Donnie Darko review

28 days... 6 hours... 42 minutes... 12 seconds. That... is when the world... will end.

Μιας και πλησιάζει η αμερικάνικη γιορτή του Halloween, βρήκα ευκαιρία να ξαναδώ για ν-οστή φορά (άλλο που δε ήθελα) το μεγαλύτερο αριστούργημα της πρώτης τουλάχιστον δεκαετίας του 2000, το πρώτο cult-classic της νέας χιλιετίας και απλά την καλύτερη ταινία που έχω δει ποτέ μου και μέχρι σήμερα δεν είχα τολμήσει να ασχοληθώ κριτικά μαζί της.

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ο Richard Kelly, ένας 26χρονος νέος σκηνοθέτης, απόφοιτος του USC School of Cinematic Arts που μετά από μερικές ταινίες μικρού μήκους έγραψε το σενάριο για τη πρώτη του μεγάλη μήκους ταινία με τον περίεργο τίτλο Donnie Darko. Είχε την τύχη να βρει τη στήριξη που χρειάζεται στην Drew Barrymore και συγκεκριμένα στην εταιρία παραγωγής της Flower Films, η οποία ενθουσιάστηκε από το σενάριο με αποτέλεσμα το όνομά της να κάνει τη δημιουργία αρκετά πιο εύκολη. Με μεγαλύτερο όνομα για την εποχή την, δις υποψήφια για Όσκαρ, Mary McDonnell το cast συμπληρώθηκε με ονόματα που το 2001 δεν έλεγαν σχεδόν τίποτα αλλά σήμερα είναι A-list όπως τα ταλαντούχα αδέρφια Jake και Maggie Gyllenhaal, Jena Malone αλλά και τον Seth Rogen στη πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση.

Τα γυρίσματα τέλειωσαν γρήγορα, μόλις σε 28 μέρες (όσο ακριβώς είναι και η διάρκεια των γεγονότων της ταινίας), αφού με budget μόλις 4,5 εκατομύρια δολάρια δε μπορούσαν να κάνουν και πολλά “φαντεζί” τεχνουργήματα, δε χρειαζόταν άλλωστε. Μετά από μια επιτυχημένη παρουσία στο φεστιβάλ Sundance, είχε έρθει η ώρα να βγει και στις αίθουσες της Αμερικής τον Σεπτέμβριο του 2001. Σας λέει κάτι η ημερομηνία; Η τραγωδία των Δίδυμων Πύργων παρέλυσε την Αμερική και η ανεξήγητη πτώση μιας μηχανής ενός αεροπλάνου που περιεχόταν στη ταινία, έκανε τη κατάσταση χειρότερη. Η έξοδος, φυσικά αναβλήθηκε μέχρι τον επόμενο μήνα και σε ελάχιστες αίθουσες, με αποτέλεσμα την επόμενη εβδομάδα να εξαφανιστεί σαν να μη βγήκε ποτέ.

Όμως ο Donnie δεν είχε πει τη τελευταία του λέξη, αφού ένα χρόνο αργότερα έκανε την εμφάνισή του σε dvd αλλά και στους κινηματογράφους του υπόλοιπου πλανήτη και εκεί έγινε η μεγάλη έκρηξη. Οι πωλήσεις ξεπερνάνε κάθε προσδοκία αφού στόμα-στόμα, η ταινία από το πουθενά κάνει πάνω από 10 εκατομμύρια πωλήσεις, μια fanbase όσο λίγες δημιουργείται που πλημυρίζει τα fora με θεωρίες και απόψεις και το Donnie Darko γίνεται και επίσημα το πρώτο cult-classic της νέας χιλιετίας.

