The Fighter review

Πριν περίπου τρία χρόνια, ο Darren Aronofsky είχε ανακοινώσει σχεδόν ταυτόχρονα τα Wrestler και Fighter, δυο ταινίες με σχεδόν κοινό θέμα, κάτι που φυσικά προκάλεσε την απορία. Το Wrestler βγήκε στις αίθουσες πολύ γρήγορα και, για ακατανόητο σε μένα λόγο, εντυπωσίασε. Ο γνωστός σκηνοθέτης αποφάσισε να αλλάξει άθλημα, σκηνοθετώντας το εξαιρετικό Black Swan παραδίδοντας το The Fighter στον David O. Russell, γνωστό κυρίως από το Three Kings, μένοντας πίσω ως παραγωγός.

Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και ο Micky Ward είναι ένας μποξέρ που ζει στη Μασαχουσέτη και προσπαθεί να χτίσει τη καριέρα του. Με προπονητή τον πρώην πρωταθλητή, νυν εθισμένο στο κρακ, ετεροθαλή μεγαλύτερο αδερφό του, Dickie και με μάνατζερ την μητέρα του Alice, βλέπει να πληρώνει τα λάθη της οικογένειάς του, τους οποίους λατρεύει αλλά του κάνουν κακό στη καριέρα, κλείνοντάς του αγώνες που τον καταστρέφουν. Η Alice είναι η απόλυτη αρχηγός τους σπιτιού, και παρά τις καταστροφικές συνήθειες του Dickie, ο μεγάλος αδερφός είναι το σύμβολο της οικογένειας, το καμάρι της πόλης, η αδυναμία της. Μια ακόμα μικροπαρανομία του Dickie όμως θα τον φέρει στη φυλακή, και ο Micky πρέπει επιτέλους να δει την αλήθεια μακριά από την οικογένεια.

Να ξεκαθαρίσω ότι ποτέ δε με ενθουσίασαν οι ταινίες με μποξέρ, παλαιστές και κάθε τέτοιου είδους μαχητές. Η ιστορία, κάθε φορά η ίδια, το φτωχόπαιδο με τα χίλια μύρια προβλήματα που τελικά γίνεται πρωταθλητής. Δυστυχώς και στο Fighter, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα με τη διαφορά ότι δίνεται περισσότερη έμφαση στα ενδοοικογενειακά προβλήματα του Dickie και του Micky και λιγότερο σε αυτή καθ’ αυτή τη προσπάθεια επαγγελματικής επιτυχίας. Το τελικό αποτέλεσμα όμως δεν αλλάζει και ιδιαίτερα μιας και λίγο πολύ ξέρεις τι θα γίνει από την αρχή ως το τέλος (και δεν εννοώ ότι γνωρίζω την αληθινή ιστορία του Mickey Ward, δε τον έχω καν ακουστά), το σενάριο είναι ιδιαιτέρως προβλέψιμο και γενικά μας παρουσιάζει μια ιστορία που προσωπικά δε μου προκάλεσε το παραμικρό ενδιαφέρον για τον πραγματικό Micky Ward.

Όμως το Wrestler, έτσι και το Fighter βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών της. Αυτή τη φορά όμως οι πραγματικοί πρωταγωνιστές είναι οι δεύτεροι ρόλοι, η Alice, ο Dickie, η κοπέλα του Micky, Charlene, αφού ο Ward μοιάζει σαν μικρή μαριονέτα στα χέρια του που απλά προσπαθεί να διαλέξει αφεντικό. Σίγουρα όχι κακός, αλλά ο Mark Wahlberg, αν και θεωρητικά πρωταγωνιστής, δε μπορούσε να συγκριθεί με τις εξαιρετικές Melissa Leo, Amy Adams και κυρίως τον Christian Bale. Για ν-οστή φορά ο Bale αλλάζει εντελώς την εμφάνισή του και το σώμα του, πλησιάζοντας τα κιλά του Μηχανουργού ή του Rescue Dawn, και δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία, πανάξια υποψήφια για χρυσό αγαλματάκι.

