The Tourist review

Πολλές συζητήσεις έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια για τα κάποτε κραταιά ονόματα του Hollywood που αρχίζουν να βαλτώνουν. Ανάμεσα σ’ αυτούς είναι και οι πρωταγωνιστές του Τουρίστα, Johnnie Depp και Angelina Jolie με τον Depp να κάνει επιτυχίες χωρίς όμως να παίρνει κάποιο ρίσκο παίζοντας συνεχώς τον “τρελό του Burton” ή τον Jack Sparrow και τη Jolie να βρίσκεται στην ηλικία που η εκθαμβωτική ομορφιά αρχίζει να χάνεται και πρέπει να (ξανά)αποδείξει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα, από την Evelyn Salt μέχρι την Christine Collins. Μπορεί άραγε ο Τουρίστας να τους ξανακάνει superstars;

Ο Frank Tupelo είναι ένας ανυποψίαστος δασκαλάκος μαθηματικών από το Wisconsin που ταξιδεύει με τρένο από το Παρίσι στη Βενετία. Η εκθαμβωτική και μυστηριώδης Elise Ward τον πλησιάζει κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και “παίζοντας” μαζί του τον μπλέκει στα δίχτυα της. Αν και οι δρόμοι τους χωρίζουν στη Βενετία, λίγο αργότερα ο “αθώος” Frank ξαναπέφτει πάνω στην Elise που τον καλεί στο υπερπολυτελές δωμάτιό της. Δε μπορεί να πει όχι σε μια τέτοια πρόταση, δεν αργεί όμως να καταλάβει ότι ο ρόλος του είναι να “παίξει” ή τουλάχιστον να νομίζουν οι άλλοι ότι είναι ο Alexander Pierce, ο μεγάλος έρωτας της Elise που όμως τον κυνηγάει η Interpol και ένας Ρώσος μαφιόζος. Αν και ο Frank αντιλαμβάνεται το παιχνίδι της Elise, τον έχει γοητεύσει τόσο που το παίζει ακόμα και όταν τα πράγματα αρχίζουν να μπερδεύονται. Ποια είναι η Elise και ποιος ο Frank, ποιος ο Alexander και γιατί τον κυνηγάνε;

Ο Τουρίστας δεν είναι μια κωμική περιπέτεια όπως για παράδειγμα το Knight and Day με το οποίο είχε συγκριθεί πριν τη κυκλοφορία του. Είναι μια ρομαντική ταινία με πινελιές μυστηρίου, χιούμορ και δράσης. Δε θα δείτε εντυπωσιακές σκηνές δράσης παρά ελάχιστες και ιδιαίτερα κακοχορογραφημένες, λες και γυρίστηκαν σε αργή κίνηση. Δε θα παρακολουθήσετε αστείες καταστάσεις, παρά μόνο κάποιες ειρωνικές στιγμές που σκοπό έχουν όχι να προκαλέσουν το γέλιο αλλά να δώσουν βάθος στους χαρακτήρες. Αυτό που θα δείτε είναι, το πρωταγωνιστικό δίδυμο σε ιδιαίτερα καλή φόρμα, να εντυπωσιάζει με τη χημεία τους, τον Depp στον πρωτόγνωρο ρόλο του καλοκάγαθου, λίγο αθώου δασκαλάκου που μπλέκεται στα δίχτυα της πανέμορφης femme fatale Jolie που χωρίς να σηκώνει ούτε το μικρό της δαχτυλάκι μας πείθει ότι αν ερχόταν αυτή η γυναίκα μπροστά μας, πιθανότατα θα την πατούσαμε και μεις και θα την αφήναμε να μας παρασύρει στο επικίνδυνο παιχνίδι της.

