Like Dandelion Dust review

Και μόνο το άκουσμα του οικογενειακού δράματος σαν είδος, είναι αποθαρρυντικό για τον μέσο θεατή, και μια τέτοια ταινία πρέπει να αριστέψει για να αποκτήσει τη φήμη που ίσως της αξίζει. Ο Jon Gunn αντίθετα, προτίμησε να πάρει την πεπατημένη διασκευάζοντας τη νουβέλα της Karen Kingsbury, και θα εξηγηθώ παρακάτω…

Δύο τα ζευγάρια της ταινίας, η Wendy και ο Rip Porter, μικροαστοί που προσπαθούν με το ζόρι να τα βγάλουν πέρα και τον Rip αλκοολικό και βίαιο. Στην άλλη άκρη ο Jack και η Molly Campbell, ευκατάστατοι, και αγαπημένοι. Ένα από τα βίαια ξεσπάσματα του Rip τον στέλνει στη φυλακή για 7 χρόνια χωρίς να ξέρει ότι η Wendy είναι έγκυος. Το μωρό και γεννιέται και δίνεται παράνομα για υιοθεσία στους Jack και Molly. Ο Rip αποφυλακίζεται νέος άνθρωπος, απεξαρτημένος, τρυφερός και έτοιμος για μια νέα αρχή με την Wendy. Έτσι όταν μαθαίνει ότι η Wendy γέννησε το παιδί τους, αποφασίζουν να προσπαθήσουν να πάρουν πίσω τον 7χρονο πια Joey που δε γνωρίζει τίποτα.

Από τη στιγμή που ξεκινάει η προσπάθεια των Porters για να πάρουν πίσω το παιδί, όλα μοιάζουν να έχουν πάρει το δρόμο τους. Η υπεράνθρωπη προσπάθεια των Campbells έστω και με μη νόμιμα μέσα να το αποτρέψουν, οι κινήσεις πανικού, ο χρηματισμός και από την άλλη η ετοιμασίες ψυχολογικές και οικιακές για να υποδεχτούν σταδιακά το παιδί που έχει μεγαλώσει με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο ζωής από αυτόν που μπορούν να του προσφέρουν εκείνοι. Ακόμα και το φινάλε προδίδει την γυναικεία (μητρική;) φιγούρα στο σενάριο αφού τα πάντα παίρνουν τελικά το δρόμο τους, τον υπερβολικά politically correct δρόμο τους. Ακόμα όμως κι’ έτσι, η σκηνοθεσία είναι αναπάντεχα καλή και κρατάει έναν ικανοποιητικό ρυθμό και σε συνδυασμό με τις συγκινησιακά φορτισμένες σκηνές, που δυστυχώς όμως συχνά ξεπερνάν το όριο του μελοδράματος, καταφέρνουν να μη κουράσουν το θεατή ούτε στο ελάχιστο.

Μεγάλο ρόλο σε αυτή τη πειστικότητα που κρατάει τον ρεαλισμό στη ταινία έχουν οι Porters, ή καλύτερα οι Mira Sorvino και Barry Pepper που είναι εξαιρετικοί, αντίθετα πε τους Cole Hauser και Kate Levering που υποδύονται του Campbells για τους οποίους δυστυχώς δε μπορείς να πεις το ίδιο.

Ταινίες με ιδιαίτερο θέμα, θέλουν και ειδικούς θεατές, κατά προτίμηση θηλυκού γένους, και εγώ δεν ήμουν αυτός. Το Like Dandelion Dust προσπαθεί να συγκινήσει περισσότερο απ’ όσο πρέπει για να μη δείξει την απλοϊκότητα της ιστορίας τους, δηλαδή προσπαθεί να διορθώσει το ένα λάθος με ένα ίσως μεγαλύτερο. Το ένα από τα δύο πρωταγωνιστικά ζευγάρια εντυπωσιάζει και δίνει αυτό το κάτι παραπάνω ώστε να μπορώ να την προτείνω ως μια αξιοπρεπή ταινία.