Κάπου εκεί, γύρω στα μέσα του 2002 έπεσε στα χέρια μου το αισχρής ποιότητας, ελληνικής παραγωγής dvd της Σπέντζος που έμοιαζε χειρότερο και από βιντεοκασέτα. Τίποτα όμως δε μπορούσε να εμποδίσει το μάτι του θεατή από το να απολαύσει το Donnie Darko…

Ο Donnie Darko είναι ένας νεαρός που ζει με την οικογένειά του στη μικρή πόλη του Middlesex, το 1988. Ένας πανέξυπνος, ώριμος αλλά προβληματικός νεαρός. Τα ψυχολογικά προβλήματα εντείνονται με την εμφάνιση του Frank, ενός ανθρωπόμορφου λαγού που τον βγάζει ένα βράδυ από το σπίτι σώζοντας τον από βέβαιο θάνατο ενώ παράλληλα τον προειδοποιεί ότι ο κόσμος θα καταστραφεί σε 28 μέρες. Με τη βοήθεια την οικογένειάς του και κυρίως της νέας συμμαθήτριας Gretchen, μια σειρά από εμφανώς άσχετα αλλά πλήρως αλληλοεξαρτώμενα γεγονότα και καταστάσεις θα ξετυλιχθούν που θα φτάσουν τον Donnie στα όρια της λογικής. Εφαπτόμενα σύμπαντα, σχιζοφρένεια, φιλοσοφία των χρονοταξιδιών, προορισμός και βοηθοί, η cellar door και μια μηχανή αεροπλάνου που έπεσε από το πουθενά στο δωμάτιό του. Δικαιοσύνη, θρησκεία αλλά και η πλήρης κατάλυση αυτής, χωροχρόνος και η δυνατότητα να αλλάξουμε το μέλλον. Αλλά και η εφηβεία, οι βαθυστόχαστες συζητήσεις για τη σεξουαλικότητα των Στρουμφ (ιστορική σκηνή), οι κολλημένοι καθηγητές και οι bullies συμμαθητές, η όμορφη συμμαθήτρια και οι ονειρώξεις με την Christina Applegate. Όλα αυτά και ακόμα περισσότερα μας παρουσιάζει το once-in-a-lifetime δημιούργημα του Richard Kelly.

Το Donnie Darko είναι μια teen movie, με σχεδόν κανένα από τα χαρακτηριστικά των teen movies. Με το μυστήριο να κυριαρχεί, η επιστημονική φαντασία, το δράμα, το θρίλερ, μέχρι και η κωμωδία είναι όλα genres που μπορούν να το χαρακτηρίσουν χωρίς καμία υπερβολή.

Σε συνέντευξή της, η Mary McDonnell δήλωσε ότι όταν πρωτοδιάβασε το σενάριο, παρά τον άμεσο ενδιαφέρον της, δε μπορούσε να φανταστεί κανέναν σκηνοθέτη που θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα με ένα τέτοιο πολύπλοκο θέμα. Μέχρι που έμαθε ότι ο νεαρός, παντελώς άγνωστος μέχρι τότε σεναριογράφος, θα αναλάμβανε και τη σκηνοθεσία. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι κανένας τρίτος δε θα μπορούσε να οπτικοποιήσει ένα τόσο πολύπλοκο κείμενο. Ο Kelly αμείφτηκε με το “τεράστιο” ποσό των 9 χιλιάδων δολαρίων για το σενάριο και τη σκηνοθεσία, και παρέδωσε ένα αποτέλεσμα για σεμινάριο. Το γεγονός ότι το Donnie Darko ήταν ένα ολοκληρωτικά δικό του project, διευκόλυνε τον τρόπο που μας παρουσίασε όλο αυτό το “διαπλεκόμενο”, και όχι πολύπλοκο, σενάριο. Με τη συνεργασία του διευθυντή φωτογραφίας Steven Poster, κατάφερε να κάνει κάθε πλάνο της ταινίας σημαντικό. Δεν υπάρχει ούτε πλάνο που να μπήκε τσόντα, χωρίς να έχει να πει κάτι, χωρίς να πρέπει να προσέξεις και τη παραμικρή λεπτομέρεια για να πάρεις ακόμα ένα στοιχείο για τη πλοκή. Εκπληκτικά κάδρα με εναλλάξ εντελώς ακίνητα και αεικίνητα πλάκα, πλήρης και απόλυτος έλεγχος των ηθοποιών του από τους οποίους κατάφερε να πάρει τα μέγιστα και όλα αυτά υπό τον ήχο ενός από τα καλύτερα soundtracks των τελευταίων ετών, γεμάτο με επιτυχίες των ‘80s όπως The Killing Moon από Echo & The Bunnymen, Notorious από Duran Duran, Under the Milky Way των The Church αλλά και το Mad World των Gary Jules και Michael Andrews που έγινε μεγάλη επιτυχία λόγω της ταινίας και έβαλε το κερασάκι στο φινάλε της τούρτας, ενώ εναλλάξ με τα pop hits ακούγονται ανατριχιαστικές original συνθέσεις του Michael Andrews που, όσο και να μη θες, σε βυθίζουν στον κόσμο του Donnie.