Τι γίνεται όμως σεναριακά, γιατί όπως προείπα η ταινία δε βασίζεται στη δράση της με σκηνές “υπερπαραγωγές” παρά μόνο στο πρωταγωνιστικό της δίδυμο και στα εκπληκτικά φυσικά σκηνικά της Βενετίας. Εκεί δυστυχώς ο Τουρίστα μπάζει νερά από παντού. Εξ’ αρχής η ιστορία είναι ιδιαίτερα μικρής διάρκειας και μερικά από τα twists που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της ταινίας, κυρίως οσ’ αναφορά τη πραγματική ταυτότητα των ηρώων είναι λίγο πολύ αναμενόμενα αλλά κυρίως το μεγάλο plot twist του τέλους, μοιάζει λίγο παράταιρο με μόνο σκοπό το στιγμιαίο εντυπωσιασμό αφού ουσιαστικά αλλοιώνει ότι τη ταυτότητα του φιλμ.

Δε μπορώ να πω ότι ο Τουρίστας έχει κάτι που ξεχωρίζει αρνητικά κάτι που το κάνει σχετικά ευχάριστο στη παρακολούθησή του, αλλά η μετριότητα κυριαρχεί. Μπορεί η χημεία των πρωταγωνιστών να είναι εμφανής αλλά δεν έχουν σενάριο για να την αναπτύξουν, οι σκηνές δράσης που θα έπρεπε να ανεβάσουν την ένταση μια σχετικά αργής ταινίας, είναι νυσταλέες και τα διάφορα σεναριακά ευρήματα ώστε να αυξηθεί το ενδιαφέρον είναι μάλλον ερασιτεχνικά. Η παρακολούθηση του Johnnie Depp ως πειθήνιο όργανο της Jolie είναι το μεγαλύτερο ατού της αλλά η απειρία του πολυβραβευμένου Florian Henckel von Donnersmarck στο σενάριο και τη σκηνοθεσία σε ένα τέτοιο project είναι κάτι παραπάνω από εμφανής.

5/10

 

Blue Valentine review

Η εξέλιξη ενός έρωτα στη διάρκεια του χρόνου. Ένα concept που αν και ειδικά τα τελευταία χρόνια έχει χρησιμοποιηθεί αρκετά, μας δείχνει ότι το χρονικό εύρος δίνει μια συνήθως πιο ρεαλιστική ιστορία που μπορεί να προκαλέσει στο θεατή πολλά συναισθήματα και να μην είναι μόνο μια κωμωδία, ένα δράμα ή ένα αισθηματικό, αλλά το σύνολο των παραπάνω. Το Blue Valentine, προσπαθεί να αλλάξει τη συνταγή και τα κάνει…

Ο Dean και η Cindy είναι το ζευγάρι της ιστορίας του Derek Cianfrance. Ο Dean ένας ρομαντικός ψιλοαποτυχημένος που ενώ έχει τις ικανότητες για κάτι περισσότερο, εργάζεται ως ελαιοχρωματιστής ή μεταφορέας, έχει πραγματικά καλή καρδιά και αγαπάει την απλότητα της ζωής του. Η Cindy είναι μια φοιτήτρια ιατρικής, λόγω της κακής σχέσης με τους γονείς της έχει ως ηθικό στήριγμα τη γιαγιά της, τα έχει με τον “μαμιά της γειτονιάς” Bobby και μάλλον δε ξέρει τι θέλει. Το ζευγάρι γνωρίζεται τυχαία, Ο Dean την ερωτεύεται κεραυνοβόλα και κάνει τα πάντα για να την κερδίσει. Ερωτεύονται, παντρεύονται, κάνουν μία κόρη αλλά έχουν φτάσει στο σημείο που μια βραδιά μπορεί να κρίνει το γάμο τους.

Μη φοβάστε, δεν αποκάλυψα τίποτα αφού η ταινία ξεκινάει με το τελευταίο, πιο πρόσφατο στάδιο της σχέσης τους και χρησιμοποιεί τα πολυφορεμένα αλλά πάντα χρήσιμα flashbacks για να μας διηγηθεί πως ξεκίνησαν όλα. Πως γνωρίστηκαν, πως τη κυνήγησε, πως έγιναν οικογένεια και πως κατέληξαν σε αυτή τη βραδιά στο ξενοδοχείο. Όλα ακούγονται τόσο ενδιαφέροντα με μια μαύρη πινελιά ρομαντισμού και όντως ίσως ήταν έτσι, μόνο που….

