Saw (7) 3D: The Final Chapter review

Δεν είχα σκοπό να γράψω κριτική για τη συγκεκριμένη ταινία για δύο λόγους, πρώτον γιατί όσοι έχετε φτάσει μέχρι το 6, θα δείτε και το 7 ούτως ή άλλως, αλλά κυρίως γιατί είναι τόσο χάλια που δεν αξίζει να χάνω το χρόνο μου. Τελικά είπα να γράψω πέντε λέξεις μπας και γλιτώσω κάναν άνθρωπό από τις παγίδες του Jigsaw.

Ο πραγματικός Jigsaw όπως είναι γνωστό έχει πεθάνει εδώ και τέσσερεις ταινίες (!!!) αλλά ο βοηθός τους και πιο παρανοϊκός ντετέκτιβ Mark Hoffman ακόμα σχεδιάζει νέες παγίδες για να δώσει ένα μάθημα στα υποψήφια θύματά του. Αυτή τη φορά, βασικό θύμα είναι ο Bobby Dagen ο οποίος ισχυριζόμενος ότι είναι ένας από τους (λίγους) επιζώντες του Jigsaw, εκμεταλλεύεται τη φανταστική του εμπειρία γράφοντας ένα βιβλίο και δημιουργώντας ένα κλαμπ “επιζώντων” και πλουτίζοντας εις βάρος του. Φυσικά κάτι τέτοιο δε μπορεί να μείνει ατιμώρητο. Την ίδια στιγμή η Jill, σύζυγος του John Kramer ζητάει τη προστασία της αστυνομίας για να σωθεί από τον Hoffman που την κυνηγάει μανιωδώς.

Οι σεναριογράφοι δε μπήκαν καν στον κόπο να σκεφτούν μια ευφάνταστη δικαιολογία για τα θανατηφόρα puzzles και απλά επανέλαβαν το σενάριο του προηγούμενου έκτου μέρους. Ένας “αχάριστος” παγιδευμένος που πρέπει να πάει από δωμάτιο σε δωμάτιο, πετσοκόβοντας τον εαυτό του ώστε να σώσει τους συναδέλφους του και τελικά τη γυναίκα του και τον εαυτό του.

 

Ποιες είναι όμως οι διαφορές που κάνουν το Saw 7, τη χειρότερη ταινία της σειράς; Πολλές, αφού όπως είπα ουσιαστικά ξαναβλέπεις την ίδια ιστορία με το 6, τα σαδιστικά παζλ εκτός λίγων περιπτώσεων τα έχουμε ξαναδεί, τα εφέ είναι πιο ψεύτικα από ποτέ σε σημείο να γίνονται γελοία και να χάνουν το shock factor, οι ερμηνείες είναι εξουθενωτικά γελοίες αλλά κυρίως γιατί είναι το τελευταίο μέρος μιας σειράς που ξεκίνησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και ελπίζαμε ότι θα τελειώσει ανάλογα, όμως απογοητευόμαστε οικτρά αφού το μόνο που επιτέλους παίρνουμε απόφαση είναι ότι από το Saw 4 και μετά, παρά την (ελάχιστη) αύξηση του budget, οι ταινίες δεν ήταν τίποτα παραπάνω από υπερβεβλημένες ψευτοsniff βιντεοταινίες της πλάκας.

Αν θέλετε, ντε και καλά, να μάθετε πως τελειώνει η ιστορία, δείτε τα τελευταία 10 λεπτά αφού αποκαλύπτει και εξηγεί τα πάντα..λέμε τώρα. Οι υπόλοιποί, ξαναδείτε το πρώτο για να δείτε τι πραγματικά ήταν το Saw.

