Πριν η Kristen Stewart πέσει στη δύνη του Twilight, είχε συμμετάσχει σε μερικές εξαιρετικές indie ταινίες, στις οποίες και απέδειξε επανειλημμένα το ταλέντο της. Η τελευταία, πριν η νεαρή ηθοποιός γίνει ξαφνικά pop είδωλο, ήταν τον The Yellow Handkerchief, remake της ομώνυμης γιαπωνέζικης ταινίας του 1977 του Yôji Yamada (The Twilight Samurai) βασισμένη περιέργως σε μυθιστόρημα του Νεοϋορκέζου Pete Hamill. Παρόλο που το συγκεκριμένο remake του σκηνοθέτη Udayan Prasad γυρίστηκε το 2007, η ταινία τριγύρισε σε αρκετά φεστιβάλ μέχρι να βρει μια έστω και μικρή διανομή στις αμερικάνικες αίθουσες τον Φεβρουάριο του 2010.
Τρεις άγνωστοι πρωταγωνιστούν σε αυτό το road movie. Ο Brett, ένας άνδρας που μόλις αποφυλακίστηκε μετά από 6 χρόνια, και δύο έφηβοι, η Martine και ο Gordy που βρίσκονται ξαφνικά μαζί σε ένα καμπριολέ να πηγαίνουν…κάπου, ή να φεύγουν μακριά από κάπου. Ο σεναριογράφος Erin Dignam παίζει πολύ επιτυχημένα με την άγνοια των θεατών για το πρωταγωνιστικό τρίο και το ένστικτο ή την τύχη που τους έφερε σε αυτό το ταξίδι. Δίνοντας ελάχιστες βασικές λεπτομέρειες για τους δύο εφήβους ξεκινάει ένα ταξίδι αναζήτησης της ιστορίας του Brett και πως κατέληξε στη φυλακή.
Το περίεργο τρίο προσπαθεί να συνειδητοποιήσει γιατί κάνει αυτό το ταξίδι προς το πουθενά και μαζί τους και οι θεατές. Άλλος ψάχνει τη διέξοδο από τη μοναξιά, άλλος την τυχαία ερωτική περιπέτεια αλλά και την κοινωνική αποδοχή ενώ άλλος απλά τη συνέχεια της ζωής του. Το πρώτο μισό της ταινίας παίζει με την άγνοια των θεατών για το ποιοι είναι και που πάνε με μικρά flashbacks της ζωής του Brett, ταξιδεύοντας σε motel και παράγκες του Αμερικάνικου νότου. Παρά την ουσιαστική έλλειψη εξέλιξης της ιστορίας, οι εξαιρετικά καλογραμμένοι χαρακτήρες/διάλογοι σε συνδυασμό με τις υπέροχες ερμηνείες των πρωταγωνιστών αλλά και τη φωτογραφία του Chris Menges (The Three Burials of Melquiades Estrada), κάνουν αυτό το πρώτο 50λεπτο ένοχα απολαυστικό. Όμως κάπου εκεί τα προαναφερόμενα flashbacks πυκνώνουν, κερδίζοντας υπερβολικά μεγάλο χρόνο μιας σχεδόν αδιάφορης ιστορίας οικογενειακού δράματος, παραμελώντας τελείως τους εξαιρετικά ενδιαφέροντες πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες του σήμερα, και ειδικά τους δύο εφήβους, αφήνοντάς μας χωρίς κανένα νέο στοιχείο για τη ζωή τους, επιμένοντας εκνευριστικά στο παρελθόν του Brett. Αυτό λοιπόν το 35-40λεπτο ήταν κάτι παραπάνω από βασανιστικό. Τα λεπτά δε περνούσαν και η θεωρία της σχετικότητας του χρόνου ήταν μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα σκέψη από τα τεκταινόμενα στην οθόνη. Το “Κίτρινο Μαντήλι” ξεπέφτει σε οικογενειακό δράμα με ένα συγκινητικό μεν, εκτός τόπου και χρόνου δε, happy end.
Οι εξαιρετικές ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών William Hurt, Eddie Redmayne και Kristen Stewart, η σπουδαία φωτογραφία και το έξυπνο σενάριο του πρώτου μέρους δε φτάνει για να μετριάσει την υπέρμετρη απογοήτευση του βασανιστικού δεύτερου μέρους. Για τα παραπάνω άριστα συστατικά αξίζει να δώσετε μια ευκαιρία στο The Yellow Handkerchief, αλλά δυστυχώς δύσκολα δε θα απογοητευτείτε με τη τελική εικόνα.