Μόνο που η ιστορία μοιάζει με μίζερο εφιάλτη, το πρωταγωνιστικό ζευγάρι δεν έχει καμία χημεία μεταξύ τους και η ηρωίδα είναι μια εγωφοβική κούφια τσούλα! Πως γίνεται όμως δυο ηθοποιοί που μεμονωμένα έχουν αξιόλογες ερμηνείες με υποψηφιότητες για Χρυσές Σφαίρες και Όσκαρ να είναι τόσο αταίριαστοι. Εδώ τα βρήκα λίγο σκούρα αφού δε ξέρω αν όντως έλειπε η χημεία ή αν επίτηδες οι ήρωες τους δε μοιάζουν ταιριαστοί ούτε για μία στιγμή. Ότι από τα δύο και να ισχύει, τα δεδομένα παραμένουν, ότι όσο καλά και να παίζουν, με τον Gosling να τον θεωρώ προσωπικά καλύτερο, το ζευγάρι είναι εφιαλτικά αταίριαστο.

Όσο για τον χαρακτηρισμό μου προς τη ηρωίδα, πρέπει να περάσω σε αρκετά spoilers για να τον δικαιολογήσω, άρα όσοι δεν έχετε δει ακόμα τη ταινία, προσπεράστε αυτή τη παράγραφο. Weirdo φοιτήτρια ιατρικής που έχει πάρει τα φύλλα και τα δέντρα, εντυπωσιάζεται από τον ρομαντισμό και την καλοσύνη του Dean, μένει έγκυος, κρατάει το παιδί κάτι στο οποίο και πάλι ο Dean της στέκεται βράχος, παντρεύονται. Αυτή καταλήγει μια μίζερη νοσοκόμα που θέλει ακόμα να κάνει καριέρα, αυτός έχει μείνει στο ρομαντισμό, κοιμάται και ξυπνάει με μια μπύρα στο χέρι χωρίς όμως να δημιουργεί προβλήματα αλλά μένοντας προσκολλημένος στο παρελθόν, τρελά ερωτευμένος με τη κόρη του και τη γυναίκα του, αυτή πνίγεται και δε ξέρει γιατί, θέλει να φύγει και ψάχνει απλά την ευκαιρία.

Υπάρχει ένα γνωμικό που λέει ότι μετά το γάμο, η γυναίκα ελπίζει ότι ο άντρας θα αλλάξει και ο άντρας ελπίζει ότι η γυναίκα δε θα αλλάξει, αλλά φυσικά δεν ισχύει τίποτα από τα δύο. Ακριβώς αυτή τη “θεωρία” βλέπουμε ανεπτυγμένη με τον πιο μίζερο, κουραστικό, σχεδόν καταθλιπτικό τρόπο. Οι δυο τους δεν ταίριαξαν ποτέ και ΑΥΤΗ δε θέλει να το παραδεχτεί. Αυτός κάνει τα πάντα για να σώσει το γάμο και αυτή προσπαθεί να βρει αφορμή για να τρέξει μακριά. Η παρακολούθηση του Blue Valentine είναι τόσο ενδιαφέρουσα και ευχάριστη όσο και να χαζεύεις το κουφάρι ενός πουλιού που το τρώνε τα σκουλήκια.

3,5/10

 

Κυνόδοντας (Dogtooth) review

Με αφορμή τη μεγάλη επιτυχία της εισόδου του “Κυνόδοντα” στη 5άδα των υποψηφίων για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, αναδημοσιεύω τη κριτική μου.

