Scott Pilgrim vs. the World [Ο Σκοτ Πίλγκριμ Εναντίον των 7 Πρώην] review

Μπορεί να μην είναι ο πιο γνωστός Βρετανός σκηνοθέτης αλλά με τις συνεργασίες του με τους Simon Pegg και Nick Frost στα Shaun of the Dead και Hot Fuzz, ο Edgar Wright έχει δημιουργήσει ένα μεγάλο fanbase και αυτό θέλησε να εκμεταλλευτεί στη πρώτη του προσπάθεια στην άλλη μεριά του Ατλαντικού με το Scott Pilgrim vs. the World.

Ο Scott Pilgrim είναι ένας 23χρονος νέος, ελαφρώς loser που προσπαθεί να γίνει διάσημος με το συγκρότημα που έχει με τους φίλους του από το σχολείο. Τα αισθηματικά του δεν είναι και στη καλύτερη κατάσταση μετά από μια μεγάλη χυλόπιτα που έφαγε πριν ένα χρόνο και ξεγελάει τον εαυτό του με την 17χρονη Knives. Μέχρι που γνωρίζει την Ramona Flowers, την κοπέλα των ονείρων του και κάνει τα πάντα για να την κατακτήσει. Αυτό που δε ξέρει όμως είναι ότι η Ramona έχει 7 διαβολικούς πρώην, που πρέπει να νικήσει για να την κερδίσει. Η ταινία βασίζεται στην ομώνυμη σειρά graphic novels του Bryan Lee O'Malley.

Το Scott Pilgrim είναι ένα geeky homage στην 8μπιτη εποχή και το επιδεικνύει σε κάθε δευτερόλεπτο. Προφανώς δε βασίζεται στο σενάριο του το οποίο είναι ένα υπεραπλουστευμένο geeky-boy-loves-cool-girl, love story ώσπου ξαφνικά γίνεται…Street Fighter! Το εύρημα των 7 διαβολικών πρώην γκόμενων είναι το όχημα για μερικές εξαιρετικά εντυπωσιακές, γεμάτες από tributes σε κλασσικά games, μάχες διαφόρου τύπου από sword play μέχρι battle of the bands οι οποίες πραγματικά εξαντλούν τη δημιουργικότητα του σκηνοθέτη. Κερδισμένοι πόντοι και +1 ζωές, bonus όπλα και level up, VS screens μέχρι και αυθεντικά κέρματα που αφήνει πίσω το πτώμα του κάθε ηττημένου πρώην. Οπτικό υπερθέαμα με εξαιρετικά εφέ, όμως αυτό δε φτάνει.

Με τη πρώτη ματιά, ο Michael Cera είναι ιδανικός για το ρόλο αφού για ν-οστή φορά παίζει ακριβώς τον ίδιο ρόλο, αλλά και μόνο αυτό θα έπρεπε να κάνει το σκηνοθέτη να ψάξει λίγο περισσότερο αφού δεν αντέχουμε να βλέπουμε τον ίδιο αχώνευτο (ατάλαντο;) ηθοποιό να υποδύεται τον ίδιο ακριβώς χαρακτήρα ξανά και ξανά και ξανά, Ήμαρτον. Δυστυχώς το κακό δε σταματάει εκεί αφού και η Mary Elizabeth Winstead που υποδύεται την Ramona δεν είναι και το μεγαλύτερο ταλέντο ενώ σε όλη τη διάρκεια μας γίνεται αρκετά αντιπαθητική με αποτέλεσμα το κεντρικό love story να πάει περίπατο. Αντιθέτως υπάρχουν εξαιρετικά ενδιαφέροντες δευτερεύοντες χαρακτήρες όπως η αδερφή του Scott, Anna Kendrick, η πρώην γκόμενα, νυν ντράμερ του συγκροτήματος Alison Pill, και κυρίως ο Kieran Culkin στον καλύτερο, αλλά δυστυχώς υπερβολικά μικρό, ρόλο της ταινίας που δίνει ρεσιτάλ σαν γκέι συγκάτοικος του Scott που με την κυνικότητά αλλά και τον αυθορμητισμό του θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Gregory House και Τζάμπα.

