Duplicity [Αδιακρισίες] review

Σαν οπαδός της σειράς του Bourne, περιμένω με μεγάλη περιέργεια το τέταρτο μέρος με τον Tony Gilroy να έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία. Με αυτή την αφορμή, και αφού μέχρι σήμερα δεν είχε τύχει να δω κάποια από τις ταινίες του ως σκηνοθέτης, ήρθε η ώρα να πάμε λίγα χρόνια πίσω και να ρίξουμε μια ματιά στο Duplicity, μία corporate espionage ρομαντική κομεντί με τους Julia Roberts και Clive Owen.

Όλα ξενικάνε γύρω στο 2003 όταν δύο πράκτορες, ο Ray Koval της MI6 και η Claire Stenwick της CIA ζουν μια νύχτα πάθους στο Dubai. Πέντε χρόνια αργότερα, η Claire εργάζεται ως υπεύθυνη ασφαλείας σε μια εταιρία κολοσσό με είδη προσωπικής υγιεινής και καλλυντικά ενώ ο Ray εργάζεται στην μεγαλύτερη αντίπαλό της, στο τμήμα…αντικατασκοπείας, με τους ιδιοκτήτες των δύο εταιριών να μισιούνται θανάσιμα. Δύο χρόνια μετά το Dubai, η νύχτα επαναλαμβάνεται (κατά τύχη;) στη Ρώμη και οι οι δύο κατάσκοποι καταστρώνουν το σχέδιό τους. Η ευκαιρία παρουσιάζεται, το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή αλλά οι δύο πρώην πράκτορες δε μπορούν να εμπιστευθούν ούτε ο ένας τον άλλον. Τελικά ποιος δουλεύει ποιον, ποιος δουλεύει για ποιον και σε ποιανού τα χέρια θα πέσουν τα μυστικά σχέδια;

Ο Gilroy καταστρώνει μια παλιομοδίτικη κατασκοπική κομεντί με τους γοητευτικούς πρωταγωνιστές του μόνιμα σε πρώτο πλάνο. Εκμεταλλευόμενος την κυρίαρχη άποψη ότι η γνώση ισοδυναμεί με χρήμα, παίζει με την εταιρική κατασκοπία ακόμα και σε ένα τομέα όπως τα είδη προσωπικής υγιεινής και καλλυντικών και τη μανία των μεγάλων αφεντικών να κατατροπώσουν τον αντίπαλο κερδίζοντας τη μεγαλύτερη μερίδα της αγοράς. Η ιστορία, στη βάση της είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα αν και σχετικά προβλέψιμη, πέφτει στη παγίδα της ανούσιας πολυπλοκότητας. Πλάνα που δε σου εμφανίζουν ποιος μιλάει, αμέτρητα ονόματα και χαρακτήρες που δυσκολεύεσαι να θυμηθείς ποιος είναι ποιος και ποιος είναι με ποιον, όλα σε ένα περισσότερο εξυπνακίστικο παρά έξυπνο, γεμάτο flachbacks γαϊτανάκι, που αντί να εξιτάρει το μυαλό του θεατή, το κουράζει. Πρέπει να παραδεχτώ ότι βλέποντας τη ταινία είχα μπροστά μου και τα ονόματα των χαρακτήρων γιατί αλλιώς θα είχα χάσει το μπούσουλα!

Παρά τη προφανή λατρεία που προσπαθεί να επιδείξει ο σκηνοθέτης για του πρωταγωνιστές του, δε μπήκε καν στο κόπο να τους κάνει ενδιαφέροντες και “τρισδιάστατους”. Η ταινία τελειώνει και ακόμα δεν έχουμε πεισθεί για την ακεραιότητά τους και για το ποιοι πραγματικά είναι. Αντίθετά, απολαυστικότατοι είναι οι δύο διευθυντές των αντίπαλων εταιριών, Tom Wilkinson και κυρίως ο Paul Giamatti που για μια ακόμη φορά κλέβει τη παράσταση.

Αν και η πρώτη ώρα, που δε καταλάβαινες και πολλά, πέρασε σχετικά κουραστικά έως απογοητευτικά, η εξέλιξη ήταν ενδιαφέρουσα και με κράτησε εύκολα μπροστά στην οθόνη. Ο Gilroy δε κατάφερε να με πείσει απόλυτα, αλλά σίγουρα εκτός από το ταλέντο στη συγγραφή (The Devil's Advocate, Bourne trilogy) έχει ότι ακριβώς χρειάζεται για να γίνει μια εξελιγμένη έκδοση του Soderberg.