Δε μπορώ να αρνηθώ ότι είμαι αρνητικά προκατειλημμένος με τον “νέο Ελληνικό κινηματογράφο”, αλλά όχι λόγω έλλειψης ταλέντου αλλά λόγω έλλειψης χρημάτων αλλά κυρίως λόγω διαφόρων “κουλτουριάρικων” κολλημάτων των δημιουργών τους. Κοινώς, δεν αντέχω άλλες σεξοκωμωδίες και παρακμιακά δράματα. Με εξαίρεση τη Πολίτικη Κουζίνα που και λόγω θέματος με άφησε άφωνο και σε μικρότερο βαθμό τις Νύφες, δεν έχω δει κάτι καλύτερο αν και παραδέχομαι ότι δεν έχω δει πολλές από αυτές που χαρακτηρίστηκαν ως αξιόλογες όπως το Σπιρτόκουτο γιατί όπως προείπα, ΔΕΝ αντέχω αυτή την παρακμή. Ο λόγος που είδα τον Κυνόδοντα ήταν τα βραβεία που κέρδισε σε σχεδόν όλα τα φεστιβάλ που συμμετείχε αλλά κυρίως γιατί τον είδα… τζάμπα στο φεστιβάλ των Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη ή απλά Fog Films! Γιατί όσα βραβεία και να κέρδισε, το trailer του είναι ίσως το πιο βαρετό trailer που έχω δει ποτέ μου μαζί με το Cinderella Man και δεν άντεχα να ρισκάρω τα χρήματά μου για να πάω να κόψω τη φλέβα μου!

Πήγα με μηδενικές απαιτήσεις και εντυπωσιάστηκα αλλά ακόμα δεν είμαι σίγουρος αν εντυπωσιάστηκα θετικά. Η ιστορία ακολουθεί μια οικογένεια που αν τη χαρακτήριζες απλά δυσλειτουργική, θα ήταν κομπλιμέντο. Θυμίζουν τη κοινωνία του The Village, οι γονείς έχουν τα τρία παιδιά τους περιορισμένα στο κλουβί του σπιτιού τους, τους έχουν μάθει τα απολύτως βασικά και τους συμπεριφέρονται σαν να είναι 7χρονα. Ελέγχουν τα πάντα από το φαγητό, τα ρούχα, τι βλέπουν, τι παίζουν, τι φοράνε με τρόπο απολυταρχικά περιοριστικό. Τα παιδιά που είναι γύρω στα 25 με 30 χρονών, έχουν τυφλή πίστη ακόμα και στις πιο παράλογες εντολές τους που όπως πιστεύουν θα τους προστατέψουν από το θανατηφόρο τέρας με το όνομα γάτα που κατασπάραξε τον φανταστικό αδερφό τους. Οι αλληγορίες, οι παρομοιώσεις και οι συγκρίσεις που θα μπορούσαν να γίνουν με τη σύγχρονη κοινωνία είναι αμέτρητες και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονται μέσω των μεθόδων που βρήκαν οι γονείς για να περιορίσουν τα παιδιά είναι δείχνει τη δουλεία που έχει γίνει στο σενάριο το οποίο είναι προσεγμένο μέχρι τελευταία λεπτομέρεια.

Οι πρωταγωνιστές παίζουν τόσο επιτηδευμένα που στην αρχή νομίζεις ότι είναι απλά ατάλαντοι, τελείως ατάλαντοι. όσο όμως προχωράει και καταλαβαίνεις γιατί παίζουν έτσι είναι εξαιρετικοί με αποκορύφωμα τις δυο κόρες που είναι πραγματικά λες και έχει μπει ένα 7χρονο κοριτσάκι μέσα τους και μιλάει απ' το στόμα τους. Ακόμα και στις σοκαριστικές σκηνές, οι δυο τους είναι αψεγάδιαστες. Παραφωνία οι δεύτεροι ρόλοι που δεν είναι απλώς κακοί αλλά τραγικοί και νομίζεις ότι βρήκαν τους ηθοποιούς σε παιδική παράσταση του 4Ε. Και μιας και ανέφερα τις σοκαριστικές σκηνές, αυτές είναι αρκετές και με διαφορετικά αποτελέσματα. Αρκετές είναι απλά περίεργες ή παρανοϊκές, άλλες είναι ρεαλιστικά βίαιες, άλλες σεξουαλικά διεστραμμένες και όχι αισθησιακές και μερικές με εξαιρετικό χιούμορ που θα σας κάνουν να γελάσετε δυνατά.

