Ο Kevin Smith είναι ένας δημιουργός που έχει μάλλον περισσότερους ορκισμένους εχθρούς παρά φίλους στην Ελλάδα με το υπερβολικά χυδαίο χιούμορ του να προσβάλει αυτούς που κατά τύχη παίρνουν να δουν μια κωμωδία του. Δηλώνοντας μεγάλος θαυμαστής της δουλειάς του και φυσικά του ανεπανάληπτου διδύμου Jay & Silent Bob (το οποίο δυστυχώς έχει προσωρινά συνταξιοδοτήσει), πίστευα ότι το ταλέντο του είναι ολοκληρωμένο και θα τα βγάλει πέρα σε μια ταινία που για πρώτη φορά δε βασίζεται σε δικό του σενάριο και σε ένα είδος με το οποίο καταπιάνεται για πρώτη φορά, αυτό της αστυνομικής κωμικής περιπέτειας.
Το Cop Out (ή καλύτερα A Couple of Dicks που ήταν και ο αρχικός της τίτλος αλλά λογοκρίθηκε για πιο εύκολο προμοτάρισμα) ακολουθεί δύο αστυνομικούς που είναι συνεργάτες για εννιά ολόκληρα χρόνια και έχουν μάθει ο ένας τις ιδιοτροπίες του άλλου να τίθενται σε διαθεσιμότητα άνευ αποδοχών για ένα μήνα γιατί κατέστρεψαν μια επιχείρηση της αστυνομίας με τις “γκάφες” τους. Το πρόβλημα είναι όμως ότι ο Jimmy παντρεύει τη κόρη του σε ενάμιση μήνα και πρέπει να βρει τα λεφτά για να πλρώσει τον ονειρεμένο γάμο της. Αποφασίζει να πουλήσει μια συλλεκτική κάρτα του μπέιζμπολ αλλά την ώρα της αγοραπωλησίας, ο Dave ένας παλαβός τρασέρ (αυτός που κάνει παρκούρ) ληστής τυχαίνει να μπει και να κλέψει το μαγαζί και μαζί και τη κάρτα του. Έτσι μαζί με τον συνάδελφό του Paul, ξεκινάν μόνοι της την έρευνα για την κάρτα και μπλέκονται με μεξικάνικες συμμορίες εμπόρων ναρκωτικών.
Το σενάριο των αδερφών Robb και Mark Cullen ήταν στη λίστα με τα καλύτερα αναξιοποίητα σενάρια του 2008 κάτι που κάνει τους θεατές να απορούν πως ήταν τα υπόλοιπα, αν αυτό ήταν από τα καλύτερα. Η ταινία έχει μια αρκετά ενδιαφέρουσα εισαγωγή που σε βάζει στο κλίμα της τρέλας που κουβαλάνε οι δύο συνεργάτες αλλά από αυτό το σημείο μέχρι να ξαναρχίσει κάποιου είδους δράση, περνάει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα που απλά τους βλέπεις να χαζολογάνε για τη προσωπική τους ζωή, χωρίς κανένα ενδιαφέρον για το θεατή. Η εμφάνιση του Seann William Scott στο ρόλο του σαλεμένου τρασέρ Dave αρχίζει να βάζει τα πράγματα σε μία σειρά με τη ταινία να παίρνει λίγο τα πάνω της αλλά μέχρι το σημείο απλά να αντέξεις να τη δεις, χωρίς να έχει κάποια σεναριακή πρωτοτυπία εκτός από ένα-δύο πετυχημένες ατάκες και αρκετά υποτονική δράση. Βέβαια δε μπορεί να κατηγορηθεί μόνο το σενάριο αφού και ο Smith δε τα κατάφερε καλύτερα με μερικές, θεωρητικά αστείες σκηνές να είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά, κακοσκηνοθετημένη δράση με τραγικά λάθη αλλά κυρίως την επιλογή των δύο πρωταγωνιστών που δεν έχουν ίχνος χημείας μεταξύ τους, με τον Bruce Willis να μην έχει ουσιαστικά “τύπο χαρακτήρα” και τον Tracy Morgan να είναι ένας τραγικά μη-αστείος κλόουν.
Τα λεπτά μετά την εισαγωγή, πέρασαν βασανιστικά αργά και η μετά μετριότητα με κράτησαν μέχρι το τέλος. Ο μόνος που σώθηκε είναι ο Seann William Scott στον μακράν πιο αστείο ρόλο της ταινίας και μια ερμηνεία που μας κάνει να πιστέψουμε ότι τελικά είναι υποτιμημένος κωμικός και θα έπρεπε να είχε καταφέρει κάτι παραπάνω. Ο Smith αυτή τη φορά δε τα κατάφερε, αλλά περιμένουμε την επόμενή του ταινία που για πρώτη φορά θα είναι θρίλερ και θα έχει τίτλο Red State.