5/10

 

Οι Ιππείς της Πύλου review

Ο Νίκος Καλογερόπουλος τα τελευταία 30 χρόνια, από την εποχή της Λούφας, είναι από τους πιο συμπαθείς Έλληνες ηθοποιούς και παρά τις μεγάλης διάρκειας απουσίες του από τις οθόνες, παραμένει ψηλά στις προτιμήσεις μας. Έντεκα σχεδόν χρόνια μετά το “Ένας & Ένας”, επιστρέφει με μια προσωπική, υπερβολικά προσωπική ταινία.

Ο Τηλέμαχος είναι ηθοποιός και θεατρικός παραγωγός. Παρά το ένδοξο παρελθόν, το παρόν του είναι θεοσκότεινο αφού χρωστάει σε όποιον μιλάει ελληνικά, με το άγχος να τον τρελαίνει. Έτσι, στα 50 του, φορτώνει κρυφά τα τελευταία του υπάρχοντα, τα σκηνικά απ’το θέατρο και πάει στο Πολύπυλο, ένα κάστρο στα ορεινά της Πύλου. Εκεί ζουν δυο αδέρφια μέσα στη τρέλα και μονίμως μαλωμένα, απομονωμένοι στο κάστρο εκτρέφοντας άλογα. Ο Τηλέμαχος δυσκολεύεται να προσαρμοστεί αλλά δεν υπάρχει τίποτα που δε βελτιώνεται με ένα από τα τσιγαριλίκια του Μπάμπη του Φου! Διαλέγει ένα από τα άλογα, τη Δημοκρατία, και κινά να γυρίσει τη περιοχή και να βρει τα αλώνια, τα αρχαία μάρμαρα. Στη πορεία του ανακαλύπτει τις ομορφιές αλλά και τους ανθρώπους της περιοχής, τον Άγιο Κανένα, έναν τρελό που τριγυρνάει με έναν τεράστιο σταυρό και την Χάιδω, τη σεξομανή χήρα που θα κάνει τα πάντα για να τον ρίξει στο κρεβάτι. Τέλος βρίσκει και τους Ιππείς, μια παρέα οικολόγων ακτιβιστών, ανάμεσά τους και τη Δημοκρατία, τη νεαρή κόρη ενός από τα αδέρφια, που του παίρνει τα μυαλά.

Πραγματικότητα ή φαντασία, σουρεαλισμός ή αλληγορία, όλη η ταινία μοιάζει γραμμένη υπό την επήρεια του ίδιου χόρτου που παρακολουθούμε να καπνίζει ο ηθοποιός καθ’όλη τη διάρκεια της. Σχεδόν τίποτα δε βγάζει ιδιαίτερο νόημα, τίποτα δε μοιάζει να έχει συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης, σχεδόν τα πάντα στη ταινία θέλουν να υπονοήσουν κάτι άλλο από αυτό που μας δείχνουν. Μπορεί αυτό να γίνεται από επιλογή αλλά αυτό που τελικά καταφέρνει είναι να μας δώσει την αίσθηση ότι οι Ιππείς της Πύλου, γράφτηκαν, σκηνοθετήθηκαν και ερμηνεύτηκαν από τον Καλογερόπουλο, για να τους δει και κυρίως να τους κατανοήσει μόνο ο Καλογερόπουλος. Μπορεί να είχε σκοπό να μοιραστεί την λατρεία του για την Ελλάδα, την ιστορία, τη πολιτική και φυσικά το κινηματογράφο αλλά τελικά αυτό που κάνει είναι να αυτοεπιδεικνύεται, και κακά τα ψέματα, δεν είναι και o Orson Welles. Βέβαια, δε μπορώ να μη παραδεχτώ ότι υπήρχαν κάποιες πραγματικά πολύ ωραία σκηνοθετημένες σκηνές και σε συνδυασμό με τη φωτογραφία του άγριου τοπίου και τα απλά, αλλά όχι απλοϊκά, ψηφιακά εφέ, το οπτικό αποτέλεσμα ήταν ιδιαιτέρως ευχάριστο. Πολλές όμως από τις σκηνές του πραγματικά έχαναν το όριο, η ατελείωτη και απίστευτα κουραστική διαδρομή προς τη Πύλο, η σχεδόν αέναη αναζήτηση της Δημοκρατίας στα βουνά και στα λαγκάδια με τον Τηλέμαχο να βρίζει ασύστολα και χωρίς όριο, σε σημείο να μην εκνευρίζει την ηθική μας αλλά τα νεύρα μας. Υπήρχαν βεβαίως και δύο-τρεις ατάκες που προκαλούσαν το δυνατό γέλιο με βασικό εκφραστή τους τον εκπληκτικό Ηλία Λογοθέτη, αλλά ήταν μόνο σταγόνα στον ωκεανό.