Για εσάς που δεν την έχετε ήδη δει (ντροπή σας!), πρέπει να σας προειδοποιήσω. Τη πρώτη φορά που θα τη δείτε, δε θα καταλάβετε σχεδόν τίποτα. Εκεί πρέπει να πρυτανεύσει η υπομονή, γιατί αν σας άρεσε έστω και λίγο, θα πρέπει να την ξαναδείτε. Όταν αρχίσουν να ταιριάζουν τα στοιχεία, να προσέχετε καινούριες λεπτομέρειες και αρχίσετε να διατυπώνετε μια θεωρία, όποια και αν είναι αυτή, θα ενθουσιαστείτε. Το τονίζω γιατί οι θεωρίες που κυκλοφορούν είναι σχεδόν αμέτρητες και το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι ο σκηνοθέτης μας δίνει τόσα πολλά στοιχεία που όλες, λιγότερο ή περισσότερο, έχουν τη λογική τους. Μπορεί ο σκηνοθέτης να έχει τη βασική θεωρία, αλλά δε σημαίνει ότι είναι και η καλύτερη ή ότι πρέπει να την υιοθετήσεις πλήρως. Αυτή είναι η γοητεία. Μπορείς να εξηγήσεις τη ταινία όπως ακριβώς θες, χωρίς να υπάρχει λάθος και σωστό. Θα αναγκάσετε το μυαλό σας να πάρει φωτιά προσπαθώντας να ταιριάξει εικόνες και λόγια, θα θέλετε να τη δείτε ξανά και ξανά.

Σας το είπα; Δε σας το είπα. Το Donnie Darko είναι η καλύτερη ταινία που έχω δει ΠΟΤΕ μου. Πραγματικά δε μπορώ να της βρω κανένα μειονέκτημα ενώ κάθε φορά που τη βλέπω παίζει με τη φαντασία μου, τα συναισθήματά μου, τους φόβους μου, το μυαλό μου. Σενάριο, σκηνοθεσία, ερμηνείες με κυρίαρχο τον έφηβο τότε Jake Gyllenhaal να σε ανατριχιάζει μέχρι…τις κάλτσες, φωτογραφία, μουσική…τα πάντα στο ζενίθ τους.

Every living creature on earth dies alone.

9,5/10

(Γιατί 9,5 και όχι 10; Γιατί πάντα υπάρχει η ελπίδα για κάτι ακόμα καλύτερο στο μέλλον…αν και πολύ αμφιβάλλω)

 

 

ΥΓ. Έχει κυκλοφορήσει και το Director’s Cut αλλά τουλάχιστον για τη πρώτη θέαση, το original cut είναι ενδεδειγμένο γιατί το DC προσπαθώντας να εξηγήσει μερικές λεπτομέρειες, χάνει μέρος της μαγείας.

Monsters review

Θέλω να γίνω District 9, Θέλω να γίνω District 9! Οι αφίσες, τα trailers, το promotion, τα πάντα τόνιζαν ότι το Monsters του Gareth Edwards ήθελε να γίνει το District 9. Αν και ήταν δύσκολο να επαναληφθεί η εμπορική επιτυχία του Blomkamp, προσωπικά περίμενα κάτι καλύτερο αφού το D9 με είχε απογοητεύσει σε αρκετά μεγάλο βαθμό.