Δε ξέρω αν είναι κακό αλλά ο Λάνθιμος έχει δει πολύ Trier και πρέπει να είναι λάτρης του Dogma95 γιατί όλες σχεδόν οι τεχνικές του είναι παρούσες με κυρίαρχο τη πλήρη απουσία μουσικής. Βέβαια αυτά τα έκανε ο Trier πριν 15 χρόνια και να τα ξαναβλέπουμε σήμερα, μάλλον δεν είναι και κάτι συγκλονιστικό αλλά δε ξέρω αν κάποιος το έχει καταφέρει καλύτερα, όχι μόνο να τον αντιγράψει αλλά να τον φέρει και στα μέτρα του. Λάτρεψα τις οπτικές του γωνίες με τα πλάνα μέχρι το λαιμό αλλά το παράκανε στο τομέα της πρόκλησης μιας και ειδικά οι σκηνές σεξ είναι υπερβολικές σε διάρκεια και η υπερβολική γύμνια είναι μάλλον περιττή. Όλοι ξέραμε ότι το μεσήλικο ζευγάρι έχει γεννητικά όργανα και ίσως και σεξουαλική ζωή αλλά το να τη δούμε δε προσέφερε απολύτως τίποτα.

Πριν καθίσω να γράψω αυτή τη κριτική είχα άλλη τελική βαθμολογία υπόψη μου μιας και παρά τα πάρα πολλά θετικά του, η ταινία είναι μια… σαχλαμάρα. Μερικές παρατραβηγμένες ιδέες του δημιουργού που μπορείς να τις πεις διατροφικές, παρανοϊκές, αισχρές ή απλά αδιάφορες που τις αποτύπωσε στο πανί. Όμως απαριθμώντας τι μου άρεσε και τι όχι, πραγματικά σαν να έχω σβήσει τα αρνητικά και μου έχει μείνει η εμπειρία μιας συγκλονιστικά ρεαλιστικής, πρωτότυπης, βίαιης, προκλητικής, ανθρώπινης και αστείας ταινίας. Αυτό που σίγουρα δε περιέχει είναι το στοιχείο της διασκέδασης μιας και είναι σκληρή από τη κορυφή μέχρι τα νύχια και παρά την εξαιρετική της ποιότητα, ο χρόνος θα δείξει αν αντέξει στη συνείδησή μου.

8/10

The King’s Speech (Ο Λόγος του Βασιλιά) review

Η προσπάθεια ενός βασιλιά να εκφωνήσει ένα λόγο πριν 70 χρόνια δε μοιάζει και το πιο ενδιαφέρον θέμα, όμως με τη κατάλληλη διαχείριση αλλά και διαφήμιση μπορεί να γίνει μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