Εξαιρετικές ερμηνείες…και τέλος. Μια οικογενειακή ιστορία χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ένας πρωταγωνιστής μαριονέτα, ικανοποιητική σκηνοθεσία εκτός των σκηνών μέσα στους αγώνες που όλα μοιάζουν αρκετά ψεύτικα και συνολικά μια ταινία που, με τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματα, τα ups and downs, είναι στα ίδια επίπεδα με τον Παλαιστή. Για τους περισσότερους αυτό μπορεί να είναι θετικότατο, αλλά για μένα είναι απογοητευτικό.

5,5/10

 

The Final review

Το After Dark Horrorfest δημιουργήθηκε πριν τέσσερα περίπου χρόνια με τη “δικαιολογία” ότι σε αυτό το φεστιβάλ θα παρουσιαζόταν ταινίες που λόγω προκλητικού, βίαιου θέματος, δεν θα έβρισκαν διανομή σε μεγάλες αίθουσες. Φυσικά δεν αργήσαμε να καταλάβουμε ότι δε πρόκειται κάτι περισσότερο από μια συλλογή low-budget horror films που βρήκαν τρόπο να γίνουν πιο γνωστά στο ευρύτερο κοινό.

Στο πιο πρόσφατο HorrorFest 4, μία από τις ταινίες που παρουσιάστηκαν ήταν και το The Final. Στη ταινία του, ο Joey Stewart, μέχρι πρότινος βοηθός σκηνοθέτη σε διάφορες βιντεοταινίες, μας διαφημίζει ένα σκληρό νεανικό revenge flick. Πιο συγκεκριμένα μια παρέα παιδιών ενός σχολείου βαρέθηκαν, να τους χτυπάνε, να τους κοροϊδεύουν, να τους ξεφτιλίζουν και αποφασίζουν να εκδικηθούν τους συμμαθητές τους. Οργανώνουν ένα ψεύτικο πάρτυ σε μια απομακρυσμένη αποθήκη, τους ναρκώνουν, τους αλυσοδένουν και αρχίζει το μαρτύριο.

Το concept, θύματα εκδικούνται τους νταήδες, είναι ενδιαφέρον και αν και το έχουμε ξαναδεί, συνήθως γίνεται με αρκετά soft τρόπο σε κωμωδίες ή δράματα, ενώ εδώ τα θύματα παίρνουν στα χέρια τους τσεκούρια, χημικά οξέα, κόφτες, μέχρι και πιστόλι ευθανασίας αγελάδων!

Όμως τα όποια θετικά της ταινίας τελειώνουν εδώ. Ο ερασιτεχνισμός πλημυρίζει τη ταινία. Μια καλή ιδέα χρειάζεται να ξεδιπλωθεί σωστά σεναριακά, σκηνοθετικά και ερμηνευτικά και το The Final πατώνει και στους τρεις τομείς. Μπορεί να μην έχει τα κλίσε που θα περιμέναμε αλλά τα γεγονότα που εξελίσσονται μπροστά μας είναι τόσα λίγα που κάνει τη ταινία τρομερά βαρετή. Η σκηνοθεσία είναι χειρότερη και από ερασιτεχνική και οι “μαθητικές” ερμηνείες των θυμάτων αλλά κυρίως των θητών, καταστρέφουν όποιο ίχνος ατμόσφαιρας μπορούσε να δημιουργηθεί.

Μερικά κομμένα δάχτυλα, αρκετό, αλλά όχι πολύ, αιματάκι και πολύ νύστα. Προσπεράστε το…

2,5/10

 

Megamind (Μεγαλοφυής) review

Η μεγαλομανία βλάπτει σοβαρά τη ποιότητα. Η Pixar έβγαλε το Toy Story 3, η Fox βγάζει το Rio, η Disney το Tangled αλλά της Dreamworks δε της έφτανε το Shrek Forever After και έπρεπε να βγάλει και το Megamind, και ιδού τα αποτελέσματα.

