο παρανοϊκός ντετέκτιβ Mark Hoffman ακόμα σχεδιάζει νέες παγίδες για να δώσει ένα μάθημα στα υποψήφια θύματά του. Αυτή τη φορά, βασικό θύμα είναι ο Bobby Dagen ο οποίος ισχυριζόμενος ότι είναι ένας από τους (λίγους) επιζώντες του Jigsaw, εκμεταλλεύεται τη φανταστική του εμπειρία γράφοντας ένα βιβλίο και δημιουργώντας ένα κλαμπ “επιζώντων” και πλουτίζοντας εις βάρος του. Φυσικά κάτι τέτοιο δε μπορεί να μείνει ατιμώρητο. Την ίδια στιγμή η Jill, σύζυγος του John Kramer ζητάει τη προστασία της αστυνομίας για να σωθεί από τον Hoffman που την κυνηγάει μανιωδώς.

Οι σεναριογράφοι δε μπήκαν καν στον κόπο να σκεφτούν μια ευφάνταστη δικαιολογία για τα θανατηφόρα puzzles και απλά επανέλαβαν το σενάριο του προηγούμενου έκτου μέρους. Ένας “αχάριστος” παγιδευμένος που πρέπει να πάει από δωμάτιο σε δωμάτιο, πετσοκόβοντας τον εαυτό του ώστε να σώσει τους συναδέλφους του και τελικά τη γυναίκα του και τον εαυτό του.

 

Ποιες είναι όμως οι διαφορές που κάνουν το Saw 7, τη χειρότερη ταινία της σειράς; Πολλές, αφού όπως είπα ουσιαστικά ξαναβλέπεις την ίδια ιστορία με το 6, τα σαδιστικά παζλ εκτός λίγων περιπτώσεων τα έχουμε ξαναδεί, τα εφέ είναι πιο ψεύτικα από ποτέ σε σημείο να γίνονται γελοία και να χάνουν το shock factor, οι ερμηνείες είναι εξουθενωτικά γελοίες αλλά κυρίως γιατί είναι το τελευταίο μέρος μιας σειράς που ξεκίνησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και ελπίζαμε ότι θα τελειώσει ανάλογα, όμως απογοητευόμαστε οικτρά αφού το μόνο που επιτέλους παίρνουμε απόφαση είναι ότι από το Saw 4 και μετά, παρά την (ελάχιστη) αύξηση του budget, οι ταινίες δεν ήταν τίποτα παραπάνω από υπερβεβλημένες ψευτοsniff βιντεοταινίες της πλάκας.

Αν θέλετε, ντε και καλά, να μάθετε πως τελειώνει η ιστορία, δείτε τα τελευταία 10 λεπτά αφού αποκαλύπτει και εξηγεί τα πάντα..λέμε τώρα. Οι υπόλοιποί, ξαναδείτε το πρώτο για να δείτε τι πραγματικά ήταν το Saw.

2/10

 

The Eclipse [Ολική Εκλειψη] review

Στοιχηματίζω ότι ελάχιστοι από εσάς έχετε καν ακουστά τον Ιρλανδό ηθοποιό Ciarán Hinds. Είμαι όμως το ίδιο σίγουρος όταν όταν δείτε το πρόσωπό του, όλοι θα αναγνωρίσετε έναν από τους πιο συμπαθείς αλλά και ταλαντούχους καρατερίστες. Μπορεί να τον έχουμε δει σε αμέτρητες ταινίες μεταξύ των οποίων τα There Will Be Blood, Munich και The Phantom of the Opera αλλά μάλλον δύσκολα θα βρούμε κάποιο πρωταγωνιστικό ρόλο και αυτή η ευκαιρία του δόθηκε από τον Conor McPherson στο ρομαντικό δράμα τρόμου (!!!), The Eclipse.

Το Eclipse αφηγείται την ιστορία του Michael Farr ενός χήρου δασκάλου που μετά το θάνατο της γυναίκας του προσπαθεί να μεγαλώσει τα δύο μικρά παιδιά του. Ο Michael είναι εθελοντής στο τοπικό φεστιβάλ λογοτεχνίας βοηθώντας όπως μπορεί τους συγγραφείς που έρχονται στη μικρή παραθαλάσσια πόλη του. Μία από αυτούς είναι και η Lena Morrell, την οποία και βοηθάει με μια ιδιαίτερη οικειότητα να αναπτύσσεται μεταξύ τους. Ταυτόχρονα όμως η Lena έχει και “ανοιχτούς λογαριασμούς” με έναν άλλον συγγραφέα που έρχεται στο φεστιβάλ για να την ξανακερδίσει. Από την άλλη, ο Michael ταλαιπωρείται από τρομακτικούς εφιάλτες (;;;) βλέποντας το φάντασμα του πατέρα του, οποίος όμως ακόμα ζει!

Το genre-crossing στο κινηματογράφο αν και κατά καιρούς έχει βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, πολλές φορές τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά αφού είναι ιδιαίτερα δύσκολο να συνδυάσεις δύο εντελώς διαφορετικά είδη και εδώ ο McPherson το κάνει με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Στο σύνολό της η ταινία είναι ένα ρομαντικό δράμα επικεντρωμένο στην απώλεια και την αδυναμία να τη χειριστείς αλλά και μια ξαφνική έλξη προς κάποιον άλλον που σε ξυπνάει. Όλα καλά μέχρι εδώ, τα τρομακτικά φαντάσματα που πετάγονται μέσα από τη ντουλάπα, που απλώνουν το χέρι τους και αρπάζουν το πόδι σου μέσα από το έδαφος, που τα βλέπεις να κάθονται ξαφνικά στη θέση του συνοδηγού, που κολλάνε; Και αναφέρομαι σε φαντάσματα της μορφής b-movie που μόνο σκοπό έχουν να σε τρομάξουν με το…makeup τους και όχι κάποιο μυστήριο πνεύμα που απλά δίνει μια δόση μυστηρίου. Θεωρητικά και σύμφωνα με το δημιουργό, τα φαντάσματα ήταν η αδυναμία του Michael να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις, το θάνατο της γυναίκας του, το βίαιο πατέρα του, την έλξη προς την Lena, όμως με τον τρόπο που παρουσιάζονται ο μόνος σκοπός τους είναι να σε κάνουν να πεταχτείς από τη καρέκλα, και μπορώ να πω ότι το πετυχαίνουν.

Όλη η ταινία είναι γυρισμένη σε έναν αργό, flat ρυθμό που οριακά καταφέρνει να σε αποτρέψει από το να πατήσεις το stop. Μέχρι τα μέσα της ταινίας παρακολουθούμε μια ξεχειλωμένη εισαγωγή και σύσταση των χαρακτήρων και μόλις το τελευταίο 20λεπτο η ταινία αρχίζει να έχει κάποιο νόημα. Το σενάριο δε καταφέρνει ούτε το αυτονόητο, να δώσει το πάτημα στον Hinds να επιδείξει το ταλέντο του, ενώ οι συμπρωταγωνιστές Aidan Quinn και Iben Hjejle είναι μάλλον πιο ρεαλιστικοί στην απλότητά τους. Πραγματικά δε μπορώ να συστήσω το The Eclipse σε κανέναν. Είναι απλά ένα δράμα που ασχολείται με πολυφορεμένα θέματα όπως η απώλεια και για να κάνει τη διαφορά πετάει και μερικά φαντάσματα. Αγνοήστε το.

4/10