2/10

 

The Eclipse [Ολική Εκλειψη] review

Στοιχηματίζω ότι ελάχιστοι από εσάς έχετε καν ακουστά τον Ιρλανδό ηθοποιό Ciarán Hinds. Είμαι όμως το ίδιο σίγουρος όταν όταν δείτε το πρόσωπό του, όλοι θα αναγνωρίσετε έναν από τους πιο συμπαθείς αλλά και ταλαντούχους καρατερίστες. Μπορεί να τον έχουμε δει σε αμέτρητες ταινίες μεταξύ των οποίων τα There Will Be Blood, Munich και The Phantom of the Opera αλλά μάλλον δύσκολα θα βρούμε κάποιο πρωταγωνιστικό ρόλο και αυτή η ευκαιρία του δόθηκε από τον Conor McPherson στο ρομαντικό δράμα τρόμου (!!!), The Eclipse.

Το Eclipse αφηγείται την ιστορία του Michael Farr ενός χήρου δασκάλου που μετά το θάνατο της γυναίκας του προσπαθεί να μεγαλώσει τα δύο μικρά παιδιά του. Ο Michael είναι εθελοντής στο τοπικό φεστιβάλ λογοτεχνίας βοηθώντας όπως μπορεί τους συγγραφείς που έρχονται στη μικρή παραθαλάσσια πόλη του. Μία από αυτούς είναι και η Lena Morrell, την οποία και βοηθάει με μια ιδιαίτερη οικειότητα να αναπτύσσεται μεταξύ τους. Ταυτόχρονα όμως η Lena έχει και “ανοιχτούς λογαριασμούς” με έναν άλλον συγγραφέα που έρχεται στο φεστιβάλ για να την ξανακερδίσει. Από την άλλη, ο Michael ταλαιπωρείται από τρομακτικούς εφιάλτες (;;;) βλέποντας το φάντασμα του πατέρα του, οποίος όμως ακόμα ζει!

Το genre-crossing στο κινηματογράφο αν και κατά καιρούς έχει βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, πολλές φορές τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά αφού είναι ιδιαίτερα δύσκολο να συνδυάσεις δύο εντελώς διαφορετικά είδη και εδώ ο McPherson το κάνει με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Στο σύνολό της η ταινία είναι ένα ρομαντικό δράμα επικεντρωμένο στην απώλεια και την αδυναμία να τη χειριστείς αλλά και μια ξαφνική έλξη προς κάποιον άλλον που σε ξυπνάει. Όλα καλά μέχρι εδώ, τα τρομακτικά φαντάσματα που πετάγονται μέσα από τη ντουλάπα, που απλώνουν το χέρι τους και αρπάζουν το πόδι σου μέσα από το έδαφος, που τα βλέπεις να κάθονται ξαφνικά στη θέση του συνοδηγού, που κολλάνε; Και αναφέρομαι σε φαντάσματα της μορφής b-movie που μόνο σκοπό έχουν να σε τρομάξουν με το…makeup τους και όχι κάποιο μυστήριο πνεύμα που απλά δίνει μια δόση μυστηρίου. Θεωρητικά και σύμφωνα με το δημιουργό, τα φαντάσματα ήταν η αδυναμία του Michael να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις, το θάνατο της γυναίκας του, το βίαιο πατέρα του, την έλξη προς την Lena, όμως με τον τρόπο που παρουσιάζονται ο μόνος σκοπός τους είναι να σε κάνουν να πεταχτείς από τη καρέκλα, και μπορώ να πω ότι το πετυχαίνουν.

Όλη η ταινία είναι γυρισμένη σε έναν αργό, flat ρυθμό που οριακά καταφέρνει να σε αποτρέψει από το να πατήσεις το stop. Μέχρι τα μέσα της ταινίας παρακολουθούμε μια ξεχειλωμένη εισαγωγή και σύσταση των χαρακτήρων και μόλις το τελευταίο 20λεπτο η ταινία αρχίζει να έχει κάποιο νόημα. Το σενάριο δε καταφέρνει ούτε το αυτονόητο, να δώσει το πάτημα στον Hinds να επιδείξει το ταλέντο του, ενώ οι συμπρωταγωνιστές Aidan Quinn και Iben Hjejle είναι μάλλον πιο ρεαλιστικοί στην απλότητά τους. Πραγματικά δε μπορώ να συστήσω το The Eclipse σε κανέναν. Είναι απλά ένα δράμα που ασχολείται με πολυφορεμένα θέματα όπως η απώλεια και για να κάνει τη διαφορά πετάει και μερικά φαντάσματα. Αγνοήστε το.

