127 Hours [127 Ώρες] review

Μετά τη τεράστια, και μάλλον αναπάντεχη, επιτυχία του Slumdog Millionaire, ο Danny Boyle δε κάνει τη χάρη στους φανς με το πολυαναμενόμενο 28 Μήνες Μετά… αλλά αποφασίζει να ασχοληθεί με την αληθινή ιστορία, τη περιπέτεια του Aron Rarlston.

Ο Aron είναι ένας νέος ορειβάτης που ζει μέσα στο κίνδυνο του χόμπι του. Είναι υπερβολικά σίγουρος για τον εαυτό του και ρισκάρει τη κάθε στιγμή. Ένα Σάββατο λοιπόν ξεκινάει για μια “βόλτα” στα φαράγγια της Utah. Με τον απολύτως βασικό εξοπλισμό και χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν φεύγει για μία “περιπέτεια ρουτίνας”. Ένα στραβοπάτημα, ένας χαλαρός βράχος και βρίσκεται ξαφνικά εγκλωβισμένος με το χέρι του σφηνωμένο στα βράχια. 127 ώρες αποκλεισμού, οριακής απελπισίας με ελάχιστα εφόδια μέχρι το διαφαινόμενο απονενοημένο…

Αν και, όπως φαντάζομαι, η αληθινή ιστορία του Ralston δεν είναι γνωστή σε πολλούς, έγινε το “δημοσιογραφικό” λάθος την αποκάλυψής της, και μάλιστα σχεδόν με κάθε λεπτομέρεια από τη στιγμή που πρωτοανακοινώθηκε η ταινία από τον σκηνοθέτη. Άρα αναγκαστικά, πας να δεις μια ταινία που λίγο-πολύ ξέρεις τι θα γίνει σε όλη τη διάρκειά της και ειδικότερα στο φινάλε της. Παρ' όλα ταύτα, χάρη στην πάντα εξαιρετική σκηνοθεσία και μοντάζ των Boyle και Harris, η ταινία στη μεγαλύτερη διάρκειά της είναι απίστευτα διασκεδαστική, έντονη, γρήγορη, δυνατή με πανέξυπνες αλλαγές ρυθμού και διάθεσης ώστε να μη κουράζει. Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την εξαιρετική μουσική του υποψήφιου για Όσκαρ, A.R. Rahman, το ανατριχιαστικά υπνωτιστικό τραγούδι της Dido που μας θυμίζει λίγο το θρίαμβο της Annie Lennox με το Into The West, και την εξαιρετική ερμηνεία του (αχώνευτου μεν, ταλαντούχου δε) James Franco συμπληρώνουν μια από τις πιο γεμάτες κινηματογραφικά ταινίες της χρονιάς.

Ο λόγος όμως που τελικά, οι 127 Ώρες θεωρούνται αουτσάιντερ σε όλες τις μεγάλες κατηγορίες είναι η φτωχή ιστορία. Μπορεί όλα τα παραπάνω να είναι ενδιαφέροντα οπτικά αλλά αυτές οι 127 ώρες είναι πραγματικά άδειες. Οι προσπάθειες του Aron για να απεγκλωβιστεί είναι ουσιαστικά μόλις 2-3 σε διάστημα 5 ημερών και όλη την υπόλοιπη διάρκεια παρακολουθούμε τον αγώνα του να επιβιώσει κάνοντας οικονομία το ελάχιστο νερό που έχει στο παγούρι, καταγράφοντας στη κάμερά του τη κατάστασή του παραδεχόμενος τα λάθη του και όταν πια περνάνε οι μέρες, τις παραισθήσεις/σκέψεις της ζωής τους η οποία δεν έχει σχεδόν κανένα ενδιαφέρον. Η σχέση με τους γονείς του, τα παιδικά του χρόνια, η γκόμενα που παράτησε και ίσως δεν έπρεπε και τα λοιπά και τα λοιπά. Βέβαια από τη στιγμή που η αληθινή ιστορία του Aron είναι έτσι, δε μπορούσε να βάλει ο Boyle κάτι παραπάνω αλλά θα μπορούσε να πάρει το ρίσκο να κόψει τις αδιάφορες σκηνές έστω και αν το τελικό αποτέλεσμα ήταν μικρότερο από 85 λεπτά. Η ίδια απουσία ιστορίας δε δίνει την ευκαιρία και στον Franco να ξεδιπλώσει το ταλέντο του αφού στο μεγαλύτερο διάστημα της ταινίας βρίσκεται καθηλωμένος και σχετικά άφωνος.