Μου άφησε την εντύπωση ότι ο Νίκος Καλογερόπουλος τραγουδούσε το Because I Got High, όσο έγραφε το σενάριο των Ιππέων. Μια υπερβολικά προσωπική ταινία που θέλει να αποτυπώσει τις μεγάλες αγάπες του δημιουργού στο πανί χωρίς να φανεί νάρκισσος ή εγωιστής αλλά που ποτέ δε μοιάζει να νοιάστηκε αν όλα αυτά ενδιαφέρουν το θεατή.

4/10

 

Due Date [Μη Σπρώχνεις, Ερχομαι] review

Μετά τη τεράστια επιτυχία του Hangover, ο σκηνοθέτης Todd Phillips επιστρέφει με μία κωμωδία από την οποία μπορεί τα ταλέντο να ξεχειλίζει αλλά μένει να δούμε αν τη δικαιώσει και το τελικό αποτέλεσμα.

Ο Peter Highman είναι ένας up-tight γιάπης, με μια σχετική αδυναμία να ελέγξει τα νεύρα του και τη γλώσσα του, και μέλλοντας πατέρας. Ο Ethan Tremblay είναι ένας επίδοξος ηθοποιός, λίγο κάφρος, λίγο τρελός, λίγο βρωμιάρης και με τεράστια αναισθησία. Οι δυο τους “τρακάρουν” κυριολεκτικά και μεταφορικά στο αεροδρόμιο της Ατλάντα. Και οι δύο είναι επιβάτες στη πτήση προς προς Λος Άντζελες και οι παρεξηγήσεις δεν αργούν και βρίσκονται εκτός αεροπλάνου και χωρίς να έχουν άλλη επιλογή, αναγκάζονται να ταξιδέψουν οδικώς μοιράζοντας το ίδιο αμάξι αφού ο Peter έχει χάσει το πορτοφόλι του. Οι παλαβομάρες που συμβαίνουν στο ταξίδι είναι απανωτές, εντυπωσιακά ντεραπαρίσματα, συλλήψεις για ναρκωτικά, συναντήσεις με παλιούς φίλους και…zebra-babies. Θα προλάβει ο Peter τη γέννα της γυναίκας του και ο Ethan το ραντεβού με τον μάνατζέρ του;

Χωρίς ιδιαίτερη επιχειρηματολογία, όλα τα παραπάνω δεν είναι τίποτα παραπάνω από δικαιολογίες ώστε να ξεδιπλώσει το πρωταγωνιστικό δίδυμο, το κωμικό του ταλέντο. Robert Downey Jr και Zach Galifianakis, δυο ηθοποιοί με τελείως διαφορετική γραμμή καριέρας, τελείως διαφορετικό στυλ χιούμορ αλλά που ταυτόχρονα μοιάζουν το ιδανικό δίδυμο για μια κωμική road movie. Το επίπεδο αυτοσαρκασμού του Galifianakis το γνωρίζουμε και το περιμέναμε αλλά εντύπωση μου έκανε ότι και ο Downey Jr δεν κάνει απλά έναν “φυσιολογικό” τύπο που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τον θεότρελο Ζαχαρία αλλά έχει και αυτός τις δικιές του παραξενιές. Με λίγα λόγια, το δίδυμο ταιριάζει απόλυτα μέσα στην τεράστια διαφορά τους και είναι και οι δύο απολαυστικότατοι.

