Έξι χρόνια μετά το εξαιρετικό Capote, ο Bennett Miller επιστρέφει με το Moneyball, μια ταινία για το baseball, που πέρασε από πολλά κύματα μέχρι να καταφέρει να βρεθεί στη μεγάλη οθόνη. Μια ταινία για το baseball; Χμμ, πόσο ενδιαφέρουσα μπορεί να είναι στο ελληνικό κοινό;
Πριν από μερικά χρόνια, εμφανίστηκε από πουθενά ο Sam Worthington και με σερί blockbusters (βλ. Avatar, Terminator, Clash of the Titans) και έγινε ένας, με το στανιό, αστέρας. Μετά από αυτό το καταιγισμό, έκανε κάποιες ταινίες που πέρασαν μάλλον απαρατήρητες και με μικρότερους ρόλους και τώρα, με το Man on a Ledge ξεκινάει ο «δεύτερος γύρος δημοσιότητας» με τα Wrath of the Titans και Thunder Run να αναμένονται στο άμεσο μέλλον (το Avatar 2 αργεί ακόμα).
Οι περισσότεροι έχουμε κάποιο γνωστό, κάποιο φίλο, κάποιο συγγενή ή ακόμα και τον εαυτό μας, που έχει περάσει, επιτυχημένα ή μη, από κάποια μορφή καρκίνου. Η στιγμή της ανακοίνωσης, η αντιμετώπιση του ασθενή αλλά και του περιβάλλοντός του, είναι κάποια γεγονότα που εκ πρώτης όψεως θα μπορούσαν να αποτυπωθούν μόνο σε μια άκρως δραματική ταινία. Όταν όπως στο πλάι, υπάρχει ο Seth Rogen, η παρουσία της κωμωδίας είναι επιβεβλημένη, αλλά πόσο τελικά πετυχαίνει το στόχο της;
Ο Clint Eastwood δεν είναι ένας σκηνοθέτης που μπορείς να εμπιστευθείς με κλειστά τα μάτια. Του έχεις εμπιστοσύνη ότι δεν έχει πέσει (ακόμα) στην ημικωματώδη κατάσταση άλλων υπέργηρων σκηνοθετών που δε θέλουν να το βάλουν κάτω αλλά οι επιλογές του είναι συχνά διφορούμενες με τις ταινίες του να γίνονται στόχος σχολίων. Μετά το Hereafter, ο Eastwood αναλαμβάνει να μας παρουσιάσει τη ζωή ενός ανθρώπου που άλλαξε την έννοια της πληροφορίας, και από διαπραγματευτικό αβαντάζ τη μετέτρεψε σε εκβιαστικό όργανο κυνηγιού μαγισσών. Ποιος ήταν τελικά ο J. Edgar Hoover;
Οι ταμπέλες δε με εκφράζουν αλλά ταυτόχρονα δεν έχω το σθένος ώστε να μείνω ανεπηρέαστος. Το Martha Marcy May Marlene χαρακτηρίστηκε από τη πρώτη προβολή του, πριν ένα χρόνο στο Sundance, το φετινό Winter’s Bone. Νέος σκηνοθέτης, σκοτεινή ατμόσφαιρα, ταλαντούχα πρωταγωνίστρια και η σύγκριση είναι μάλλον εύκολη. Το Winter’s Bone δε με είχε ενθουσιάσει και περίμενα τουλάχιστον κάτι ανάλογο, αν όχι καλύτερο, από το MMMM. Δυστυχώς όμως, δεν είναι κάθε μέρα Κυριακή…