4,5/10
Τα ξαναλέμε σε δεκαήμερο. Καλές διακοπές σε όλους σας…και καλές προβολές!
What an insane world we live in. Η ατάκα που δε χαρακτηρίζει τη ταινία αλλά τους δημιουργούς της και ακόμα περισσότερο του οπαδούς της. Ο σκηνοθέτης Tom Six, “για πλάκα” είπε ότι πρέπει να τιμωρούν τους παιδεραστές ράβοντας το στόμα τους στο…απευθυσμένο ενός φορτηγατζή. Τώρα πως αυτή η τιμωρία κατέληξε να γίνει ταινία, η οποία μάλιστα έγινε το silent hit των περσινών Screamfest και διαφόρων τέτοιου είδους horrorfest μέχρι και τη φετινή της παρουσία στις Κάννες, ξεφεύγει από τη φαντασία μου.
Τελικά μερικές φορές δε κάνει κακό να επηρεάζεσαι από τις γνώμες των άλλων. Δεν είχα ακούσει και τα καλύτερα για το πρώτο μέρος της τριλογίας του Timur Bekmambetov και κυρίως τα παράπονα ήταν ότι είναι κουραστική και βαρετή, έχοντας όμως υπόψη ότι είχε διαφημιστεί ως το ρώσικο Matrix κάτι το οποίο δείχνουν και οι ίδιοι από το trailer. Τελικά ΔΕΝ είναι το ρώσικο Matrix αλλά αυτό δεν είναι καθόλου κακό αν το περιμένεις. 
Έχω να καταφέρω να δω ταινία του Stephen Hopkins από την εποχή του ανεκδιήγητου Lost in Space και σ' αυτή τη περίπτωση παρά το χάλια trailers, λίγο η Hilary Swank, λίγο η Annasophia Robb (Bridge to Terabithia), είπα να κάνω μια προσπάθεια αλλά ο Τζαμαϊκανός (!!!) σκηνοθέτης και πάλι έλαμψε με μια ακόμα μπουρδούλα. Βέβαια με τέτοιο σενάριο κάποιων αδερφών Hayes, που φυσικά έχουν εξαιρετικό βιογραφικό όπως το σενάριο του House of Wax και μερικά επεισόδια του Baywatch και του Booker, πάλι καλά τα κατάφερε.
Μπορεί η σειρά Saw να έχει ξεφτιλιστεί και από ένα κλειστοφοβικό ψυχολογικό θρίλερ να έχει καταντήσει snuff film αλλά αυτό δε μειώνει το πρωτοτυπία του πρώτου και με ένα καλό σενάριο, πίστευα ότι ο Μαλαισιανός σκηνοθέτης James Wan ίσως μπορούσε να δείξει ακόμα περισσότερα. Έτσι μετά από ένα αρκετά ενδιαφέρον trailer, είπα να δω το Death Sentence. 
Ακόμα μια ταινία για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ή μάλλον η πρώτη ταινία για τον πόλεμο του Βιετνάμ...που έχω δει, αν εξαιρέσεις Quiet American που δεν μπορεί να θεωρηθεί και τόσο πολεμική. Το εξαιρετικό cast (Bale,Zahn, Davies) και το ακόμα καλύτερο trailer σε συνδυασμό με έναν σκηνοθέτη (Werner Herzog) που είναι κυρίως γνωστός για τα ντοκιμαντέρ του, προέβλεπαν μια εξαιρετική ταινία.
Το σύνηθες φάσμα “κατηγοριοποίησης” των ταινιών είναι είναι από αριστούργημα μέχρι…μπούρδα. Υπάρχουν όμως και μερικές εξαιρέσεις που ξεφεύγουν από αυτά τα όρια, και δυστυχώς συνήθως προς τα κάτω. Το Legion ανήκει ακριβώς σε αυτή τη κατηγορία γιατί δεν είναι μια κακή ταινία, είναι μια ταινία που προσβάλει τη νοημοσύνη του θεατή και σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιός είναι πιο ηλίθιος, ο σκηνοθέτης που την ανέλαβε ή εσύ που τη βλέπεις.
Ένα κουτί, ένα μπαούλο που ανακάλυψε πριν μερικά χρόνια ο Randal Keynes, τρισέγγονος του Κάρολου Δαρβίνου, συμπλήρωσε ένα κομμάτι του παζλ της ζωής του Βρετανού φυσιοδίφη. Το Creation, η νέα ταινία του Jon Amiel, σκηνοθέτη του Sommersby και Entrapment, δεν ασχολείται με το ταξίδι του Darwin με το Beagle και σε ότι έζησε σε αυτό, όπως θα περιμέναμε, αλλά στη περίοδο ακριβώς πριν τη κυκλοφορία του μεγαλύτερού πονήματός του “Η καταγωγή των ειδών” που του έφερε και τον τίτλο του θεμελιωτή της θεωρίας της εξέλιξης.