5/10
Το δηλώνω ξεκάθαρα, σκηνοθέτες σαν τον Shawn Levy δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Έχει σχεδόν μια 10ετή καριέρα χωρίς καμία ταινία άξιας αναφοράς και παρόλαυτά συνεχίζει, ή μάλλον του δίνουν το δικαίωμα να συνεχίζει να γυρίζει, στην καλύτερη περίπτωση, μετριότητες που το μόνο που κάνουν είναι να σπαταλούν το ταλέντο των πρωταγωνιστών τους.
Christopher Nolan, ένας Λονδρέζος που ήρθε από το πουθενά και με μόλις 7 ταινίες στο ενεργητικό του, έχει γίνει ο νούμερο ένα σκηνοθέτης στο πλανήτη. Μπορεί να δέχτηκε καθολική αποθέωση για την τελευταία του ταινία, The Dark Knight αλλά τώρα έρχεται με μια ολοκληρωτικά προσωπική του ταινία να μας…πετάξει τα μάτια έξω.
Μετά τα Charlie's Angels, Starsky & Hutch, Miami Vice και τόσα άλλα, ακόμα μία σειρά από το παρελθόν κάνει το μεγάλο άλμα στη μεγάλη οθόνη. Δε μπορώ να πω ότι ήμουν τηλεθεατής της αφού στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 οπότε και προβαλλόταν, εγώ ακόμα έβλεπα…τα στρουμφάκια, αλλά ο Hannibal Smith με την πουράκλα, και κυρίως ο Mr. T με τη μοϊκάνα είναι δύο tv-icons που αναγνωρίζονται από τον οποιονδήποτε.
Ένα από τα πιο υποτιμημένα διαμάντια του Ισπανικού κινηματογράφου, η ταινία του Julio Medem (Sex and Lucia) σου προκαλεί το αίσθημα της ευχαρίστησης και μόνο που αφιέρωσες το χρόνο για να την απολαύσεις. Μια «απλή» ρομαντική “καρμική” ιστορία που σίγουρα έχουμε ξαναδεί, αποτυπώνεται ως ένα υπερρεαλιστικό, ειρωνικό ποίημα που δεν έχει σκοπό να εξυμνήσει τον έρωτα αλλά απλά να μας διηγηθεί με το καλύτερο δυνατό τρόπο την ιστορία του Otto και της Ana, δυο παιδιών, δυο εφήβων και αργότερων και ενηλίκων που έπρεπε να φτάσουν στη άκρη της Λαπωνίας για να βρουν αυτό που ψάχνουν. Έξυπνα συγγραφικά τρικ όπως τα «παλινδρομικά» ονόματα, όπως χαρακτηριστικά επαναλαμβάνουν οι ήρωες, αλλά χωρίς ιδιαίτερο βάθος που μπορεί να κάνει τη ταινία πιο ελαφριά ώστε να μη θεωρηθεί «κουλτουριάρικη» αλλά χάνει λίγο από τη σοβαρότητά της. Αν ψάξεις μειονεκτήματα, σίγουρα θα βρεις, όπως τα προβλήματα του σεναρίου που προανέφερα και μερικά προβλήματα στο ρυθμό και στο casting αλλά αυτό δε την εμποδίζει να είναι ανελέητα απολαυστική. 
Το όνομά του έχει συνδεθεί άρρηκτα και το γράμμα B, και φυσικά όχι από το πρώτο γράμμα του ονόματός του αλλά από τις B horror-comedies στις οποίες θεωρείται βασιλιάς εδώ και δεκαετίες, και αυτό οφείλεται κυρίως στην ανεπανάληπτη σειρά Evil Dead που όλοι πρέπει να απολαύσουν. Φυσικά αναφέρομαι στον one and only, Bruce Campbell! 
Το Junebug ήταν μία από τις ταινίες που έκαναν αίσθηση στο indie κοινό το 2005, δίνοντας μάλιστα και υποψηφιότητα για Όσκαρ στην άγνωστη τότε Amy Adams. 