Δύο σούπερ μωράκια από γειτονικούς πλανήτες που καταστρέφονται πέφτουν στη γη. Ο ένας είναι όμορφος, ευγενικός και πετάει, ο άλλος είναι μπλε, περίεργος και ανεπιθύμητος. Ο πρώτος γίνεται ο Metro Man, προστάτης της Metro City και ο δεύτερος ο Megamind, το αντίπαλο δέος που προσπαθεί να σκοτώσει τον Metro Man και να του πάρει το κορίτσι, τη δημοσιογράφο Roxanne Ritchie. O Megaming προσπαθεί ξανά και ξανά χωρίς αποτέλεσμα και ξαφνικά εκεί που δε το περιμένει, σκοτώνει τον Metro Man, και γίνεται κυρίαρχος της Metro City. Όμως ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι χωρίς έναν καλό για να τον κυνηγάει, δεν έχει νόημα η ύπαρξή του και έτσι αποφασίζει να φτιάξει έναν νέο ήρωα από το DNA του Metro Man. Φυσικά τα πράγματα δε πάνε όπως περίμενε και τώρα ο Megamind πρέπει να μαζέψει τα σπασμένα…

Ο Tom McGrath, σκηνοθέτης των Madagascar 1 & 2, έχει μαζέψει icons και clichés από ταινίες και παιχνίδια με σούπερ ήρωες αλλά και άσχετα και μας έχει πετάξει στα μούτρα μια σούπα με απίστευτα βαρετούς χαρακτήρες χωρίς ίχνος χιούμορ σε μια εντελώς αδιάφορη ιστορία που ευτυχώς δεν είναι παραγεμισμένη με ηθικά διδάγματα αλλά δε καταφέρνει να μας τραβήξει μέσα της ούτε δευτερόλεπτο. Τι έχει το Megamind, κάποια καλά γραφικά που όμως έχουμε ξαναδεί, κάποια καλά τραγούδια που προσπαθούν να ανεβάσουν την ένταση και ένα ικανοποιητικής έντασης φινάλε, ώστε να μη βλαστημάμε την ώρα και τη στιγμή που μπήκαμε στο κόπο να δούμε τη ταινία.

Κουραστικό, βαρετό, ελεεινοί χαρακτήρες, τρισάθλιες φωνητικές ερμηνείες από τους Will Ferrell, Brad Pitt και Jonah Hill που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι αστείοι. Το Megamind είναι η χειρότερη animation, 3D ή 2D, ταινία που θυμάμαι να έχω δει.

3/10

 

True Grit (Αληθινό Θράσος) review

Μετά από μερικά χρόνια σχετικής μετριότητας, οι αδερφοί Coen γυρνάνε στο είδος που τους έφερε μία από τις μεγαλύτερες, αν όχι τη μεγαλύτερή τους επιτυχία, No Country for Old Men, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά αφαιρούν το νέο- από το genre, δίνοντάς μας το remake της, όχι και καλύτερης, ταινίας του John Wayne, True Grit.

Η 14χρονη Mattie Ross μόλις έχασε τον πατέρα της που δολοφονήθηκε από τον Tom Chaney, έναν άντρα που είχε στη δούλεψή του. Η αποφασιστικότητά, το πείσμα και φυσικά το θράσος της, κάνουν την μικρή να πάει μόνη της στη πόλη για να κανονίσει τις ανοιχτές υποχρεώσεις του πατέρα της αλλά κυρίως να βρει τον δολοφόνο του. Για να το καταφέρει, προσλαμβάνει τον Rooster Cogburn, έναν αλκοολικό U.S. Marshal, αλλά κατά βάθος κυνηγό επικηρυγμένων που έχει τη φήμη ότι πρώτα σκοτώνει και μετά ρωτάει. Παρά τις αντιθέσεις του Cogburn, συμφωνεί να ψάξει τον Chaney αλλά, παρόλο που προσπαθεί να το αποφύγει, ακολουθείται στενά και από την Mattie σε αυτή του τη προσπάθεια. Οι δυο του, μαζί και με την βοήθεια του Texas Ranger LaBoeuf, που ψάχνει τον Chaney για άλλα αδικήματα στη περιοχή του, ξεκινάν να βρουν τον δολοφόνο του πατέρα της Mattie.