Ο Albert Frederick Arthur George, είναι ο μικρότερος γιος του Βασιλέα της Βρετανίας Γεωργίου του 5ου. Είναι ντροπαλός και δε θέλει να έχει καμία σχέση με τη πολιτική αφού αυτό που ήξερε να κάνει είναι να είναι αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού. Ως γιος του βασιλιά και Δούκας του Γιορκ όμως, έπρεπε να εκφωνεί κάποιους λόγους και πάντα τα έκανε θάλασσα αφού δε μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Οι γιατροί που κλήθηκαν να τον γιατρέψουν με διάφορες μεθόδους δε κατάφεραν τίποτα. Ο Δούκας τα είχε παρατήσει αλλά όχι και η σύζυγος του Elizabeth που βρήκε τον Lionel Logue, έναν Αυστραλό “γιατρό” που με αρκετά ανορθόδοξες μεθόδους, ήταν η τελευταία ελπίδα του Δούκα. Ο Logue αγνοεί σχεδόν επιδεικτικά τον τίτλο του Δούκα και του φέρεται ως ίσο προς ίσο από τη πρώτη στιγμή με αποτέλεσμα αρκετές παρεξηγήσεις αλλά και μια ιδιαίτερη σχέση να δημιουργείται μεταξύ των δύο αντρών. Ο βασιλέας Γεώργιος ο 5ος πεθαίνει, ο νόμιμος διάδοχος πρίγκιπας Edward αρνείται το θρόνο για να παντρευτεί μια διαζευγμένη αμερικανίδα και ξαφνικά και χωρίς να το επιδιώκει, ο Δούκας Albert γίνεται Βασιλιάς Γεώργιος ο 6ος, πατέρας της σημερινής βασίλισσας Ελισάβετ. Ο 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκινάει και ο βασιλιάς πρέπει να εκτελέσει το πιο σημαντικό του καθήκον, να αναγγείλει ραδιοφωνικά την έναρξη του πολέμου σε όλο την επικράτεια της τότε τεράστιας Βρετανικής αυτοκρατορίας. Παρά τις συνεχείς συγκρούσεις, ο Logue είναι η μόνη ελπίδα του βασιλιά για να καταφέρει να εκφωνήσει το πρώτο του λόγο εν καιρώ πολέμου.

Παρατηρώντας τους συντελεστές της ταινίας, ο πιο αδύναμος κρίκος είναι ο σεναριογράφος David Seidler, που αν και βετεράνος (γράφει σενάρια από τη δεκαετία του ‘60), δεν έχει καμιά επιτυχία στο ενεργητικό του γράφοντας σενάρια για τηλεταινίες και αποτυχημένες ταινίες κινημένων σχεδίων. Ευτυχώς για όλους μας, το σενάριό του τα καταφέρνει εξαιρετικά αφού δεν είναι φλύαρο, έχει πινελιές ανώτατης ποιότητας μαύρου χιούμορ, και κυρίως δεν έχει σκοπό να μας μάθει ιστορία αλλά να μας διηγηθεί μια διασκεδαστική, σχεδόν ειρωνική, ιστορία. Για εμάς τους μικρότερους που δεν έχουμε ζήσει βασιλεία, η ειρωνεία είναι τεράστια όταν συνειδητοποιείς ότι το σημαντικότερο καθήκον ενός βασιλιά είναι…να βγάζει λόγους.

Ο Λόγος του Βασιλιά, στοχεύει κυρίως στη σχέση των δύο ανδρών και στο “θράσος” του Αυστραλού “γιατρού” να αντιμετωπίσει τον Δούκα ως έναν κοινό θνητό. Οι χιουμοριστικές, συγκινητικές, φιλικές καταστάσεις που δημιουργούνται κατά της διάρκεια της θεραπείας του Δούκα, είναι το δυνατότερο σημείο της ταινίας. Δεν είναι μια ταινία εποχής με φανταχτερά σκηνικά και κουστούμια αλλά βασίζεται αποκλειστικά στο τρομερά δυνατό ντουέτο γιατρού-ασθενή που απλά τυχαίνει να είναι ο μελλοντικός βασιλιάς με όλα τα ευτράπελα και τις παρεξηγήσεις που αυτό συνεπάγεται. Η ταινία καλύπτει μια σημαντική εποχή για την Βρετανία, τη περίοδο πριν την έναρξη του πολέμου, το θάνατο ενός βασιλιά, την άρνηση του θρόνου από το νόμιμο διάδοχο λόγω της σχέσης του με μια παντρεμένη αμερικανίδα, καταστάσεις που πρέπει να γνωρίζουμε και παρόλο που δε προσπαθούν να μας μάθουν ιστορία, αποτελούν τα πιο αδύνατα σημεία της, έστω και αν αυτά έχουν, πολύ σωστά, συγκρατηθεί στο μικρότερο δυνατό χρόνο.