Βρισκόμαστε στο κοντινό μέλλον. Πριν από 6 χρόνια, η NASA ανακάλυψε σημάδια ζωής σε κάποιο σημείο του γαλαξία μας. Όμως η αποστολή που στάλθηκε να συλλέξει δείγματα, δε πρόλαβε να γυρίσει ασφαλής αφού συνετρίβει πάνω από τα βόρεια σύνορα του Μεξικό. Ολόκληρη η περιοχή “μολύνθηκε” από τα εξωγήινα δείγματα και μπήκε σε καραντίνα αφού νέοι άγνωστοι οργανισμοί έκαναν την εμφάνισή του. Στο σήμερα, ένα μεγάλο μέρος γύρω από τα σύνορα Αμερικής- Μεξικού έχει χαρακτηριστεί “Μολυσμένη Ζώνη” και έχει περιφραχθεί με ένα τεράστιο τείχος αφού οι εξωγήινοι οργανισμοί έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις.

Ο Andrew είναι φωτογράφος για ένα περιοδικό και η Samantha, κόρη του αφεντικού του Andrew. Και οι δύο βρίσκονται στο Μεξικό για διαφορετικούς λόγους και θέλουν να περάσουν τα σύνορα προς την Αμερική. Έτσι, το αφεντικό του Andrew του αναθέτει το…babysitting της Sam ώστε να φτάσει ασφαλής στο σπίτι της, και φυσικά αυτός δε μπορεί να πει όχι στο αφεντικό του. Το πρόβλημα είναι ότι έχουν μόλις δύο μέρες να καταφέρουν να περάσουν απέναντι γιατί τα σύνορα θα κλείσουν. Το αν και πως θα τα καταφέρουν, μας εξιστορεί ο Edwards σε μια ταινία που δεν έχει καμία σχέση με τον τρόπο που διαφημίζεται. Η χαρακτηριστικότερη περιγραφή που θα μπορούσες να της δώσεις είναι road-movie και θα καταλάβετε παρακάτω γιατί…

Εκτός από την επιθυμία να γίνει D9, το Monsters έχει κληρονομήσει και τα περισσότερα από τα μειονεκτήματα. Το πιο κουραστικό και βαρετό κομμάτι του D9 ήταν η ατελείωτη εισαγωγή που θεωρητικά είχε σκοπό να σε βάλει στο κλίμα αλλά ουσιαστικά σε έριχνε σε λήθαργο. Κάτι αντίστοιχο, και σε μεγαλύτερη κλίμακα κάνει και το Monsters. Ολόκληρη η πρώτη ώρα είναι η παρουσιασμένη ανούσια διαδικασία των δύο νέων να βρουν εισιτήρια, να περάσουν την ώρα τους στο Μεξικό μέχρι να φύγουν, να αλλάξουν 2-3 μεταφορικά μέσα και άλλα τέτοια ενδιαφέροντα. Και σα να μην έφταναν αυτά, το σενάριο και κυρίως οι διάλογοι είναι εντελώς μη πιστευτοί σε σημείο γελοιότητας.

Και ξαφνικά το ρολόι περνάει τα 59 λεπτά. Και τα πάντα αποκτούν υπόσταση. Οι χαρακτήρες γίνονται ρεαλιστικοί και συμπαθείς, εξαιρετική μουσική και σκηνοθεσία δημιουργούν μια απόκοσμη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα ακόμα και αν αυτοί βρίσκονται στα ανοιχτά της ζούγκλας. Η αγωνία κάνει την εμφάνισή της και σταδιακά αυξάνεται μέχρι το ελαφρώς σοκαριστικό φινάλε. Και όλα αυτά χωρίς ίχνος δράσης. Μια συγκλονιστική σκηνή λίγο πριν το φινάλε θα δώσει άλλο νόημα σε όλη τη ταινία δίνοντας την πολυαναμενόμενη απάντηση του τίτλου, αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή πιστεύουμε ότι είναι απλά ένα διαφημιστικό τρικ. Με άλλα λόγια το τελευταίο μισάωρο θα δείτε μια τελείως διαφορετική ταινία. Όχι φυσικά το sci-fi action thriller που ψευτοδιαφημίζεται αλλά ένα ψυχολογικό, ανθρώπινο, σχεδόν ειρωνικό δραματικό θρίλερ.