Λίγο πριν τελειώσω, θα πρέπει να προειδοποιήσω ότι το φινάλε είναι αφάνταστα έντονο, ανατριχιαστικό και ψυχοβγαλτικό που δικαιολογεί τις φήμες για λιποθυμίες και κρίσεις πανικού. Be prepared…

Οι 127 ώρες ήταν βασανιστικές για τον Aron Ralston αλλά τα όσα συνέβησαν κατά τη διάρκειά τους δεν έφταναν για να χαρακτηρίσει ως αριστούργημα την ταινία του Boyle. Παρά όμως τη μεγάλη κοιλιά, που όμως δεν καταντάει σε κανένα σημείο βαρετή, η ταινία είναι σίγουρα μία από τις καλύτερες της χρονιάς.

7/10

 

The Taint review

Η Αμερικάνικη cult horror σκηνή μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα αυτόνομο genre. Ο κινηματογραφικός πουριτανισμός που κυριαρχεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έχει κάνει τους νέους κινηματογραφιστές να βρίσκουν διέξοδο στην πρόκληση, είτε αυτή είναι κοινωνική, σεξουαλική, αιματοβαμμένη ή απλά διασκεδαστική δίνοντάς τους το αίσθημα της επανάστασης, αντίθετα με την Ευρώπη που το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα σενάριο γραμμένο από τους φίλους σου και μια κάμερα. Σίγουρα δεν είμαι ειδικός στις cult horror ταινίες, αλλά θα προσπαθήσω θα σας την παρουσιάσω όσο πιο αντικειμενικοϋποκειμενικά γίνεται…

Το νερό της Αμερικής μολύνθηκε από κάποια άγνωστη ουσία. Τα αποτελέσματα, κωμικοτραγικά, και στοχευόμενα. Όλοι οι άντρες έγιναν βίαια μισογυνιστικά τέρατα με τεράστια πέη που κυνηγάνε να σκοτώνουν γυναίκες! Ο Phil είναι ένας “σταρχιδιστής” έφηβος που το μόνο που ασχολείται είναι με τα μαλλιά και τα γυαλιά του, χωρίς να καταλάβει τι γίνεται γύρω του. Με τη βοήθεια της Misandra, προσπαθούν να επιβιώσουν και να καταλάβουν τι γίνεται.

Όπως μπορείτε εύκολα να καταλάβετε, σκοπός της ταινίας δεν είναι ο τρόμος, αλλά η παρωδία, άλλοτε υπέρ του δέοντος εμφανή και άλλοτε υπόγεια, το άφθονο αίμα και η αντιδραστική επίδειξη τεραστίων, εν στύση, γεννητικών οργάνων που εκσπερματίζουν σαν πίδακες και αργότερα εκρήγνυνται σαν δυναμιτάκια!

Οι δημιουργοί της ταινίας Drew Bolduc και Dan Nelson προφανώς έχουν πολύ καλές γνώσεις ειδικών (και όχι φυσικά ψηφιακών λόγω μικρού budget) εφέ. Αν και όλες οι σπλατεριές παρουσιάζονται στο μέγιστα υπερτονισμένο, σε σημείο παρωδίας, βαθμό, όπως κεφάλια που σκάνε με μια απλή μπουνιά, ένα χτύπημα ή μια κλωτσιά, ανθρώπινα μέλη πετάγονται δεξιά και αριστερά, μπορεί να χαρακτηριστούν πιστευτά λόγω του καλού μοντάζ αφού, εκείνο το frame που γίνεται αντιληπτό ακόμα και στις μεγαλύτερες παραγωγές στο οποίο ο άνθρωπος αντικαθιστάται από την prop κούκλα, εδώ δεν το βλέπεις.

Χωρίς να γνωρίζω το budget, αν και προφανώς ήταν ελάχιστο αφού ουσιαστικά πρόκειται για μια ερασιτεχνική ανεξάρτητη ταινία, δυστυχώς όλο ξοδεύτηκε σε αυτά τα εφέ. Η ταινία μπορεί πιο εύκολα να χαρακτηριστεί ως ένα demo των τεχνικών γνώσεων των δημιουργών της πάνω πάνω στα ειδικά εφέ, παρά μια ολοκληρωμένη ταινία. Σενάριο, σκηνοθεσία, ρυθμός, ερμηνείες, ακόμα και το χιούμορ, είναι όλα κάτω του μετρίου, πολύ κάτω του μετρίου. Ο ερασιτεχνισμός και η έλλειψη budget δε μπορούν να δικαιολογήσουν μια ταινία που νομίζεις ότι την έκαναν δυο horny γυμνασιόπαιδα για να γελάσουν οι φίλοι τους.