6/10

 

Limitless [Απόλυτη Ευφυΐα] review

Πολλοί έχετε δει σίγουρα το trailer αλλά μάλλον λίγους ενθουσίασε για να τρέξετε να το δείτε.Το Limitless είναι μια ταινία για ένα ναρκωτικό ή μήπως κατά βάθος κρύβεται μια superhero movie, ή μήπως ταυτόχρονα και τα δύο αλλά και τίποτα από τα δύο.

Ο Eddie Morra είναι ένας συγγραφέας με τη ζωή του να πάει από το κακό στο χειρότερο. Δεν έχει γράψει ούτε λέξη για το καινούριο του βιβλίο, είναι ταπί και μοιάζει σαν άστεγος. Η κοπέλα του Lindy τον αφήνει αφού δεν αντέχει να ζει έτσι βλέποντάς τον να κατρακυλάει στη μιζέρια του. Μέχρι που ο πρώην κουνιάδος του, του δίνει ένα χαπάκι που, όπως λέει, ξεκλειδώνει το αχρησιμοποίητο τμήμα του εγκεφάλου κάνοντας τις δυνατότητες του κάθε ανθρώπου απεριόριστες. Ξαφνικά τελειώνει το βιβλίο του σε μερικές μέρες, μπορεί να παρατηρεί και να εκμεταλλεύεται το κάθε τι στο περιβάλλον του, να ρουφάει απεριόριστες νέες πληροφορίες με μια ματιά. Η επίδραση όμως περνάει και ξεκινά το κυνήγι για αυτό το άγνωστο χαπάκι, που σε συνδυασμό με την κατάχρησή του αλλά και την αυτοπροβολή του ως ξερόλας στη νέα του δουλειά στο τομέα της ενέργειας, βάζει τον Eddie σε θανατηφόρες περιπέτειες.

Ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ταινίας περνάει με τον Eddie να βρίσκεται υπό την επήρεια του χαπιού και τον σκηνοθέτη να χρησιμοποιεί διάφορα οπτικά τρικς όπως την fisheye vision αλλά και την έντονα πιο φωτεινή φωτογραφία για να αποδώσει την drugged κατάσταση του πρωταγωνιστή. Αυτή η κατάσταση θυμίζει λίγο “Bruce Almighty-without the fun”, κάτι που διαρκεί ιδιαίτερα πολύ και απλά περιμένεις τι θα γίνει όταν περάσει η επίδραση. Από εκεί και μετά βρίσκει κι’άλλα χάπια, ξαναγίνεται ένας μικρός μεσσίας, φτιάχνει περιουσίες σε χρόνο μηδέν, ανακαλύπτει το μυστικό αλλά και τις παρενέργειες του χαπιού, βρίσκεται μπλεγμένος με μαφιόζους και πολιτικούς να τον κυνηγάνε ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να πείσει τον μεγαλοκαρχαρία Carl Van Loon για την ικανότητά του. Το σενάριο καταφέρνει να κάνει όλα αυτά να μην έχουν κανένα σχεδόν ενδιαφέρον. Τα πραγματικά άπειρα plot holes, η ανεκδιήγητες βλακείες του Eddie που μοιάζουν να γίνονται απλά για να αυτοκαταστραφεί αφαιρούν κάθε αίσθηση διασκέδασης.

Παρακολούθησα τη ταινία στον αυτόματο πιλότο. Χωρίς να είναι γεμάτη κλισέ, ο χαρακτηρισμός που μου ερχόταν ξανά και ξανά όσο την έβλεπα ήταν “ανούσια”. Ποτέ δε με διασκέδασε εκτός από μία και μοναδική σκηνή, ένα tribute στην εξαιρετική σκηνή μάχης του OldBoy με το σφυρί, και απλά περίμενα το αναμενόμενο φινάλε, έστω και αν η διάρκειά της δε με κούρασε ιδιαίτερα. Και εκεί ήρθε η έκπληξη με το φινάλε και είναι επιτέλους politically incorrect και να μου αφήνει μια γλυκιά γεύση για το τέλος.

Όποιος αποφασίσει να τη δει, σίγουρα δε θα το μετανιώσει αφού και ο Bradley Cooper και η σκηνοθεσία αλλά και η κεντρική ιστορία (αλλά όχι και το σενάριο) έχουν κάποιο ενδιαφέρον αλλά αμφιβάλλω αν θα τη θυμάστε λίγες ώρες μετά.