Και εδώ ερχόμαστε στο στοιχείο που όσο και να θέλαμε, δε πρέπει να αγνοήσουμε. Το Monsters είναι κυριολεκτικά ένα one-man show, όσο ικανοποιητικό ή μη είναι το τελικό αποτέλεσμα. Με budget μόλις 15 χιλιάδες (ναι, χιλιάδες) δολάρια (αν και λίγοι πιστεύουν ότι μπορεί να είναι τόσο λίγα, μεταξύ τους και εγώ), ο Gareth Edwards είναι όχι μόνο σκηνοθέτης και υπεύθυνος σχεδιασμού αλλά ήταν και σεναριογράφος, και φωτογράφος, και δημιούργησε τα ψηφιακά εφέ! Πραγματικό επίτευγμα.

Το πολύ καλό τελευταίο μισάωρο μαζί με το εξαιρετικό φινάλε, μετριάζουν αρκετά την απίστευτα κουραστική πρώτη ώρα αλλά φυσικά δε μπορούν και να την διαγράψουν. Το Monsters αξίζει έστω κα λίγη από τη προσοχή σας, αλλά απαιτεί και την υπομονή σας αφού μέχρι να αρχίσει να γίνεται ενδιαφέρον, θα θελήσετε πολλές φορές να αποχωρήσετε κουρασμένοι και νυσταγμένοι.

5,5/10

 

After.Life review

Η μετά θάνατον ζωή, είτε αυτή είναι στη μορφή φαντάσματος, ζόμπι, μετενσαρκώσεως ή ότι άλλο έχουν να επιδείξουν οι κατά τόπους μυθοπλασίες και πεποιθήσεις, έχουν απασχολήσει άπειρες φορές το κινηματογράφο αλλά λίγοι είναι αυτοί που ασχολήθηκαν με τη κατάσταση αμέσως μετά το θάνατο. Αυτή τη κατάσταση παίρνει η Agnieszka Wojtowicz-Vosloo (όποιος το προφέρει σωστά, δώρο χρυσό ρολόι!) και πλέκει ένα σκοτεινό, μακάβριο ψευδοθρίλερ. Μένει να δούμε αν το τελικό αποτέλεσμα ικανοποιεί…

Η Anna είναι μια νεαρή δασκάλα που χάνει τη ζωή της (;;;) σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα μετά από έναν ακόμα καυγά με τον φίλο της Paul. Ξυπνάει στο τραπέζι του γραφείου κηδειών, ανήμπορη να κινηθεί και με τον Eliot Deacon, τον τοπικό νεκροθάφτη να την ετοιμάζει για τη κηδεία της. Πως γίνεται όμως να είναι νεκρή και να συζητάει. Ο Eliot της ομολογεί ότι έχει ένα χάρισμα να μιλάει με τους πρόσφατα πεθαμένους και να τους προετοιμάζει για τη μετά-θάνατο ζωή. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή μήπως όντως είναι ακόμα ζωντανή;

Η Πολωνή σκηνοθέτης παίρνει ένα μεγάλο ρίσκο και παίζει για υπερβολικά πολύ ώρα με το θέμα της μετά-θάνατο ζωής, την άρνηση του νεκρού ότι όντως πέθανε και άλλα παρόμοια φιλολογικά ερωτήματα πριν κάνει τη κίνηση της. Για περίπου μία ώρα, ο θεατής είναι κατά 98% πεπεισμένος ότι η Anna είναι νεκρή και σχεδόν ο μόνος λόγος που υποψιάζεται το αντίθετο είναι η ελπίδα ότι δε μπορεί να συνεχίσει να φλυαρεί έτσι μέχρι το τέλος χωρίς λόγο και ενδιαφέρον. Γύρω στα 50-60 λεπτά αρχίζουν να πέφτουν τα πρώτα υπονοούμενα που επιτέλους προκαλούν κάποιου είδους ενδιαφέρον ώστε να νοιαστείς να προσέξεις λίγο περισσότερο για να καταλάβεις αν είναι τελικά ζωντανή ή νεκρή. Με πιο απλά λόγια, ολόκληρη η πρώτη ώρα είναι μια μεγάαααλη εισαγωγή που σε ένα τυπικό θρίλερ θα κρατούσε 10-20 λεπτά το πολύ.