Επαναλαμβάνοντας τη πρώτη φράση της προηγούμενης παραγράφου, όλη η πλοκή είναι απλά δικαιολογίες, και δυστυχώς τις περισσότερες φορές είναι αποτυχημένες. Οι φορές που πραγματικά γέλασα είναι λίγες, τρεις τέσσερεις το πολύ, και οι καλύτερες από αυτές ήταν ήδη στο trailer. Απιθανότητες ή καφρίλες, αστειότητες και όχι αστεία, κωμωδία καταστάσεων και όχι σεναρίου, το Due Date καταρρέει, έστω και ομαλά κάτω από το βάρος του ονόματός του. Είναι σχεδόν αδιανόητο ότι τέσσερεις σεναριογράφοι δε κατάφεραν να σκεφτούν κάτι πιο έξυπνο από ακόμα ένα αστείο με τη τρομολαγνία των αμερικάνων, ακόμα ένα αστείο με τα μεξικάνικα σύνορα, ακόμα ένα αστείο με ένα αδιάφορα παραπεταμένο bulldog που ουσιαστικά δεν έχει λόγο ύπαρξης στη ταινία. Τα cameo των Jamie Foxx, Juliette Lewis και Danny McBride είναι δυστυχώς εξίσου αδιάφορα. Τέλος, είχα την απορία τι δουλειά είχαν αυτές οι άσχετες δραματικές σκηνές στη ταινία;

Το Due Date είναι ο Robert Downey Jr. και ο Zach Galifianakis, και μόνο αυτοί. Ανόητο σενάριο που έχουμε ξαναδεί πολύ καλύτερα στο Planes, Trains, and Automobiles (οι ομοιότητες είναι εξόφθαλμα πολλές) και απλά όχι τόσο αστείο όσο θα περιμέναμε. Πέρασε ένα εύπεπτο 90λεπτο που όμως, μερικές ώρες μετά έχω ήδη ξεχάσει.

5/10

 

In the Electric Mist [Καταιγίδα στην Ομίχλη] review

Μπορεί ο Tommy Lee Jones να μη θεωρείται το πιο εμπορικό όνομα στη βιομηχανία αλλά κάθε του νέα του ταινία περνούσε από το μικροσκόπιο πολλών θεατών. Αντίθετα, το In the Electric Mist, παραγωγής 2009, πέρασε και δεν ακούμπησε αφού δε βγήκε ποτέ στις αίθουσες τις Αμερικής, ενώ στην Ελλάδα και σε υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης και Ασίας όπου προβλήθηκε και στις μεγάλες οθόνες, πέρασε σχεδόν το ίδιο απαρατήρητο. Μένει να δούμε αν του άξιζε αυτή η μοίρα…

Ο Dave Robicheaux είναι αστυνόμος σε μια μικρή περιοχή της μετά-Κατρίνα ημικατεστραμένης Louisiana. Βετεράνος του Βιετνάμ, αλκοολικός, μοναστηριακά καλοκάγαθος αλλά ταυτόχρονα τρομερά θρασύς και βίαιος όταν νοιώθει ότι κάποιος ύποπτος τον περνάει για μαλάκα. Το κατακρεουργημένο πτώμα μιας ανήλικης πόρνης τον κάνει να τα βάλει με τους μεγαλοκαρχαρίες της περιοχής Baby Feet και LeMoyne. Ένα δεύτερο πτώμα παραχωμένο σ’ ένα βαρέλι με καβούρια φέρνει για βοήθεια την πράκτορα Rosie Gomez. Ταυτόχρονα ένα πτώμα ενός μαύρου άνδρα που μοιάζει να δολοφονήθηκε 40 χρόνια πριν, τα γυρίσματα μιας ταινίας και ένα starlet ζευγαράκι που δημιουργεί μια περίεργη σχέση με τον Robicheaux αλλά και τα φαντάσματα της διμοιρίας του στρατηγού John Bell Hood που μοιάζει να τριγυρνούν στην ομίχλη της περιοχής μπαίνουν στην εξίσωση που πρέπει να βρει λύση ο Robicheaux.