Επαναλαμβάνοντας τη φράση προ δύο παραγράφων, το Scott Pilgrim είναι ένα geeky homage στην 8μπιτη εποχή. Ξεκινάει απίστευτα διασκεδαστικά, ενθουσιάζεσαι και όσο προχωράει το μόνο που κάνει είναι να επαναλαμβάνεται πηγαίνοντας απλά από μάχη σε μάχη. Ο ενθουσιασμός σιγά σιγά καταλαγιάζει, λίγο αργότερα προσπαθείς να το κάνεις να σου αρέσει και στο τέλος απλά περιμένεις πως και πως για να τελειώσει. Το καινούριο σούπερ-ντούπερ video game μόλις ήρθε στο ουφάδικο της γειτονιάς σου και πάς με τον κολλητό σου για να το απολαύσετε, ξεκινάει πρώτος αυτός, τον βλέπεις να παίζει, ενθουσιάζεσαι με τα γραφικά, τις κινήσεις και περιμένεις τη σειρά σου αλλά αυτός έχει πάααρα πολλά κέρματα, συνεχίζει συνεχίζει, ελπίζεις να σταματήσει, συνεχίζει και μετά από ώρα καταλήγεις να βγεις έξω και να παίζεις φιδάκι στο κινητό…μπήκατε στο νόημα.

Για κάποιους, το να πω ότι το Scott Pilgrim είναι στο ίδιο επίπεδο με τις προηγούμενες ταινίες του, θα είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικό αλλά έχοντας προσωπικά απογοητευτεί από εκείνες, περίμενα κάτι καλύτερο αλλά δυστυχώς, και αυτό βρίσκεται στα ίδια μέτρια επίπεδα, ίσως και λίγο χαμηλότερα…

5,5/10

 

Καλά Χριστούγεννα!

Το MadWorld Movies σας εύχεται καλές γιορτές και Καλά Χριστούγεννα.

Repo! The Genetic Opera [Φονική Συναλλαγή] review

Όταν πριν λίγους μήνες, βγήκε στις αίθουσες το Repo Men, πολλοί πίστευαν ότι ήταν κάποιου είδους remake ή sequel της (θεωρητικά) cult ταινίας Repo, The Genetic Opera που κυκλοφόρησε λίγα χρόνια πριν. Τελικά αποδείχτηκε ότι οι δύο ταινίες δεν έχουν απολύτως καμία σχέση, εκτός του ότι έχουν ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο κεντρικό concept, έστω και αν το τελικό αποτέλεσμα είναι τελείως διαφορετικό.

Το Repo, είναι βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό που ανέβηκε το 2001 από τους ίδιους ακριβώς δημιουργούς με την κινηματογραφική ταινία, δηλαδή τους σεναριογράφους Darren Smith και Terrance Zdunich και τον σκηνοθέτη των Saw 2-4, Darren Lynn Bousman. Μετά την επιτυχία του Saw II, ο Bousman προσπάθησε άμεσα να μεταφέρει το θεατρικό στο μεγάλη οθόνη, γυρίζοντας μάλιστα το 2006 μια ταινία μικρού μήκους προσπαθώντας να πείσει τους παραγωγούς. Τελικά τα κατάφερε μετά το Saw IV, όταν και επιτέλους ξεκίνησε η παραγωγή του Repo.