5,5/10

 

Burlesque review

Αν και το είδος του μιούζικαλ, πριν μερικά χρόνια είχε μια ξαφνική άνοδο με τα Moulin Rouge και Chicago, η συνέχεια δεν ήταν η ίδια αφού από τότε ζήτημα είναι να βγαίνουν ένα-δύο μιούζικαλ το χρόνο, και αυτά, ακόμα και αν έχουν τις καλύτερες των προϋποθέσεων όπως το περσινό Nine, συνήθως απογοητεύουν. Το Burlesque, όντας μια σχετικά μικρή παραγωγή σε σχέση με τα πολυπληθή έπη των προηγούμενων ετών, προσπαθεί να επιστρέψει στις ρίζες όπου το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια καλή φωνή και ιστοριούλα, που να δικαιολογεί τα τραγούδια.

Η Ali είναι μια νεαρή κοπέλα που δουλεύει σαν σερβιτόρα κάπου στην Αϊόβα αλλά έχει μεγάλα όνειρα. Με ελάχιστα λεφτά στη τσέπη παίρνει το λεωφορείο για το Los Angeles για να ζήσει το όνειρό της. Με τσαμπουκά και θράσος βρίσκει δουλειά στο καμπαρέ Burlesque όπου δεν αργεί να δείξει το ταλέντο της και να γίνει μεγάλη σταρ.

Το παραμύθι της σταχτοπούτας στα καμπαρέ του L.A. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Η χωριατοπούλα που κάνει πραγματικότητα το όνειρό της, ο θρύλος που ανακαλύπτει το ταλέντο της, το έρωτας με τον μπάρμαν και ένα τόσο happy end που νομίζεις πως βλέπεις τη μελωδία της ευτυχίας. Όμως δεν είναι μόνο αυτό, κακογραμμένοι διάλογοι, χάρτινοι και απόλυτα κλισέ χαρακτήρες χωρίς προσωπικότητα και ρεαλισμό. Πιο τρανταχτό παράδειγμα η Tess, η άγρια ιδιοκτήτρια του καμπαρέ που για αδιανόητο λόγο δέχεται τις συνεχείς αυθάδειες της Ali και αντί να την πετάξει έξω όπως περιμένουμε από τον τρόπο που μας την έχουν παρουσιάσει, τις καταπίνει και της δίνει και ευκαιρίες καριέρας. Περιέργως παρόλα τα παραπάνω, το Burlesque έχει ένα ακόμα πιο αρνητικό στοιχείο που χάνει τη χαζή ιστοριούλα να μοιάζει πταίσμα.

Μουσική, τραγούδια, σκηνή, χορός, καμπαρέ αλλά και υποκριτική. Το αν αρέσουν σε κάποιον τα συγκεκριμένα τραγούδια είναι υπόθεση πολύ προσωπική και δε μπορώ να την κρίνω, αν και προσωπικά ούτε με κούρασαν όπως αυτά του Sweeney Todd αλλά κανένα δε μου άρεσε και ιδιαίτερα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο σκηνικό. Υποτίθεται ότι βρισκόμαστε σε ένα καμπαρέ, όχι σε μια μουσική σκηνή, κάτι που έκανε μερικά τραγούδια εντελώς άσχετα με το γενικό θέμα της ταινίας. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι τα τραγούδια ήταν προηχογραφημένα σαν κομμάτια ενός album και είναι εντελώς εκτός κλίματος της live σκηνής. Και για να καταστραφεί και η τελευταία ελπίδα, τα περισσότερα δεν ήταν σωστά συγχρονισμένα με το στόμα αλλά ούτε και σωστά σκηνοθετημένα με αποτέλεσμα να βλέπουμε το ορθάνοιχτο στόμα να ουρλιάζει ΑΑΑ και να ακούμε απλά ένα α. Ερασιτεχνικά λάθη που δε συγχωρούνται. Στα ίδια χαμηλά επίπεδα βρίσκεται και το υποκριτικό κομμάτι με την Christina Aguilera να έχει μεν τη φωνή αλλά να είναι επιεικώς τραγική ηθοποιός, και την Cher να μετανιώνει που έκανε διάλλειμα από τη σύνταξή της. Cam Gigandet, Stanley Tucci και Kristen Bell, οι μόνοι που είναι πραγματικά αξιόλογοι.

Το Burlesque είναι δυστυχώς σχεδόν ερασιτεχνικό και αν δεν είχε το ταλέντο του Tucci και τη φωνή της Aguilere (μόνο τη φωνή), θα έπεφτε πολύ εύκολα κάτω από το ψυχολογικό όριο της βιντεοταινίας. Υπερβολικά ελαφριά ταινία, που όμως έχει στιγμές που σου προκαλεί εκνευρισμό με αποτέλεσμα να χάσει το feel good τόνο της.