Αν και φαντάζομαι, ελάχιστοι θα το γνωρίζουν ο Dave Robicheaux, είναι χαρακτήρας μιας σειράς 18 βιβλίων του βραβευμένου με Πούλιτζερ, James Lee Burke και τον έχουμε ξαναδεί στις οθόνες μας το 1995 ενσαρκωμένο από τον Alec Baldwin στο Heaven's Prisoners. Το Electric Mist θεωρείται sequel αν και ουσιαστικά πρόκειται απλά για μια ιστορία με τον ίδιο κεντρικό χαρακτήρα σε μια σειρά αυτοτελών ιστοριών, και όχι άμεσο sequel που θα απαιτεί να έχουμε δει το πρώτο μέρος.

Η κεντρική ιστορία των δολοφονημένων ιεροδούλων αλλά και υποιστορία του αγνώστου πτώματος που βρέθηκε μετά από 40 χρόνια και όλα αυτά στην δεδομένα μυστηριακή περιοχή της Louisiana, μοιάζουν ιδανικές για ένα αστυνομικό θρίλερ που ξεκινάει με τια καλύτερες των προθέσεων αλλά δυστυχώς η εξέλιξή του είναι απογοητευτική. Δύο είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα της ταινίας, η –σχεδόν- αποτυχία του βετεράνου Γάλλου (!) σκηνοθέτη Bertrand Tavernier να αποτυπώσει ικανοποιητικά το μουχλιασμένο τοπίο μιας μικρής πόλης του Νότου και τα αμέτρητα αναπάντητα γιατί και πως. Γιατί το σχεδόν μανιακό ενδιαφέρον του Robicheaux για την υπόθεση, ποια ήταν η νεκρή πόρνη για την οποία μαθαίνουμε μόνο το όνομά της, γιατί δε μάθαμε τίποτα για το δεύτερο πτώμα, γιατί οι υποψίες του έπεσαν αμέσως και αποκλειστικά στους δύο μεγαλοκαρχαρίες, πως τελικά βρήκε ότι ο τάδε είναι ο δολοφόνος, ποιος ο ρόλος του ζευγαριού των ηθοποιών και πως ή γιατί ανέπτυξαν αυτή τη περίεργη φιλία που τελικά δεν είχε και καμία σχέση με την υπόθεση.

Εκτός του πρώτου εισαγωγικού εικοσαλέπτου, παρακολουθούμε ένα ψευτονουάρ θρίλερ σε αργή κίνηση με τον πρωταγωνιστή να μη προσπαθεί να βρει το δολοφόνο αλλά να είναι πεπεισμένος για το ποιος είναι αυτός, χωρίς ουσιαστικά  να γνωρίζουμε γιατί, και απλά να προσπαθεί να βρει στοιχεία για να τους κατηγορήσει άμεσα. Αλήθεια, όση ώρα έβλεπα τη ταινία, δε μπόρεσα να πεισθώ ότι ο πρωταγωνιστής είναι ένας έξυπνος, ένας κινηματογραφικά ενδιαφέρον, αλλά ένας πωρωμένος με μπόλικα συμπλέγματα και τραύματα, αστυνομικός. Θα προσπεράσω τελείως το στοιχείο του υπερφυσικού αφού ο μόνος λόγος παρουσίας του είναι για να ακούσουμε μερικές παραπάνω φιλοσοφίες για να περνάει η ώρα.