Το αληθινό θράσος της Mattie είναι προφανώς ο κύριος πρωταγωνιστής του True Grit. Η Hailee Steinfeld στο πρώτο της μεγάλο ρόλο, καταφέρνει απόλυτα να μας πείσει ότι είναι μια πραγματική διαβόλου κάλτσα. Δεν κωλώνει πουθενά, διαπραγματεύεται σκληρά για τα οικονομικά της και δεν δέχεται το όχι για απάντηση. Αλλά στο βάθος είναι απλά ένα 14χρονο κορίτσι που ο θάνατος του πατέρα της την έχει βάλει στο τριπάκι της εκδίκησης και όχι ένα δισδιάστατο Hit-Girl. Όλα αυτά όμως μέχρι το πρώτο τρίτο της ταινίας, αφού από κει και πέρα παίρνει τα ηνία ο Jeff Bridges ως Cogburn σε έναν ρόλο, πολύ καλό μεν, αλλά μας αφήνει έντονα την αίσθηση ότι βλέπουμε τον Bad Blake (από το Crazy Heart) μιμούμενο την υπερβολικά βραχνή φωνή του Bale ως Dark Knight, με μια πινελιά χιούμορ του Dude, και όλα αυτά κυνηγώντας επικηρυγμένους στην άγρια δύση. Ωραίος συνδυασμός βέβαια, αλλά με χάλασε λίγο να βλέπω ταυτόχρονα τους Bad Blake- Bruce Wayne- The Dude, στο σώμα του Cogburn και όχι τον Cogburn himself.

Δυστυχώς από τη στιγμή που παίρνει τα ηνία ο Cogburn, η Mattie δε μένει απλά στο παρασκήνιο αλλά ζήτημα είναι να έχει 15-20 γραμμές διαλόγου στην υπόλοιπη διάρκεια της ταινίας ενώ θεωρητικά είναι η πρωταγωνίστρια της ιστορίας. Όσο για τους υπόλοιπούς, δεν υπάρχουν και πολλά να πω αφού οι Josh Brolin και Barry Pepper έχουν-δεν έχουν 10 λεπτά παρουσίας και μόνο ο Matt Damon εμφανίζεται λίγο παραπάνω αλλά μοιάζει, μετά το Green Zone, να παίζει για άλλη μια φορά σε αυτόματο πιλότο. Πειστικότατος αλλά μάλλον αδιάφορος και ως ρόλος και ως ερμηνεία. Σε υψηλά επίπεδα όμως, κυμαίνεται η σκηνοθεσία, με τους Coen να παρουσιάζουν ένα άρτιο σύνολο, χωρίς υπερβολές αλλά και με τις γνωστές πινελιές τους όπως η παρουσία του κατάμαυρου χιούμορ και της “ελεγχόμενη βίας”.

Ενδιαφέρουσα ιστορία που όμως χάνει αρκετό από το ενδιαφέρον της με τον γρήγορο παραγκωνισμό της πραγματικής πρωταγωνίστριας, αξιόλογες ερμηνείες αλλά με λαθάκια και ανισότητες, άρτια σκηνοθεσία αλλά χωρίς κάτι το αξιομνημόνευτό. Τι είναι τελικά το True Grit; Είναι διασκεδαστικό, είναι ευχάριστο, δεν είναι βαρύ, δεν είναι τόσο σοβαρό όσο θέλει να δείξει και σίγουρα δεν είναι αριστούργημα.

6,5/10

 

Toy Story 3 review

Μεγαλωμένος με Bugs Bunny, Lion King και Ducktales, το Toy Story και η Pixar μπήκε με το έτσι θέλω στη ζωή μου το 1995 και ποτέ δε κατάλαβα προς τι ο τόσο μεγάλος θόρυβος. Τα τότε απίστευτα τρισδιάστατα γραφικά με εντυπωσίασαν σαν τεχνολογία αλλά δε κατάφεραν να με πείσουν ότι προσφέρουν κάτι παραπάνω και ποτέ δε συμπάθησα τη συγκεκριμένη σειρά. Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια αργότερα και αφού είχε ήδη κυκλοφορήσει το Toy Story 3 στις αίθουσες, το οποίο και είχα σνομπάρει επιδεικτικά, αποφάσισα να του ξαναδώσω μια ευκαιρία ξαναβλέποντας τα δύο πρώτα μέρη ώστε μετά να δω και το τρίτο. Πρέπει να παραδεχτώ ότι το πρώτο μου άρεσε αρκετά, ενώ το δεύτερο αρκετά λιγότερο και αν και ανέβηκε στην υπόληψη μου, παρέμεινε μια σχεδόν αδιάφορη σειρά, ίσως τη χειρότερη της Pixar μαζί με το Up (χωρίς να έχω δει το A Bug's Life).