Το δεύτερο μέρος, μαεστρικά συνδεδεμένο με το σχεδόν αδιάφορο πρώτο, καταφέρνει επιτέλους να σε βάλει στο τριπάκι του να αναρωτηθείς αν τελικά η Anna είναι ζωντανή ή όχι. Όμως η πολύ αργή ροή συνεχίζεται. Η μεγάλη αποτυχία της ταινίας είναι ότι δε μπορείς να ταυτιστείς με κανέναν από τους δύο πρωταγωνιστές γιατί απλά έχουν μέτριες (Neeson) ή κάκιστες (Ricci) ερμηνείες. Μόνο ο Justin Long τα καταφέρνει κάπως καλύτερα και γίνεται σταδιακά ο μόνος ενδιαφέρον χαρακτήρας.

Η Agnieszka Wojtowicz-Vosloo έπαιξε και έχασε. Προφανώς δεν ήθελε να φτιάξει ένα τυπικό θριλεράκι αλλά το μόνο που κατάφερε είναι να φτιάξει μια ταινία χωρίς ενδιαφέρον, χωρίς ένταση, που το μόνο που περιμένεις όσο την βλέπεις είναι…να τελειώσει.

4/10

 

Iron Man 2 review

Πριν από τρία περίπου χρόνια, η μεγάλη Marvel πήρε επιτέλους τη τύχη στα χέρια της αποβάλλοντας τα μεγάλα κεφάλια των αδηφάγων εταιριών, αναλαμβάνοντας πλήρως τη παραγωγή ταινιών βασισμένων στους ήρωές της. Το πρώτο “εισαγωγικό μπαράζ” έγινε με το εξαιρετικό reboot του Hulk αλλά και την πρώτη εμφάνιση του Iron Man. Αντίθετα στη γενική άποψη, The Incredible Hulk μου φάνηκε πολύ πιο ενδιαφέρον από το Iron Man 1 που βασιζόταν σχεδόν αποκλειστικά στο κωμικό ταλέντο του πρωταγωνιστή Robert Downey Jr. Δυστυχώς λόγω διάφορων διαφωνιών του Edward Norton με την παραγωγή αλλά και το σκηνοθέτη, το sequel του Incredible Hulk δεν ήρθε ποτέ και ούτε θα έρθει αφού ο ηθοποιός ανακοίνωσε ότι οι λόγοι που τον κάνουν να μην επιστρέψει είναι πολλοί και απροσπέραστοι, αντίθετα με το Iron Man που πριν ακόμα καταλαγιάσει ο εμπορικός θρίαμβος, είχε ξεκινήσει η προ-παραγωγή του δεύτερου μέρους που είδαμε πριν από μερικούς μήνες. Ο λόγος που άργησα τόσους μήνες να δω το δεύτερο μέρος μπορούν να χαρακτηριστούν εγωιστικοί, αφού για ακατανόητους, σε μένα, λόγους έβλεπα ένα εκνευριστικό πλασάρισμα του “καλούτσικου” Iron Man έναντι του Incredible Hulk που προανήγγειλε το τέλος του franchise πριν καν το δηλώσει ο Norton.

Όπως κάθε super-hero movie, τα πιθανά σενάρια είναι ανεξάντλητα αφού το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να διαλέξουν ένα ή περισσότερα τεύχη του comic, έναν-δυο villians για να ικανοποιήσουν την fanbase και έχεις ένα sequel. Αυτό ακριβώς έκανε και το υβρίδιο human-hobbit που αυτοαποκαλείται σκηνοθέτης με το όνομα Jon Favreau. Επέλεξε την ιστορία κατά την οποία η κυβέρνηση θέλει να πάρει στα χέρια της τη τεχνολογία του Stark και αυτός προσπαθεί να τους πείσει ότι δεν αποτελεί κίνδυνο αφού κανείς δε μπορεί να την αντιγράψει, πετάει τον Whiplash, έναν Ρώσο φυσικό που φυσικά ήδη τα κατάφερε και θέλει να ξεπαστρέψει τον Stark, πασπαλίζει με μια sexy μυστική πράκτορα αφού η wanna-be-brittish Gwyneth Paltrow είναι πιο κρύα και από τον Mr Freeze και έναν εταιρικό ανταγωνιστή της Stark και μας σέρβιρε το Iron Man 2.