4/10

 

    

Η κινηματογραφική βιομηχανία στα όριά της από τις πιέσεις για όλο και καλύτερα εφέ

Το budget της ταινίας "Green Lantern" της Warner Bros μόλις αυξήθηκε κατά 9 εκατομμύρια δολάρια. Μια νέα εταιρία ειδικών εφέ (VFX house) χρειάστηκε να προσληφθεί την τελευταία στιγμή για να ενισχύσει την ήδη υπάρχουσα ομάδα ώστε να προλάβουν το deadline της 17ης Ιουνίου οπότε και η ταινία πρέπει να βγει στις αίθουσες.

Χωρίς αμφισβήτηση, η Warner θα καταφέρει να έχει την ταινία της έτοιμη, όπως και άλλες αντίστοιχες ταινίες άλλων εταιριών. Όμως το Green Lantern είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου αφού τα συνεχώς αυξανόμενης ποιότητας εφέ δημιουργούν όλο και μεγαλύτερα προβλήματα, με τα χαρακτηριζόμενα "προβληματικά" project να γίνονται συνήθεια.

Είναι θέμα χρόνου κάποια ταινία να μη καταφέρει να είναι έτοιμη στο αναμενόμενο deadline, ένας εφιάλτης για τις εταιρίες που έχουν να αντιμετωπίσουν από την εποχή του “Τιτανικού”. Και αν μια τέτοια ταινία χάσει τη προθεσμία της, οι αλυσιδωτές αντιδράσεις θα είναι μεγάλες για τη ταινία, για την εταιρία, τους ανταγωνιστές, και όλο το σύστημα.

Ένα σύστημα που μόνο όταν καταρρεύσει, θα καταλάβουν όλοι ότι πρέπει να επαναδιαπραγματευθεί, όπως δηλώνει η αντιπρόεδρος της Marvel, Victoria Alonso. “Μέχρι να έχει εκείνη η μέρα, όλοι μας θα το πιέζουμε στα όριά του. Είναι λυπηρό να περιμένουμε την κατάρρευσή του, για να πάρουμε το μάθημά μας.”

Η Warner, φυσικά δεν είναι η μόνη εταιρία με τέτοια προβλήματα. Το "Captain America" της Paramount έχει πολύ πιο στενά περιθώρια απ'όσα η Marvel επιθυμεί, τόνισε η Alonso. Για το "Τransformers: Dark of the Moon" της ίδιας εταιρίας τουλάχιστον ένα από τα VFX houses αναγκάζεται να δουλεύει 7 ημέρες την εβδομάδα, 12 ώρες τη μέρα, ακόμα και την πρόσφατη αργία της Κυριακής του Πάσχα!

Τρία θεωρούνται τα μεγαλύτερα προβλήματα που προκαλούν αυτή τη διαρκώς επιδεινούμενη κατάσταση, οι όλο και αυξανόμενες απαιτήσεις των εταιριών και των δημιουργών για κάτι πρωτοποριακό, κάτι που δεν έχει ξαναγίνει, κάτι πιο εντυπωσιακό από ποτέ, οι ανακοινώσεις της ημερομηνία προβολής της ταινίας πριν καν είναι έτοιμο το σενάριο και ο τρόπος και χρόνος εφαρμογής των οπτικών εφέ ώστε να γλιτώσουν χρήματα.

Οι εταιρίες και οι σκηνοθέτες ζητάνε συνέχεια κάτι παραπάνω, κάτι καινούριο, κάτι που ούτε και οι ίδιοι οι VFX δεν έχουν ξανακάνει, και δεν έχουν καν το περιθώριο λάθους. Μπορεί ο χρόνος του post-production να έχει αυξηθεί από τις 21-26 βδομάδες που ήταν παλιότερα σε 36-40 αλλά ακόμα και αυτές δεν είναι αρκετές και δεν υπάρχει δυνατότητα να επιμηκυνθούν.