Ο κυριότερος λόγος που η ταινία έλαβε τις μεγάλες διακρίσεις, και θα λάβει και ακόμα μεγαλύτερες τους επόμενου μήνες, είναι οι ερμηνείες των τριών βασικών πρωταγωνιστών, του Colin Forth, του Geoffrey Rush και της Helena Bonham Carter. Με κορωνίδα τον Firth, που είναι πραγματικά ανεπανάληπτος σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες που έχω δει ποτέ, λίγο πιο πίσω τον “καπετάν Barbossa” Rush και σε αρκετά μικρότερο ρόλο την Bonham Carter, το cast είναι από τα καλύτερα και πιο ταλαντούχα των τελευταίων ετών.

Το King’s Speech, είναι μια από τις πιο ευχάριστες “σοβαρές” ταινίες της χρονιάς. Με μοναδικό μειονέκτημα όλες τις, έστω και όχι πολλές, σκηνές που απουσιάζει από την οθόνη μας το πρωταγωνιστικό δίδυμο, ο Λόγος του Βασιλιά είναι μια διασκεδαστικότατη ταινία που θα ταρακουνήσει λίγο από κάθε σας συναίσθημα με το εξαιρετικό χιούμορ της, τη συγκίνηση αλλά και τη σκληρή πραγματικότητα της εποχής σε συνδυασμό με τη υπόγεια πολιτική σάτιρα. Μπορεί στο τέλος να μη σου αφήνει την αίσθηση του αριστουργήματος, ίσως λόγω της ελαφρότητάς της, αλλά είναι σίγουρα από τις ταινίες που αξίζει να δουν όλοι.

7,5/10

 

Winter's Bone (Στην Καρδιά του Χειμώνα) review

Μια ταινία που κανείς δε περίμενε, τουλάχιστον πριν το θρίαμβό της στο φεστιβάλ του Sundance, ίσως ούτε και οι ίδιοι οι δημιουργοί της, αλλά μπήκε σφήνα στη μάχη των Όσκαρ, είναι το ανεξάρτητο Winter’s Bone, βασισμένο σε βιβλίο του Daniel Woodrell, γνωστός από το παλιότερο Ride with the Devil του Ang Lee. Αξίζει όμως την προσοχή μας ή μήπως είναι μια ταινία για λίγους;

Η 17χρονη Ree ζει κάπου στα βουνά της κεντρικής Αμερικής, σε έναν κτηνοτροφικό οικισμό προσπαθώντας να επιβιώσει και να ζήσει την ανίκανη μητέρα της και τα δύο μικρότερα αδέρφια της. Ο απατεώνας πατέρας της έχει εξαφανιστεί. Για να βγει από το κρατητήριο τη τελευταία φορά έβαλε εγγύηση το σπίτι και όλα τα υπάρχοντά του. Η ημέρα της δίκης του πλησιάζει και αν δεν εμφανιστεί, το κράτος θα κατασχέσει το σπίτι πετώντας την οικογένειά του στο δρόμο. Έτσι η Ree βγαίνει στη γύρα για να βρει τον πατέρα της και να τον αναγκάσει να πάει στη δίκη του. Η αντιμετώπιση όμως που δέχεται από συγγενείς, φίλους και την υπόλοιπη κοινότητα είναι εχθρική έως και βίαιη. Η Ree όμως πρέπει να βρει τον πατέρα της, ζωντανό ή νεκρό.

Η country-noir αισθητική που χαρακτηρίζει τον συγγραφέα είναι έκδηλη και περιέργως για μένα, αν και δεν είμαι φίλος του noir, αυτό ήταν το στοιχείο που χαρίζει στη ταινία μια ακαταμάχητη γοητεία που σε μαγνητίζει στη θέση σου. Η εκπληκτική μουντή, σχεδόν μακάβρια, χειμερινή ατμόσφαιρα είναι πραγματικά ικανή να σε ρίξει βαθιά στο σκοτεινό κόσμο της Ree.