Η κεντρικό θέμα των τεχνητών οργάνων και των Repo Men που αναλαμβάνουν να πάρουν πίσω, με κάθε βίαιο τρόπο, τα όργανα από αυτούς που δεν καταφέρνουν να πληρώσουν τις δόσεις τους, είναι ακριβώς ο ίδιος με αυτός που είδαμε στο Repo Men. Όμως το Genetic Opera έχει επικεντρωθεί σχεδόν αποκλειστικά σε “οικογενειακές ιστορίες” και όχι στη δράση και την εξέλιξη της πλοκής. Μια 17χρονη ονόματι Shilo Wallace με μια περίεργη ασθένεια στο αίμα της που ζει σχεδόν φυλακισμένη στο δωμάτιό της για να μην εκτεθεί σε κινδύνους, ο πατέρας της και η περίεργη ιστορία του θανάτου της γυναίκας του, ο Rotti Largo, ιδρυτής της GeneCo, εταιρίας που δημιουργεί τα τεχνητά όργανα που αργοπεθαίνει, τα τρία “περίεργα” παιδιά του που θέλουν να τον κληρονομήσουν, η Blind Mag, μια τραγουδίστρια με τεχνητά μάτια και όλα αυτά δένονται στην μεγάλη τελευταία Όπερα όπου όλα ξεκαθαρίζουν.

Το Repo, δε μας παραπλανεί με τον τίτλο του, αφού είναι όντως μια ροκ όπερα. Δεν υπάρχει σχεδόν ούτε γραμμή διαλόγου που να μην ερμηνεύεται τραγουδιστά…δυστυχώς. Δεν είμαι γνώστης των “κανόνων” των όπερας αλλά, λανθασμένα, περίμενα κάτι πιο τυπικό, ένα μιούζικαλ, με πλήθος ροκ τραγουδιών μεν αλλά και και την απαραίτητη πρόζα, κάτι που δυστυχώς δεν υπήρχε ενώ μερικά σημεία με ολιγόλεκτους διαλόγους ήταν πραγματικά τραγικά αφού δε μπορούσαν με τίποτα να συνδυαστούν με τη μουσική και να αποκτήσουν αρμονία. Αλλά δε πήγαμε ακόμη στα χειρότερα…

Το Repo, έχει το σεναριακό παράδοξο να μην έχει ενδιαφέρον το μέλλον αλλά το παρελθόν. Ολόκληρη η πρώτη ώρα της ταινίας αναλίσκεται στο να παρουσιάζει το παρελθόν των πολλών πρωταγωνιστών της κάτι που είναι θετικό, πρώτον γιατί το “παρελθόν” είναι πολύ πιο καλογυρισμένο και με περισσότερο ενδιαφέρον από το παρόν και το μέλλον που ουσιαστικά ξέρουμε λίγο-πολύ τι θα συμβεί αλλά κυρίως γιατί απουσιάζει για μεγάλα χρονικά διαστήματα από τις οθόνες μας η βασική πρωταγωνίστρια Shilo Wallace ή πιο σωστά η παντελών ατάλαντη, άφωνη και άρρυθμη Alexa Vega. Πραγματικά δε μπορώ να φανταστώ ότι η συγκεκριμένη “ηθοποιός”, ο θεός να την κάνει, πέρασε από οποιαδήποτε οντισιόν, τραγούδησε, έπαιξε και την επέλεξαν. Είναι, θεωρητικά, το πιο εμπορικό όνομα του cast αλλά χαντακώνει στο μέγιστο βαθμό μια ήδη μέτρια ταινία. Βέβαια, δε φταίει μόνο η Vega αφού τα περισσότερα τραγούδια όπως και οι περισσότεροι ηθοποιοί, με φωτεινή εξαίρεση τους Anthony Head και Sarah Brightman- ναι, τη γνωστή τραγουδίστρια, είναι κατώτατου επιπέδου, δεν ταιριάζουν οι στίχοι με τη μουσική, δε μπορούν να συγχρονιστούν οι ηθοποιοί και οι ερμηνείες, σωματικές και φωνητικές, είναι πραγματικά η μία (Paris Hilton) χειρότερη από την άλλη (Paul Sorvino).