Το σαββατοκύριακο που θα διαλέξουν οι εταιρίες για να κάνει πρεμιέρα η ταινία τους είναι από τις πιο στρατηγικές αποφάσεις που πρέπει να πάρουν και αυτή η ημερομηνία δε πρέπει να αλλάξει επ' ουδενί. Το φαινόμενο, όμως, που όλο και αυξάνεται τα τελευταία χρόνια είναι να ανακοινώνεται η ημερομηνία προβολής ταυτόχρονα με την ανακοίνωση παραγωγής της ταινίας, χωρίς καν να υπάρχει το τελικό σενάριο. Για λόγους οικονομίας, τα εφέ προστίθενται στο τέλος της διαδικασίας του post-production ώστε να έχει ήδη κόψει ο σκηνοθέτης τις σκηνές και μετά να φτιαχτούν τα εφέ για τις εναπομείνασες, ενώ παλιότερα μεγάλος αριθμός εφέ σχεδιαζόταν και τελικά έπεφταν στον κάλαθο τον αχρήστων μαζί με τις σκηνές που κοβόταν στο μοντάζ. Αυτή η μέθοδος μπορεί αρχικά να μοιάζει συμφέρουσα και έξυπνη, όμως σε συνδυασμό με την συνήθη απουσία του τελικού σεναρίου, οι VFX guys ουσιαστικά δεν έχουν υλικό για να δουλέψουν ταυτόχρονα με τη ταινία και μένει το σύνολο της δουλειάς τους για το τέλος, κυνηγώντας μόνιμα το χρόνο, βρισκόμενοι υπό συνεχή πίεση με αποτέλεσμα μερικές φορές οι εταιρίες να αναγκάζονται να προσλάβουν επιπλέον εταιρίες για τις διορθώσεις της τελευταίας στιγμής, οι οποίες φυσικά κοστίζουν ακριβά.

Τα επόμενα χρόνια, η τεχνολογία των ταινιών αναμένεται να χτυπήσει δυσθεώρητα επίπεδα με ταινίες όπως τα Man of Steel, The Avengers, Dark Knight Rises και Amazing Spider-Man να φτάσουν τις εταιρίες παραγωγής ειδικών εφέ στα όριά τους. Εκτός αυτών υπάρχει και το τεχνολογικό άλμα των 48fps του The Hobbit, με το οποίο η γνωστή Weta Digital θα έχει γεμάτα τα χέρια της για πολύ καιρό.

Θα αντέξουν οι εταιρίες αυτή τη πίεση. Πόσο τελικά σημαντικό είναι οι ταινίες της μιας χρονιάς να είναι πιο τεχνολογικά εξελιγμένες από αυτές τις προηγούμενης; Θα έρθει αυτή η "κατάρρευση του συστήματος" και αν ναι, ποια θα είναι η επίδραση στα μεγάλα blockbuster;

Thor review

Ο Thor αν και δεν είναι από τους πιο λαοφιλείς ήρωες της Marvel, σίγουρα είναι, μαζί με τον Wolverine από τους πιο…kewl. Ποτέ δεν ήμουν Marvel expert και ούτε είχα κάποια ιδιαίτερη τρέλα με κάποιο ήρωα αλλά ο Thor, λόγω των εκτεταμένων αναφορών στη Σκανδιναβική και γενική βορειοευρωπαϊκή μυθολογία, μου ήταν αρκετά συμπαθής. Παρ’όλ’αυτά, η ιδέα της ταινίας δε με ενθουσίασε, αίσθημα που εντάθηκε με το χλιαρό trailer. Όμως οι πρώτες κριτικές ήταν σχεδόν αποθεωτικές και είπα να δώσω, στο Θεό του Κεραυνού, μια δεύτερη ευκαιρία.