Το σχέδιό του ήταν απλό και μπορούσε να έχει επιτυχία αν δεν είχε προσλάβει τον Justin Theroux, εξαιρετικό ηθοποιό αλλά κάκιστο σεναριογράφο, προσωπική επιλογή του Downey Jr, ο οποίος μετά το καταστροφικά μη-αστείο Tropic Thunder, ανέλαβε να ξεπαστρέψει και καθετί θετικό είχε το πρώτο μέρος. Διασκεδαστικότατος Tony Stark: απών, εντυπωσιακές σκηνές δράσης: απούσες, δευτερεύοντες χαρακτήρες: δυστυχώς παρόντες αφού είναι πιο κουραστικοί και από τον Tim Robbins στο War of the Worlds. Με άλλα λόγια, ότι χιούμορ και “αστείες” σκηνές είχε το το πρώτο μέρος, ξεχάστε τα χωρίς ταυτόχρονα να γίνεται πιο σοβαρό, ο Robert Downey Jr. σε μια από τις πιο βαρετές ερμηνείες από εποχής…Tropic Thunder (τυχαίο; δε νομίζω), μια Paltrow να μυξοκλαίγεται σε όλη τη ταινία, μια Johansson να διατυμπανίζει τους 4 μήνες προετοιμασία για μία σκηνή δράσης 2 λεπτών και το υπόλοιπο πολυδιαφημισμένο cast απλά…να υπάρχει χωρίς να προσφέρει τίποτα. Μέχρι και τον uber-cool Samuel Jackson κατάφερε να κάνει αδιάφορο!

Το Iron Man 1 δεν ήταν σε καμιά περίπτωση αριστούργημα αλλά ήταν αρκετά διασκεδαστικό με έναν απολαυστικότατο Robert Downey Jr. και εντυπωσιακή χρήση των εφέ. Αν περιμένετε κάτι παρόμοιο, ξεχάστε το. Το Iron Man 2, δεν είναι αστείο, δεν είναι διασκεδαστικό, και απλά το βλέπεις ελπίζοντας να αρχίσει το “καλό” το οποίο δε διαρκεί πάνω από 4-5 λεπτά σε σύνολο 124 λεπτών. Μάλλον κακή αναλογία…

5/10

 

Buried review

Ασφυκτικά κλειστό περιβάλλον. Ήξερα ότι είναι μια κατάσταση που σε έναν κλειστοφοβικό μπορεί να προκαλέσει πανικό, αλλά δεν ήξερα ότι σε έναν μη-κλειστοφοβικό μπορεί να προκαλέσει τρομερά έντονη κινηματογραφική αίσθηση. Το The Descent του 2005 μου δημιούργησε πρωτοφανή συναισθήματα κλειστοφοβίας τα οποία ήλπιζα να νοιώσω και στο Buried, τη καινούρια ταινία του Ryan Reynolds.

Ο Reynolds υποδύεται τον Paul Conroy, έναν οδηγό νταλίκας, εργαζόμενος σε μια κατασκευαστική εταιρία από τις πολλές αμερικάνικες που ξεφύτρωσαν στο Ιράκ για να ξαναχτίσουν τη χώρα (που οι ίδιοι γκρέμισαν). Μετά από επίθεση ανταρτών στο κονβόι φορτηγών, ξυπνάει θαμμένος ζωντανός  κάπου στην έρημο με μοναδικά εφόδια ένα κινητό και έναν αναπτήρα. Πανικόβλητος προσπαθεί να βρει τρόπους επιβίωσης και επικοινωνίας με τον έξω κόσμο.