Το The Taint είναι μια εξαιρετική επίδειξη ταλέντου, του πως να φτιάχνεις φτηνά αιματηρά και διασκεδαστικά εφέ, αλλά δε μπορείς να τη χαρακτηρίσεις κινηματογραφική ταινία. Αν θέλετε να χαβαλεδιάσετε με τη παρέα σας, ίσως σας διασκεδάσει αλλά πραγματικά δε μπορώ να εγγυηθώ ότι θα αντέξετε και τα 75 λεπτά της.

3/10

Super Bowl 2011 Trailers

Το Super Bowl είναι για την Αμερική, ότι ο τελικός του Champions League για την Ευρώπη. Ο τελικός του αμερικάνου football, ή όπως το λέμε εδώ ράγκμπι. Ποιός ο λόγος να ασχοληθεί ένα κινηματογραφικό blog με έναν τελικό ενός αθλήματος που μάλλον μας είναι τελείως αδιάφορο?

Ο λόγος είναι απλός, 110 χιλιάδες θεατές στο γήπεδο και 106,5 εκατομμύρια τηλεθεατές σε το κόσμο! Φυσικά ένας τέτοιος τεράστιος αριθμός δε μπορούσε να μην εκμεταλλευτεί διαφημιστικά. Κάθε χρόνο παρουσιάζονται μικρής διάρκειας, περίπου 30 δευτερολέπτων trailers, των πιο πολυαναμενόμενων ταινιών των προσεχών μηνών. Έτσι και φέτος ένας σωρός trailers- tv spots εμφανίστηκαν στις αμερικάνικες τηλεοράσεις, τα οποία και μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω.

Captain America: The First Avenger

Super 8

Thor

Rango

Transformers: Dark of the Moon

Pirates of the Caribbean On Stranger Tides

Cowboys and Aliens

Limitless

Just Go With it

Battle: Los Angeles

Priest

The Eagle

Kung Fu Panda 2

Rio

Fast Five

Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole [Ο Θρύλος των Ιπτάμενων Φρουρών] review

Μετά το σχεδόν σατιρικό, μάλλον υποτιμημένο Watchmen, ο Zack Snyder επιστρέφει με κάτι που αρχικά μοιάζει τελείως διαφορετικό, μια τρισδιάστατη “παιδική” περιπέτεια φαντασίας με πρωταγωνιστές πολεμιστές κουκουβάγιες που όμως πάσχει από σύνδρομο διπλής προσωπικότητας.

Ο Soren και ο Kludd είναι δυο μικρές κουκουβάγιες που στη προσπάθειά τους να μάθουν να πετάνε, απάγονται από τους “Αγνούς”, το στρατό του Metalbeak, που προσπαθεί να καταστρέψει όλα τα βασίλεια των Κουκουβάγιων και να γίνει ο απόλυτος άρχοντας. Με υπνωτιστικούς τρόπους μετατρέπουν τις μικρές κουκουβάγιες σε σκλάβους ή πολεμιστές, ανάλογα με τις δυνατότητές τους. Ο Kludd υποκύπτει στις υποσχέσεις δύναμης του Metalbeak, ενώ ο Soren δραπετεύει και αποφασίζει να βρει τους Φύλακες του Ga'Hoole, επίλεκτους πολεμιστές-κουκουβάγιες που είχαν νικήσει και στο παρελθόν τον Metalbeak. Στο ταξίδι θα βρει φίλους και συνοδοιπόρους, τον Twilight, τον Digger και την Gylfie και μαζί με τους Φύλακες του Ga'Hoole, θα προσπαθήσουν να σώσουν τα βασίλεια των κουκουβάγιων.

Η ταινία βασίζεται σε σειρά βιβλίων, 15 τον αριθμό, της Kathryn Lasky, με τα τρία πρώτα να δανείζουν ήρωες και ιστορίες στη ταινία του Snyder. Η ιστορία όπως μπορείτε να καταλάβετε, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την χιλιοειπωμένη μάχη του καλού ενάντια στο κακό που θέλει να κυριεύσει τα πάντα, μη ξεχνάμε όμως ότι και μεγάλα έπη όπως ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών ήταν κατά βάθος, αυτό ακριβώς. Φυσικά, τα δύο δε μπορούν να συγκριθούν αλλά και το Ga’Hoole έχει μεγάλο σεναριακό υπόβαθρο, με αρκετούς και ενδιαφέροντες χαρακτήρες.

Αυτός ο επικός χαρακτήρας αποτυπώνεται με θαυμάσιο τρόπο στα εκπληκτικά γραφικά της ταινίας που στο σύνολό τους είναι ίσως τα καλύτερα που έχουμε δει σε animation. Οι εκπληκτικοί χρωματισμοί και τα παιχνίδια με τα χρώματα του ήλιου,  το υπερλεπτομερές περιβάλλον, η κίνηση των κουκουβάγιων, είναι άξια θαυμασμού και ίσως δίνουν τη αίγλη που χάνεται από το χιλιοειπωμένο concept.