Όπως είπα και πριν, αν και μου ήταν γνωστά αρκετά μυθολογικά στοιχεία, δεν είχα καμιά προηγούμενη σχέση με τον ήρωα Thor και δεν ήξερα την προϊστορία του. Η ταινία όμως καταφέρνει με ιδιαίτερα αξιόλογο τρόπο και χωρίς ψευτομαθησιακές μεθόδους να σου μάθει ότι χρειάζεται, έτσι και εγώ θα τη προσπεράσω αφήνοντάς, όσους δεν ξέρετε ήδη, να μάθετε από πρώτο χέρι τι είναι τα 9 βασίλεια, τι είναι η bifrost και τι το mjolnir.

Ο Thor είναι ένας από τους δύο γιους του βασιλιά Odin. Είναι γενναίος αλλά απερίσκεπτος σε σημείο πολεμολαγνίας αλλά είναι και ο βασικός υποψήφιος για τον θρόνο. Ο έτερος αδερφός, ο Loki είναι πιο χαμηλών τόνων αλλά εξειδικεύεται στη ζαβολιά…και όχι με τη καλή έννοια. Μια απερίσκεπτη επίθεση του Thor σε μια εχθρική φυλή εξαγριώνει τον Odin και τον ρίχνει εξόριστο στη Γη. Ο Thor με τη βοήθεια της αστροφυσικού Jane Foster, θα προσπαθήσει να ξαναβρεί το μυθικό σφυρί του και να επιστρέψει στο Asgard.

Μπορεί Kenneth Branagh να θεωρείται από τους μεγαλύτερους σεξπηρικούς ηθοποιούς αλλά σκηνοθετικά, σε οτιδήποτε μη-σεξπηρικό τα έχει κάνει ολίγον θάλασσα. Είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνει ένα τόσο μεγαλεπήβολο και κατ’ επέκταση πανάκριβο project και παρά τις αμφιβολίες μου, ευτυχώς τα καταφέρνει αξιολογότατα. Δε μπορώ να πω ότι κάνει κάτι τόσο τέλεια που να ξεχωρίζει, δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο στυλ, αλλά χειρίζεται την ιστορία με ιδιαίτερη χάρη, σα να είναι το φυσικό πράγμα να πέφτει ο Θεός του κεραυνού στη Γη. Καταφέρνει για 130 λεπτά να μη κουράσει παρά ελάχιστα το θεατή έστω και αν δεν είναι η ταινία με την καταιγιστική δράση, κάνοντας ακόμα και τις διεκπεραιωτικές σκηνές να έχουν το νόημά τους.

Το σενάριο βέβαια δε διεκδικεί δάφνες ούτε πρωτοτυπίας ούτε ιδιαίτερης φαντασίας. Είναι ότι ακριβώς περιμένουμε από μία blockbuster ταινία με τα θεωρητικά plot twists να είναι εμφανή από πριν καν περάσουν από το μυαλό του σεναριογράφου. Με δεδομένο ότι έστω και κάτι λίγα ξέρουμε από μυθολογία, η εξέλιξη γίνεται ακόμα πιο αναμενόμενη αλλά όχι σε σημείο να καταντήσει κουραστική. Όσο για τους πρωταγωνιστές, μπορώ να πω ότι τα πράγματα είναι λίγο σκοτσέζικο ντους, αφού μπορεί η επιλογή του Chris Hemsworth ως Thor να αποδεικνύεται ιδιαίτερα επιτυχημένη, μπορεί ο Anthony Hopkins να εντυπωσιάζει με την επαγγελματικότητά του (κάτι που δεν έκανε στο πρόσφατο The Rite), μπορεί οι Kat Dennings και Idris Elba να είναι ιδανικοί στους ρόλους τους και ίσως τα μεγαλύτερα ατού της ταινία, αλλά από την άλλη, η επιλογή της Natalie Portman είναι εντελώς λανθασμένη, αν και η ίδια προσπαθεί να υποστηρίξει το ρόλο της, όπως και ο Tom Hiddleston ως Loki είναι μάλλον η χειρότερη επιλογή.