Σεναριακά, το Genetic Opera έχει πολύ πιο ενδιαφέρουσα εξέλιξη από το Repo Men αλλά είναι πραγματικό κατόρθωμα να αντέξεις να το δεις μέχρι το τέλος. Φτηνιάρικη παραγωγή, κουραστικά τραγούδια, βασανιστικές ερμηνείες και η Alexa Vega, κερασάκι στη τούρτα. Μα, τι δουλειά έχει η Alexa Vega από το Spy Kids σε μια ροκ όπερα, εξηγείστε μου! Προτείνεται μόνο για λίγους, για πολύ λίγους…

3,5/10

 

The Joneses [Μια Οικογένεια... Ψώνιο] review

Υπάρχουν μερικές απλές ιδέες που όταν τις βλέπεις σε μια ταινία, απορείς πως είναι δυνατόν να μη το σκέφτηκε κάνεις άλλος μέχρι τώρα. Πάνω σε μια τέτοια ιδέα βασίστηκε και το Joneses, που θέλει να μας παρουσιάσει μια, κατά βάθος, ρομαντική κομεντί, σε συσκευασία κοινωνικής σάτιρας.

Οι οικογένεια των Joneses αποτελείται από 4 επαγγελματίες πλασιέ. Σκοπός τους είναι η “αόρατη διαφήμιση” επιδεικνύοντας τα υπάρχοντά τους στο κοινωνικό τους περίγυρο με σκοπό την έμμεση διαφήμιση τους και την άνοδο των πωλήσεων. Φυσικά οι Steve, Kate, Jenn και Mick, δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους και προσλαμβάνονται σαν ομάδα για να παραστήσουν την ιδανική οικογένεια, κάτι που φυσικά έχει τα επακόλουθα που λίγο πολύ περιμένουμε.

Κρυφοί έρωτες, τύψεις για την ηθική του επαγγέλματός τους και την προώθηση του καταναλωτισμού αλλά κυρίως το γεγονός ότι ζουν ένα ρόλο, χωρίς να ξέρει σχεδόν τίποτα ο ένας για τον άλλον. Οι τέσσερις πρωταγωνιστές πρέπει να κρύβουν τα πάντα για το πραγματικό τους εαυτό αλλά αυτό όπως είναι κατανοητό, θα καταρρεύσει και ως επαγγελματίες πρέπει να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες.

Η μεγαλύτερη επιτυχία της ταινίας είναι είναι το πρωταγωνιστικό κουαρτέτο με τους David Duchovny, Demi Moore, Amber Heard και Ben Hollingsworth να πείθουν απόλυτα στο ρόλο τους και να δίνουν το απαραίτητο βάθος στους χαρακτήρες τους ώστε να μη μοιάζουν χάρτινοι. Όμως το όλο “κεντρικό” θέμα του υπερκαταναλωτισμού περνάει τελείως αδιάφορα αυτοακυρώμενο από τη σεναριακή απόφαση να βάλουν την “οικογένεια” να πουλήσει τα προϊόντα τους σε πάμπλουτους. Όσο για την ουσία της, αυτή είναι μια απλή ρομαντική κομεντί με δυο αγνώστους που δε πρέπει να ερωτευτούν αλλά, ωωω, τι έκπληξη ερωτεύονται. Χωρίς υπερβολή, ξέρεις τι ακριβώς θα γίνει από τη πρώτη μέχρι τη τελευταία στιγμή με μικρές πινελιές πρωτοτυπίας που όμως δε προσθέτουν τίποτα στο τελικό αποτέλεσμα. Αποκορύφωμα το εμετικά Hollywoodιανό φινάλε που σε κάνει να παρακαλάς να είχε κοπεί στο μοντάζ.

Δε μπορώ να πω ότι ήταν μια κακή ταινία, κυρίως λόγω των πρωταγωνιστών της που είναι άψογοι στους ρόλους τους, αλλά μετά από ένα εύπεπτο 90λεπτο, μάλλον δε πρόκειται να ξαναμιλήσεις ποτέ για το The Joneses.