Όλοι μας θυμόμαστε, το δεκάλεπτο sequence στο Kill Bill Vol.2 με την “Black Mamba”, θαμμένη ζωντανή σε ένα φέρετρο να προσπαθεί να ξεφύγει. Σε όλους προκάλεσε μεγάλη περιέργεια πως μπορεί ένας σκηνοθέτης να “τραβήξει” αυτό το δεκάλεπτο ώστε να γίνει ολόκληρη ταινία. Και το εννοώ ολόκληρη, αφού δεν υπάρχει ούτε δευτερόλεπτο πλάνου εκτός φέρετρου και κατ’ επέκταση κανένας άλλος ηθοποιός παρά μόνο μερικές φωνές στη άλλη άκρη της γραμμής του τηλεφώνου.

Στην ερώτηση, αν ο σκηνοθέτης Rodrigo Cortés τα κατάφερε, η απάντηση είναι απλή και κατηγορηματική, Σίγουρα. Όμως όχι χωρίς απώλειες και μάλιστα αρκετές. Το εισαγωγικό πρώτο πεντάλεπτο, σε πετάει ξαφνικά σε μια θεοσκότεινη οθόνη, με τον Reynolds να βογγάει πανικόβλητος και σιγά σιγά να βρίσκει τα “εργαλεία” που του άφησαν οι απαγωγείς του. Με άλλα λόγια, από το πουθενά, ή πιο απλά από εκεί που βλέπεις trailers, νοιώθεις ότι σε επιβάλλει να νοιώσεις κλειστοφοβία. Και φυσικά ότι γίνεται με το ζόρι, αποτυγχάνει παταγωδώς αφού δεν είναι δυνατόν να μπεις τόσο δυνατά στο κλίμα από το πρώτο λεπτό. Το επόμενο δεκάλεπτο συνεχίζει με τα κλισέ τηλεφωνήματα που όλοι περιμένουμε που ευτυχώς διανθίζονται με πινελιές χιούμορ πανηλίθιων τηλεφωνητριών να τα χάνουν όταν τους λέει ότι είναι θαμμένος στο Ιράκ. Και κάπου εκεί πιάνει τον θεατή μια κρίση πανικού, αφού πραγματικά δε μπορείς να σκεφτείς τι άλλο μπορεί να κάνει ένας θαμμένος για να σωθεί και να μην καταντήσει επαναλαμβανόμενο ή κουραστικό. Ευτυχώς κάπου εκεί ο σεναριογράφος Chris Sparling μας απαντάει με τον καλύτερο τρόπο και η πραγματική ένταση αρχίζει να κλιμακώνεται και το φέρετρο αρχίζει να μοιάζει όλο και πιο μικρό.

Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για Ευρωπαϊκή, και πιο συγκεκριμένα Ισπανική παραγωγή, οι αμερικάνικες χαζομαρούλες κάνουν και εδώ την εμφάνισή τους όπως για παράδειγμα κάποιες σκόρπιες σκηνές που ξαφνικά το κινητό χάνει το σήμα ενώ σε όλη την υπόλοιπη ταινία μιλάει καμπάνα ή κάποιοι αχρείαστοι διάλογοι που είναι εντελώς αντιρρεαλιστικοί στην αγωνιώδη κατάσταση που βρίσκεται ο πρωταγωνιστής και απλά μπήκαν για να δώσουν μερικά επιπλέον λεπτά. Το φινάλε έρχεται αρκετά γρήγορα αφού ούτως ή άλλως, η ταινία διαρκεί μόλις 80 λεπτά με τον καλύτερο τρόπο και την ένταση στο ζενίθ και την καλύτερη και συγκλονιστικότερη τελευταία σκηνή.

Το γεγονός ότι η σε ταινία αποκλειστικά γυρισμένη σε ένα φέρετρο, δεν ένοιωσα τόσο μεγάλη κλειστοφοβική ένταση όσο στη ταινία-σημείο αναφοράς, The Descent, σίγουρα δεν είναι και το καλύτερο σημάδι και ίσως είναι και το μεγαλύτερο, αν όχι μοναδικό σοβαρό μειονέκτημα. Το Buried είναι ταινία αποκλειστικά για μεγάλη οθόνη και σκοτεινή αίθουσα αλλιώς δε θα νοιώσετε ούτε τη μισή από την απαιτούμενη ένταση αλλά αν τη δείτε υπό τις κατάλληλες συνθήκες σίγουρα θα την ευχαριστηθείτε.

6,5/10