Μετά τις περιπέτειες που πέρασαν ο Woody, ο Buzz και τα υπόλοιπα παιχνίδια στις δύο προηγούμενες ταινίες, στο Toy Story 3 τα χρόνια έχουν περάσει, ο μικρός Andy έχει γίνει 17, σε λίγο φεύγει στο κολλέγιο και τα έχει ξεχάσει σε ένα μπαούλο. Λίγο πριν φύγει πρέπει να ξεκαθαρίσει το δωμάτιό του αποφασίζοντας τι θα πάρει μαζί του, τι θα βάλει στο πατάρι και τι θα πετάξει. Τα παιχνίδια με διάφορα τεχνάσματα προσπαθούν να θυμίσουν στον Andy τις ώρες παιχνιδιού που πέρασαν μαζί φοβούμενοι ότι θα βρεθούν στα σκουπίδια. Μετά από διάφορες αναποδιές τα παιχνίδια καταλήγουν σε ένα παιδικό σταθμό που αν και αρχικά μοιάζει με παράδεισος, τελικά αποδεικνύεται ότι είναι μια φυλακή με αρχηγό τον αρκόυδο Lotso. Τα παιχνίδια θα προσπαθήσουν να αποδράσουν, να γυρίσουν σπίτι τους αλλά και να βρουν τι θα απογίνουν στο μέλλον αφού ο Andy φεύγει.

Αν και η ταινία ξεκινάει με έναν υπερβολικά αναμενόμενο τρόπο που σε τρομάζει ότι θα δεις πάλι μία από τα ίδια, στη συνέχεια μας δείχνει τα δόντια της. Αν και σε όλη τη διάρκειά της έχει “επικές” σκηνές δράσης, μεγάλες δόσεις χιούμορ, αρκετά ανώτερης ποιότητας από τις προηγούμενες προσπάθειες σωστά μοιρασμένα σε αστεία που απευθύνονται σε μικρές και μεγάλες ηλικίες ώστε να μην αφήσει κανέναν παραπονούμενο, το Toy Story 3 είναι κατά βάθος μία από τις καλύτερες coming-of-age ταινίες που μπορώ να θυμηθώ. Χωρίς να προσπαθεί καθόλου, η σχέση του Andy με τα παιχνίδια του γίνεται για πρώτη φορά πιστευτή. Γεμάτο συναισθήματα, μας πείθει ότι το Toy Story είναι μια ολοκληρωμένη ιστορία και όχι απλά η ιδέα των παιχνιδιών που ζωντανεύουν και μπλέκουν σε περιπέτειες.

Γέλασα με τη ψυχή μου, συγκινήθηκα, διασκέδασα αλλά κυρίως είδα το Toy Story ως ταινία και όχι σαν ευκαιρία για να βγάλουν χιλιάδες νέα παιχνίδια με τους νέους χαρακτήρες. Οι υπερβολικά πολλές σκηνές απόδρασης/κυνηγητού πρέπει να παραδεχτώ ότι κούρασαν αφού επαναλαμβάνονται με αρκετή φαντασία μεν, αλλά για πολλοστή φορά με τον ίδιο τρόπο μέσα σε αυτά τα 15 χρόνια και δε προσφέρουν τίποτα στους μεγαλύτερους θεατές, αντίθετα με τις μικρότερες ηλικίες που πιστεύω θα ενθουσιαστούν. Συγγνώμη Toothless (How to Train your Dragon) αλλά μόλις το Toy Story 3 σου έκλεψε το φετινό Όσκαρ…

7,5/10