Ακόμα μια ταινία που απορείς πως είναι δυνατόν να μάζεψε τέτοιο εκλεκτό cast και με έναν αρκετά αξιόλογο σκηνοθέτη. Mickey Rourke, Thomas Jane, Joseph Gordon Levitt και Diane Lane με τον John Madden(Shakespeare in Love, Proof) στη σκηνοθετική καρέκλα αλλά με ένα σενάριο καταδικασμένο για βιντεοταινία. Πρώην Ινδιάνος μεγαλομαφιόζος συνεργάζεται με μικροαπατεώνα, οργανώνουν μια ληστεία η οποία πάει στραβά, και εκτός από θύματα αφήνουν πίσω και δύο μάρτυρες. Φυσικά όντας σεσημασμένοι, η αστυνομία τους κυνηγά αλλά αυτοί αντί να γίνουν καπνός, κυνηγάν να σκοτώσουν τους μάρτυρες με τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Αστεία πλοκή, τραγικό σενάριο και το μόνο που καταφέρνει λόγω της ικανοποιητικής σκηνοθεσίας και της μικρής διάρκειάς του, είναι απλά να αντέξεις μέχρι το τέλος με σχετικά μικρό αριθμό χασμουρητών. 
Ο Γιώργος Νούσιας λατρεύει τα zombie movies και φαίνεται. Σεναριογράφος, σκηνοθέτης, μοντέρ και υπεύθυνος οπτικών εφέ, φέρνει τα ζόμπι στην Αθήνα. Έχοντας το γνώθι σ' αυτόν δε προσπάθησε να φτιάξει ένα instant cult b movie, με ημιάγνωστους ηθοποιούς, μεταξύ των οποίων και η Μαίρη Τσώνη που θαυμάσαμε ως μικρή αδερφή στον Κυνόδοντα. 
Όσο και να προσπαθούσαν να με πείσουν, το Orphan δε μου έμοιαζε τίποτε περισσότερο από το The Good Son με κορίτσι και το είχα εκούσια σνομπάρει επί αρκετούς μήνες και ειδικά μετά το απογοητευτικό Children, δε με τραβούσε καθόλου το θέμα του παιδιού-δολοφόνου. 
Έστω και αργά, το διαμαντάκι έκανε την εμφάνισή του με τη ταινία του Lance Daly, Kisses. Μια ταινία που καταφέρνει ταυτόχρονα να είναι απολαυστικά τρυφερή αλλά και συγκλονιστικά σκληρή. Η ιστορία δύο παιδιών, του Dylan και της Kylie, γειτονόπουλα που ζουν σε ουσιαστικά κατεστραμμένες οικογένειες, κακοποιημένα ψυχολογικά ή και σωματικά που αποφασίζουν να το σκάσουν για να πάνε στη πόλη και να βρουν τον αδερφό του Dylan που το έσκασε πιν δύο χρόνια. 
Βάλε στο καζάνι μία από τις πολλές μυστηριώδης θρησκευτικές αναφορές, στη συγκεκριμένη περίπτωση τους 4 Καβαλάρηδες της Αποκάλυψης, πάρε μερικούς καλούς και σχετικά εμπορικούς ηθοποιούς, έναν φτηνό βιντεοκλιπά σκηνοθέτη που προσπαθεί να βρει τα πατήματά του στο Hollywood και έχεις το Horsemen.Το σενάριο της ταινίας δεν έχει ίχνος λογικής και κατ’επέκταση ενδιαφέροντος. Και για κερασάκι, από θρίλερ μυστηρίου, τελικά καταλήγει οικοκεγειακό δράμα. Μακριά... 
Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ‘70, κάπου στο Παρίσι. Η 12χρονη Στέλλα ζει στο μπαρ των γονιών της και περνάει την...κρίση της πρώτης εφηβείας.Προβλήματα στο σχολείο, οι cool απελευθερωμένοι post-hippies γονείς που όμως δεν είναι και το καλύτερο πρότυπο, οι προβληματικές φιλίες, τα ερωτικά καρδιοχτύπια. Δεν ήμουν ποτέ 12χρονο κορίτσι αλλά τα παραπάνω δε μου φαίνονται και ιδιαίτερα πρωτότυπα, αντίθετα φαντάζομαι ότι θα ήταν μια, ίσως όχι συνηθισμένη αλλά “απλή” οικογένεια της εποχής. 