5,5/10

 

Rabbit Hole review

Ο Τεξανός σκηνοθέτης John Cameron Mitchell μετά τα Shortbus και κυρίως το Hedwig and the Angry Inch θεωρήθηκε ένας από τους πιο ραγδαία ανερχόμενους ανεξάρτητους  αμερικάνους κινηματογραφιστές, με τονισμένο το ανεξάρτητος, αφού με τις μέχρι τώρα προκλητικές επιλογές του δε μπορούσαμε καν να τον φανταστούμε να κάνει κάτι πιο “τυπικό”. Με το Rabbit Hole, αν και παραμένει στα πεδία του ανεξάρτητου, καταπιάνεται με κάτι τελείως διαφορετικό, τόσο θεματικά όσο και οπτικά.

Το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό έργο του David Lindsay-Abaire, ο οποίος έγραψε και το σενάριο της ταινίας, και στο παρελθόν μας έχει δώσει τα Inkheart και Robots. Πραγματική στροφή 180 μοιρών στις επιλογές του! Όσο για την ιστορία, σε αυτή παρακολουθούμε το ζευγάρι των Becca και Howie να προσπαθεί να ανταπεξέλθει στο ξαφνικό θάνατο του μικρού γιου τους όταν τον χτύπησε αυτοκίνητο ακριβώς έξω από το σπίτι τους.

Όπως είναι προφανές, ουσιαστική σεναριακή εξέλιξη δεν υπάρχει αλλά αυτό δε σημαίνει ότι της λείπει και η πλοκή. Όχι τουλάχιστον τόσο πολύ όσο μπορεί κάποιος να φανταστεί για μια τέτοια στατική ταινία. Ο εντελώς διαφορικός τρόπος που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν ο καθένας τους την απώλεια του γιου τους, η προσπάθεια της μητέρας να ξεχάσει ενώ ταυτόχρονα δε θέλει να προχωρήσει τη ζωή της, αντίθετα με τον πατέρα που θρηνεί με τον δικό του τρόπο, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τη ψυχολογική του κατάσταση και να κοιτάξει μπροστά είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα.  Όμως παρά τη μικρή διάρκεια της ταινίας, τα ενδιαφέροντα σημεία της δεν είναι αρκετά για να την γεμίσουν με αποτέλεσμα να έχουμε μια κουραστική και ανούσια μισάωρη εισαγωγή που κανονικά θα είχε σκοπό να μας βάλει στη σωστή ψυχολογία αλλά αποτυγχάνει παταγωδώς και μια δυο δευτερεύουσες ιστορίες όπως η αδερφή που συνεχώς δημιουργεί προβλήματα και αργότερα μένει έγκυος, αλλά και ο ημιαλκοολισμός της γιαγιάς είναι κάποια από τα στοιχεία που μοιάζουν να έχουν προστεθεί τελευταία στιγμή και δε προσφέρουν απολύτως τίποτα στην ιστορία.

Το Rabbit Hole είναι ένα οικογενειακό δράμα (αλλά σε καμιά περίπτωση μελόδραμα) που μπορούσε και έπρεπε να σε βάλει ψυχολογικά στη θέση των χαρακτήρων αλλά απέτυχε. Σχεδόν σε καμιά στιγμή δε μπαίνεις στο κόπο να συμπάσχεις μαζί τους, αντιθέτως τους παρακολουθείς σαν αδιάκριτος γείτονας παρά την αξιόλογη προσπάθεια και των τριών πρωταγωνιστών Nicole Kidman, Aaron Eckhart και Dianne Wiest που είναι εξίσου καλοί αλλά όχι οσκαρικού επιπέδου, όπως έχει ήδη ακουστεί. Ενδιαφέρον σενάριο, πολύ καλή σκηνοθεσία, εξαιρετικές ερμηνείες αλλά…το γλυκό δεν έδεσε όπως πιθανώς να έδεσε στο σανίδι, εξού και η μεταφορά του στη μεγάλη οθόνη.

6/10