Το Thor απλά με εντυπωσίασε. Πήγα με πολύ χαμηλές προσδοκίες και ήταν μια ιδιαίτερα διασκεδαστική ταινία, παρόλα τα αρκετά μειονεκτήματά της. Απέφυγε τη φλυαρία, οι ηθοποιοί σεβάστηκαν το ρόλο τους, οι σκηνές δράσης αν και λίγες ήταν ικανοποιητικότατες σε ένταση και ως κορωνίδα, άφησα για το τέλος το art direction, αλλά και τον γενικότερο τεχνικό τομέα που ζαλίζει ακόμα και στις δύο διαστάσεις. Δεν είναι η καλύτερη ταινία της Marvel, αφού για μένα αυτόν τον τίτλο τον κρατάει ακόμα το Incredible Hulk αλλά είναι σίγουρα καλύτερη από τα υπερτιμημένα Iron Man.

6,5/10

 

Ο Paul W.S. Anderson ξανακαταστρέφει την Πομπηία, η Rachel Weisz γίνεται η κακιά μάγισσα του Oz, και οι αδερφοί Weinstein κατακρεουργούν του 7 Σαμουράι!

Δεν τους έφτανε ο Βεζούβιος, τους βρήκε και ο Paul W.S. Anderson!

Το ιστορικό ξέσπασμα του Βεζούβιου και την καταστροφή της Πομπηία ανέλαβε να αναπαραστήσει ο διάσημος/διαβόητος σκηνοθέτης Paul W.S. Anderson, γνωστός κυρίως για τη σειρά Resident Evil. Αν και και αρχικά την ταινία είχε αναλάβει ο ειδικός καταστροφολάγνος Roland Emmerich, το project δε προχώρησε και ο Anderson με τους σχεδόν μόνιμους συνεργάτες της Constantin Films, θα συγχρηματοδοτήσουν το, προφανώς ιδιαίτερα ακριβό Pompeii. Το σενάριο είναι των Lee Batchler και Janet Scott Batchler, γνωστοί για το κάκιστο Batman Forever.

---

Η βραβευμένη με Όσκαρ Rachel Weisz, βρίσκεται σε προχωρημένες συζητήσεις για να αναλάβει το ρόλο της μάγισσας Evanora στη νέα ταινία του Sam Raimi, Oz, The Great and Powerful, prequel του κλασσικού “Μάγου του Οζ” της Disney του 1939.

Η Evanora είναι μια πανίσχυρη μάγισσα που μαζί με τις αδερφές της Theodora και Glinda, προσπαθούν να πάρουν στα χέρια τους το βασίλειο του Oz. Πρωταγωνιστής θα είναι ο James Franco, ενώ η Mila Kunis έχει ήδη εξασφαλίσει το ρόλο της Theodora και μία εκ των Olivia Wilde, Amy Adams, Kate Beckinsale, Keira Knightley και Rebecca Hall να παίρνει εκτός απροόπτου το ρόλο της τρίτης αδερφής Glinda.

---

Όσες κατακραυγές και αν ακούστηκαν από τότε που οι αδερφοί Weinstein ανακοίνωσαν ότι σκοπεύουν να γυρίσουν remake του κλασικού αριστουργήματος του Akira Kurosawa, The Seven Samurai, αυτοί όχι μόνο δε το βάζουν κάτω αλλά βρήκαν και τον σκηνοθέτη που θα εκπληρώσει την επιθυμία τους.

Η, κόστους 60 εκατομμυρίων δολαρίων, ταινία θα σκηνοθετηθεί από τον…παγκοσμίως άγνωστο Scott Mann, ο οποίος έχει στο ενεργητικό του μόνο μια ταινία ονόματι The Tournament που στις περισσότερες χώρες του κόσμου δε βγήκε καν στις αίθουσες, αλλά κατευθείαν σε dvd.

Για ολοκληρωθεί το κολάζ, το σκηνικό θα μεταφερθεί από την φεουδαρχική Ιαπωνία στη Ταϊλάνδη του σήμερα και οι σαμουράι αντικαθιστώνται από παραστρατιωτικούς μισθοφόρους. Η τραγωδία δεν έχει όριο…