Όμως η εξέλιξη της ιστορίας δε βοηθάει το θεατή ώστε να εκτιμήσει τη ταινία στο μεγαλείο της. Ολόκληρο το πρώτο μισό παρακολουθούμε την Ree να πηγαίνει σε γνωστούς, φίλους και συγγενείς, να ρωτάει για τον πατέρα της και να λαμβάνει από όλους μια ανεξήγητη εχθρική συμπεριφορά, χωρίς την ίδια να αντιδράει. Ενώ η νεαρή πρωταγωνίστρια μας παρουσιάζεται αρχικά σαν πραγματικό αγρίμι, που επιβιώνει μόνη της, επί περίπου μία ώρα βλέπουμε να την σπρώχνουν, να την βρίζουν, να την αποφεύγουν, να τη διώχνουν, να την χτυπάνε, χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε ούτε τη στάση όλων απέναντί της αλλά ούτε και την μη αντίδρασή της. Το μόνο που μας αφήνει είναι μια απέραντη μιζέρια. Υπάρχει μια γραμμή που χωρίζει μια δραματική συγκινητική ταινία από μια μίζερη, και δυστυχώς το Winter’s Bone στρογγυλοκάθεται στη λάθος πλευρά, τουλάχιστον για τη μεγαλύτερη διάρκειά της. Μπορεί βέβαια στη συνέχεια να δικαιολογούνται αρκετά από τα παραπάνω και μάλιστα με άκρως ενδιαφέροντα τρόπο, ανεβάζοντας το ενδιαφέρον κατακόρυφα αφήνοντας πίσω τη μιζέρια που το κατέκλυζε, αλλά είναι μάλλον αρκετά αργά.

Η ερμηνεία της Jennifer Lawrence, μια άγνωστης 20χρονης ηθοποιού που η μοναδική ταινία της που ίσως γνωρίζουμε είναι το The Burning Plain στο πλάι της Charlize Theron, έφερε και το μεγαλύτερο θόρυβο γύρω από το Winter’s Bone. Πολλά διθυραμβικά σχόλια γράφτηκαν για το νέο μεγάλο ταλέντο που κλέβει τη παράσταση αλλά εγώ μάλλον έβλεπα άλλη ταινία. Ίσως υπερβάλω, αφού η Lawrence είναι όντως πολύ καλή σε έναν δύσκολο ρόλο αλλά τίποτα εξαιρετικό. Σε έναν παρόμοιο ρόλο, η Hailee Steinfeld στο True Grit ήταν εμφανώς καλύτερη και θα άξιζε σαφώς περισσότερο την υποψηφιότητα που είχε η Lawrence για Χρυσή Σφαίρα. Το σίγουρο είναι ότι τη μικρή θα τη ξαναδούμε και μάλιστα σε πολύ πιο εμπορικούς ρόλους όπως στο Beaver μαζί με τον Mel Gibson, και στο X-Men: First Class ως Mystique. Το κρυφό διαμαντάκι της ταινίας είναι ο John Hawkes, στο περίεργο ρόλο του θείου της που παρά τις πράξεις του, παραμένει σχεδόν η μόνη οικογένεια της Ree.

Δύσκολο να αξιολογήσεις μια τέτοια ταινία, δε μπορείς να απαριθμήσεις τα θετικά και τα αρνητικά, όπως συνήθως. Όσο καλή και να είναι η ιστορία, αυτή αργεί τραγικά για να εξελιχθεί, όσο καλή και να είναι η Lawrence, δεν είναι τόσο καλή όσο υπόσχεται μια υποψηφιότητα Α’ γυναικείου ρόλου αλλά πάνω απ΄όλα, η μιζέρια της ταινίας είναι αφόρητη. Αξίζει τη προσοχή όλως μας γιατί τεχνικά είναι μια πολύ καλή ταινία αλλά είναι πάρα πολύ εύκολο να σας κουράσει σε απίστευτο βαθμό αν δεν έχετε την απαραίτητη υπομονή.

6/10