Σε τι αναφερόμουν τελικά όταν έλεγα για σύνδρομο διπλής προσωπικότητας; Είναι προφανές ότι ο Snyder δε σκόπευε να κάνει μια τυπική “παιδική” ταινία με ζώα. Το mood της ταινίας είναι σκοτεινό, οι μάχες είναι ιδιαίτερα έντονες και εξαιρετικά χορογραφημένες, και δε νικάει πάντα το “καλό”. Από την άλλη, άκυρες στιγμές ανήλικου χιούμορ κάνουν την εμφάνισή τους ενώ και η εξέλιξη της ιστορίας είναι σε γενικές γραμμές politically-correct και φυσικά αναμενόμενη. Το Ga’hoole δεν είναι μια οικογενειακή ταινία, δεν απευθύνεται σε μικρές ηλικίες αλλά ταυτόχρονα δε παίρνει κανένα ρίσκο για να γίνει πιο θελκτική σε μεγαλύτερους θεατές. Σκληρές μάχες με κοφτερές λεπίδες στα νύχια των κουκουβάγιων και ξαφνικά η οπτική αλλάζει για να μη δούμε τη “βία” ενώ ούτε σταγόνα αίμα δε πέφτει στο πεδίο της μάχης. Σα να βλέπεις τη μάχη του Helm's Deep σε PG13! Μισές δουλειές, που όπως αποδείχτηκε, δεν αποδέχτηκε το κοινό αφού ουσιαστικά η ταινία δε ξέρει σε ποιον απευθύνεται. Για τις μικρές ηλικίες είναι σχεδόν ακατάλληλο, για τους εφήβους είναι ξενέρωτο λόγω κουκουβάγιων, ενώ για τους ενήλικές οι μάχες μεταξύ κουκουβάγιων σε συνδυασμό με ένα σχετικά άνοστο trailer, δε κατάφερε να τους/μας δελεάσει.

Το Legend of the Guardians είναι μια ιδιαίτερα διασκεδαστική περιπέτεια φαντασίας, με εξαιρετικά γραφικά και έντονη δράση που όμως στο τέλος σε αφήνει ανικανοποίητο. Μια καλή προσπάθεια του Snyder στο χώρο του animation που αποδεικνύει ακόμα μια φορά τι είναι ικανός να κάνει, όμως την επόμενη φορά θα θέλαμε κάτι πιο ενήλικο.

6,5/10

Οι Kαλύτερες Tαινίες του 2010 για το MadWorld Movies

Έστω και αργά είναι σειρά μου να καταθέσω τις δικές μου επιλογές για τις καλύτερες ταινίες της περσινής χρονιάς, μαζί με μπόλικα “ειδικά” βραβεία. Πρέπει να τονίσω ότι αναφέρομαι σε ένα “γενικό” 2010, στο δικό μου 2010. Σε ταινίες του 2009 (ή παλιότερες) που βγήκαν το 2010, σε ταινίες του 2010 που βγήκαν αρχές 2011, σε ταινίες που είχα χάσει όταν πρωτοβγήκαν και είδα το 2010, σε ταινίες που γενικά είδα το 2010 και υποχρεούμαι να “τιμήσω”. Ας αρχίσουμε…

Οι 10 Καλύτερες Ταινίες της Χρονιάς:

1. Inception
2. The Social Network
3. (500) Days of Summer
4. The Hurt Locker
5. Remember Me
6. The Secret of Kells
7. Black Swan
8. Mr. Nobody
9. The King's Speech
10. Invictus

Runner-ups: True Grit, Κυνόδοντας, The Box.

Χειρότερες ταινίες της χρονιάς: Adieu Gary, Valhalla Rising, Megamind, The Human Centipede (First Sequence), Legion.

Ειδικά βραβεία:

Ένοχες απολαύσεις: The Book of Eli, Where the Wild Things Are, Hachiko: A Dog's Story, Brooklyn's Finest, A Christmas Carol, The Expendables, The Girl with the Dragon Tattoo.

Μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία: Scott Pilgrim vs. the World, Monsters, Ondine, Prince of Persia: The Sands of Time

Μεγαλύτερη απογοήτευση: Shutter Island, Splice, Alice in Wonderland

Ευχάριστη έκπληξη: Toy Story 3, The Expendables.

Καλύτερη superhero/comicbook/videogame movie: Kick-Ass

Εντυπωσιακότερα εφέ: Inception

Καλύτερη ατμόσφαιρα σε χάλια ταινία: The Wolfman

Πιο αχρείαστο γυμνό: Χρήστος Στεργιόγλου-Michele Valley (Κυνόδοντας)

Η πιο “ενήλικη” παιδική ταινία: Where the Wild Things Are