Βαρετή, ίσως όχι πολύ, αλλά απογοητευτική σίγουρα. Δεν έχεις μόνο μία αλλά δύο, ομοίως ενδιαφέρουσες υποθέσεις, και καταφέρνεις να κουράσεις το θεατή αφήνοντάς τον έξω από τις εξελίξεις. Δυστυχώς οι δολοφονίες μοιάζουν τελικά μόνο μια αφορμή για να ανακαλύψει κάποια μυστικά του παρελθόντος αλλά και να ξαναθυμίσει ότι ο (εμφύλιος) πόλεμος στο Νότο, δεν τέλειωσε ποτέ. Μας ενδιαφέρει; Μάλλον όχι.

5/10

Outcast review

Η σταθερά καθοδική πορεία των Αμερικάνικων θρίλερ, κάνει το κοινό να ψάξει αλλού για ένα καλό τρόμαγμα, με την ευρωπαϊκή αγορά να δείχνει ότι μπορεί να πάρει τα ηνία, αν δε το έχει κάνει ήδη. Το Outcast έρχεται από την Ιρλανδία, και είναι μια low-budget αλλά high-expectations ταινία μυστηρίου, σκηνοθετημένη από τον αρκετά γνωστό Colm McCarthy που έχει δημιουργήσει όνομα στο μεγάλο νησί, σκηνοθετώντας πολλά επεισόδια γνωστών τηλεοπτικών σειρών.

Δυσκολεύομαι πολύ να εξηγήσω την ιστορία της ταινία, όχι γιατί είναι τόσο μπερδεμένη αλλά γιατί έχει έναν περίεργο τρόπο εξέλιξης που οτιδήποτε και να αποκαλύψω, μπορεί να θεωρηθεί spoiler. Με λίγα λόγια, η Mary με τον γιο της Fergal, νοικιάζουν ένα σπίτι κάπου στο Εδιμβούργο. Μόνο που η Mary χαράζει μυστικιστικά σύμβολα προστασίας στους τοίχους, δεν έχει υπολογίζει όμως την όμορφη γειτόνισσα Petronella. Την ίδια ώρα, ο Cathal περνάει μια επίπονη διαδικασία αποδοχής ώστε να γίνει ο κυνηγός. Είναι η Mary μάγισσα, και από τί προσπαθεί να προφυλαχθεί; Ποιος είναι ο Cathal, ποιον κυνηγάει και γιατί; Τι είναι αυτό το τέρας που σκοτώνει τις νύχτες; Τελικά ποιος είναι ο θύτης και ποιος το θύμα;

Δε ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό, αλλά το Outcast διαφημίστηκε ως ένας συνδυασμός Blair Witch Project και Twilight! Εν μέρη, δεν έχουν άδικο, αφού η μυστικιστική ατμόσφαιρα πάνω στην οποία βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά ο φόβος και το περίεργο love story μπορούν να συγκριθούν άμεσα με τις δύο ταινίες αλλά το τελικά αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που θα περίμενε ο θεατής μετά από αυτή τη δήλωση.

Χωρίς πολλές πολλές υπεκφυγές, το Outcast δεν είναι τίποτα παραπάνω από μερικές άτακτα και ανόητα συρραμμένες ιδέες τοποθετημένες στο γκρι, μουντό τοπίο του κεντρικού Εδιμβούργου. Η ιστορία δεν έχει σχεδόν κανένα νόημα γιατί απλά δε προσπαθεί να μας εξηγήσει τίποτα. Μπορεί λίγο-πολύ να απαντάει τις παραπάνω ερωτήσεις αλλά δε δίνει καμιά, ούτε τυπική δικαιολογία γιατί και πως άρχισαν όλα. Υπάρχει μυστήριο, απλά για να υπάρχει, χωρίς να περιμένεις να μάθεις τη λύση του.

Μπορεί αυτή η ατμόσφαιρα να πετυχαίνει το στόχο της αλλά σε καμιά περίπτωση δε φτάνει για μια ολοκληρωμένη ταινία και το μόνο που καταφέρνει είναι να μη γίνει τόσο βαρετό ώστε να το κλείσετε πριν περάσουν τα 90 λεπτά του.

4/10