4/10

 

Το MadWorld Movies στο Facebook

Όπως κάποιοι από εσάς θα έχετε ήδη προσέξει από το widgetάκι που έχει προστεθεί στα δεξιά της σελίδας, εδώ και μερικές εβδομάδες το MadWorld Movies βρίσκεται και στο Facebook.

Στη σελίδα, εκτός των κριτικών που ανεβαίνουν στο blog, μπορείτε να διαβάσετε κινηματογραφικά νέα, να δείτε νέες αφίσες και trailers των πιο πολυαναμενόμενων ταινιών και φυσικά να αφήσετε τα σχόλιά σας.

Σας περιμένω όλους να κάνετε…

 

Rango review

Μπορεί ο σκηνοθέτης με το αιματηρό όνομα, Gore Verbinsi να κάνει συνεχώς επιτυχίες τα τελευταία χρόνια, όμως χρειάστηκε σχεδόν μια δεκαετία για να κάνει επιτέλους και ένα δικό του project. Μετά την αποχώρησή του από τους Πειρατές της Καραϊβικής, έστρεψε το βλέμμα του στην άγρια Δύση με πρωταγωνιστή μια…σαύρα!

Ο Rango είναι ένας κατοικίδιος χαμαιλέων, που ζει στο μικρόκοσμο της γυάλας του και σκηνοθετεί τις περιπέτειές του με πρωταγωνιστές τα πλαστικά διακοσμητικά. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού όμως, η γυάλα πέφτει από το αμάξι της οικογένειας και ο Rango βρίσκεται στη μέση της ερήμου, μόνος, αβοήθητος και διψασμένος. Μετά από διάφορες περιπέτειες στην έρημο, τα βήματά του θα τον φέρουν στην πόλη της Σκόνης όπου θα βρει τους κατοίκους να ψάχνουν απελπισμένοι για νερό. Με πολύ τύχη και ακόμα περισσότερα παραμύθια που θα πει, παρουσιάζεται σαν ήρωας, γίνεται ο σερίφης της πόλης και τώρα πρέπει να βρει γιατί δεν έρχεται πια το νερό στη Σκόνη.

Η παραγωγός εταιρία Nickelodeon Movies είναι γνωστή για άκρως παιδικές ταινίες τηλεοπτικού επιπέδου όμως εδώ αυτοδιαψεύδεται και μάλιστα πανηγυρικά. Το Rango είναι ένα blockbuster με τα όλα του, με εκπληκτικά γραφικά, γεμάτο με εντυπωσιακές σκηνές δράσης, ένα κανονικό rollercoaster διασκέδασης.

Όμως όπως κάθε blockbuster, έτσι και το Rango πάσχει από την απύθμενη επιθυμία να εντυπωσιάσει σε βάρος του συνόλου. Ναι, ολόκληρη η ταινία έχει πάρα πολλές γρήγορες, αστείες, διασκεδαστικές και οπτικά εντυπωσιακές σκηνές αλλά όταν αυτές τελειώνουν, μοιάζει σαν κανείς να μην ασχολήθηκε με το “ανάμεσα”. Ανούσιες, και κάποιες φορές υπερβολικά μεγάλες σε διάρκεια σκηνές και διάλογοι που ενώ θα έπρεπε να προχωρούν την ιστορία, το μόνο που καταφέρνουν είναι να ρίχνουν το ενδιαφέρον στα τάρταρα. Το roallercoaster φαίνεται ότι δε σχεδιάστηκε με τον καλύτερο τρόπο αφού δεν έχει μια σταθερή ποιότητα έντασης, με το τρενάκι να πηγαίνει από τις απίστευτα γρήγορες στροφές σε βασανιστικά αργές ευθείες και τον θεατή να φοβάται κάθε που πλησιάζει το τέλος μιας action sequence.

Στην τελική κρίση, το πρόσημο είναι σίγουρα θετικό αφού η διασκέδαση που μας προσφέρει το Rango είναι υψηλής ποιότητας αλλά μένει και η πικρίλα ότι με λίγη παραπάνω προσοχή θα μιλούσαμε για τον σίγουρο νικητή στον άτυπο αγώνα του animation της χρονιάς, ενώ τώρα με τα Rio και Cars 2 να έρχονται φουριόζα, το Rango πολύ πιθανόν να ξεχαστεί πιο γρήγορα απ’ όσο του αξίζει.

6,5/10